Filip Anthuenis blogt

Filip over (meer dan) 10 jaar burgemeesterschap: 'Fitter dan ooit'

2012-01-26T12:34:00.004+01:00

Lees hier het interview.

Lokeren, blakend van gezondheid

2011-12-22T09:26:00.006+01:00

De Lokerse stadskas blaakt van gezondheid. Dat zeggen burgemeester Filip Anthuenis en schepen voor Financiën Peter De Witte met gepaste fierheid. “We hebben onze stad bestuurd als een zuinige en voorzichtige huisvader. Veel steden en gemeenten hebben het zeer zwaar om de eindjes aan elkaar te knopen. Door ons voorzichtige beleid van de laatste jaren kunnen wij de toekomst met een gerust hart tegemoet zien. We kunnen al onze investeringen in 2012 zelfs met eigen geld bekostigen, zonder één euro te hoeven lenen.”

Het laatste budget van de lopende bestuursperiode is een moment om terug te kijken op de evolutie van de afgelopen jaren. “Het budget 2012 is het laatste echte budget van de huidige bestuursploeg. Het budget 2013 zal slechts een overgangsbudget zijn, in afwachting van het aantreden van een nieuwe bestuursploeg.”

In de afgelopen 5 jaar heeft Lokeren 75 miljoen euro geïnvesteerd. “Nooit eerder in de Lokerse geschiedenis is er zoveel geïnvesteerd in één bestuursperiode. En wat belangrijker is: we hebben dat gedaan zonder de financiële gezondheid van onze stad aan te tasten. De Lokeraar kan duidelijk zien wat er met zijn belastinggeld gebeurd is: de nieuwe Markt, academie, fuifzaal (zie foto) en school Staakte zijn maar een paar van de meest in het oog springende realisaties. Intussen zijn we er ook nog in geslaagd om onze leningslast te halveren, van 12,35% tot 6% van de totale lasten die de stad moet dragen. In het Vlaamse Gewest daarentegen, besteden gemeenten gemiddeld de helft van hun inkomsten aan het afbetalen van hun schulden. We beheersen ook onze werkingskosten goed, en omdat we samen met het OCMW aanbestedingen organiseren o.a. voor energie, verzekeringen en ICT kunnen we daar heel wat geld besparen.”

Zilverfonds
Lokeren is erin geslaagd om de leningslast zwaar terug te dringen, terwijl veel steden en gemeenten die alleen maar zagen stijgen. Peter De Witte en burgemeester Anthuenis: “We hebben dat kunnen doen omdat we drie jaar lang de investeringen grotendeels met ons eigen geld hebben betaald, zonder leningen te hoeven opnemen.”

In 2008 heeft het stadsbestuur de belastingvoet van 8% naar 7,5% verlaagd. “In in 2007 al, toen de discussie over de betaalbaarheid van de pensioenen lang niet zo scherp was als nu, hebben we 7,03 miljoen euro in een lokaal zilverfonds gestopt, om de verhoogde pensioenbijdrages van de stad voor zijn personeel te kunnen opvangen. Wel, daar hebben we nog geen euro hoeven uit te halen. Die belegging is intussen 8,3 miljoen euro waard.”

stadskas kerngezond
De thesaurietoestand – de stand van rekeningen en beleggingen - van de stad is tussen januari 2007 en december 2011 met meer dan een derde gestegen, van 31 miljoen euro naar 44 miljoen euro. “Lokeren heeft een zeer hoge investeringsgraad in vergelijking met vergelijkbare gemeenten en zelfs met het hele Vlaamse Gewest”, meldt de schepen. “Tegelijk ligt de belastinggraad lager dan het gemiddelde. Opvallend is ook dat wij in Lokeren nagenoeg alle investeringen die gepland zijn, ook effectief uitvoeren. Veel gemeenten realiseren nauwelijks de helft van wat ze plannen.”

Wat brengt 2012?
Voor de begroting 2012 zelf heeft het bestuur ervoor gekozen om het gecumuleerd resultaat van 7.797.685 euro te laten dalen tot 5.815.693 euro om aldus met eigen middelen alle investeringen te kunnen financieren.

Vooral de personeelsuitgaven zijn gestegen, door het opbouwen van een tweede pensioenpeiler voor de contractanten, een verhoging van 1% op de totale bruto loonmassa. De werkgeversbijdrage voor statutairen is verhoogd met 2%. En vanaf april 2012 is er een indexverhoging in het vooruitzicht. “Tegelijk hebben we het bedrag van de maaltijdcheques voor ons personeel verhoogd met 0,5 euro, tot 5 euro.”
De werkingskosten blijven in 2012 ongewijzigd t.o.v. 2011.

Investeringen
De zwaarste investeringsdossiers zijn uiteraard al lopende, maar toch staat er in 2012 nog heel wat opmerkelijks op het programma. Een greep:
• 62.000 euro – aanstellen projectregisseur Hoedhaar
• 135.000 euro – installeren camerabewaking SAMW
• 100.000 euro – installeren camerabewaking sportcomplex
• 190.000 euro – nieuwe materiaalwagen voor de brandweer
• 125.00 euro – materieelcontainer voor de brandweer
• 715.000 euro – collector Daknamdorp (dossier samen met Aquafin)
• 245.000 euro – aankoop van een vrachtwagen met een containersysteem voor het stadsmagazijn
• 178.000 euro – aankoop van een shelter voor het evenementenplein op de Markt
• 100.000 euro – aanleg van een Finse looppiste
• 600.000 euro – herbouwen van de molenaarswoning op Heirbrug.

Al die investeringen kunnen door de stad betaald worden zonder daarvoor te hoeven lenen.

Toespraak voor Resoc: 'Binnen vier jaar tal van nieuwe bedrijven aan het Lokerse firmament'

2011-11-18T09:30:00.005+01:00

Mevrouw de minister,
Mijnheer de voorzitter van Resoc Waas & Dender (collega Vlaams Volksvertegenwoordiger, Bart),
Mijnheer de directeur van de nationale bank (ere-burgemeester van Dendermonde), Mijnheer de gedelegeerd bestuurder van de VDAB,
Geachte dames en heren volksvertegenwoordigers, burgemeesters, schepenen, provincie-, gemeente- en OCMW-raadsleden,
Beste vertegenwoordigers van de sociale partners, intercommunales, sociale huisvestingsmaatschappijen,
Beste Resoc-vrienden,
Geachte aanwezigen,

Vooreerst wil ik even benadrukken dat ik het een hele eer vind om hier te gast te mogen zijn op dit streekevent van Resoc. Het is nog een grotere eer voor ons en voor mij, als burgemeester van Lokeren, dat jullie onze stad hebben uitgekozen voor het Streekevent 2011. Ik heet jullie dan ook allemaal van harte welkom in onze prachtige stad Lokeren, in dit moderne, fris en prachtig gerenoveerd Educam-opleidingcentrum, het Educam-gebouw dat we hier enkele maanden geleden mochten openen.

Ik trap ongetwijfeld een open deur in als ik stel dat het bange economische dagen zijn voor Vlaanderen en België, voor Europa ook. Er is de financiële crisis, de onduidelijkheid en onzekerheid over de euro en Europa in zijn totaliteit. In België zitten we nog steeds uit te kijken naar een nieuwe regering. De uitdagingen die ons te wachten staan zijn enorm. Dat zal ongetwijfeld nog aan bod komen bij de volgende sprekers.

Ik zou het bij wijze van inleiding even kort willen hebben over de specifieke situatie van onze regio en meer specifiek van mijn stad, van Lokeren.

De economische evolutie in onze streek, in het Waasland … kennen we allemaal. Traditioneel werd er hier heel wat in de textielsector gewerkt, een sector die de laatste jaren, de laatste decennia, harde klappen heeft gekregen. Ook Lokeren was daar het slachtoffer van. Begin vorige eeuw was Lokeren een florissante textielstad. Lokeren specialiseerde zich vooral in de vellennijverheid, de haarsnijderij en de hoedennijverheid. Bij die activiteiten werden overigens enorme hoeveelheden kwik gebruikt. Met alle gevolgen vandien. Die kwik zat en zit soms nog in de bodem. Lokeren werd in die tijden overwoekerd met sterk vervuilende kwikdampen. De mensen maalden daar niet om, het was hun broodwinning. We kunnen ons dat vandaag de dag niet meer voorstellen.

Voor de geïnteresseerden: de haarsnijderijen waren een voorbereidende industrie voor de hoedenfabricatie waarbij het haar van konijnen en hazen werd versneden. Lokeren was in de vorige eeuw een echt wereldcentrum van de haarsnijderij, met tientallen haarsnijderijfabrieken, en klanten over de hele wereld. In ons stadsmuseum, ons recent volledig gerenoveerde stadsmuseum, brengen we overigens een ode aan deze oude industrie, een aanrader. (Ik mag toch wat reclame maken, hé).

Maar zoals gezegd, langzamerhand verdween dus de textielnijverheid, verplaatste die zich naar lageloonlanden, een evolutie die we allemaal kennen. Sindsdien kreeg Lokeren te kampen met een vrij hoge graad van werkloosheid.

Vandaag ben ik toch blij dat ik hier voor Resoc mag stellen dat we na zoveel jaren stevig uit het dal aan het kruipen zijn.

Lokeren is zeker geen stinkstad meer. Op de locaties van de textielbedrijven van weleer verrezen en verrijzen mooie, propere woonprojecten. Lokeren wordt – voor zover ze het nog niet is – een prachtige stad met mooie straten, mooie pleintjes, met veel groen. Wij trekken enorm veel jonge gezinnen aan. We bereiken binnenkort de kloof van 40.000 inwoners.

Ik wil ook vandaag toch ook even het specifiek en groots stadsvernieuwingsproject Hoedhaar vermelden. Waar ooit de fabriek Hoedhaar was gevestigd, een haarsnijderijbedrijf, wordt in een binnengebied van maar liefst 8 hectare een aantrekkelijke woonsite (zo’n 250 wooneenheden) gepland gecombineerd met een heus park, alles erop en eraan. Een pps-project waarbij naast privé-partner Van Roey ook Ovam, Interwaas en het stadsbestuur betrokken zijn. Ik zou heel uitdrukkelijk, mevrouw de minister, de Vlaamse Regering willen danken voor de steun m.b.t. dit project want wij vielen in de prijzen n.a.v. “Thuis in Stad”.

Maar zoals gezegd, op economisch vlak, het domein dat ons hier vanavond bindt, gaat het dus beter in Lokeren. Het economische gebeuren stopt natuurlijk niet aan onze stadspoorten. Het is geen Vlaamse, Belgische of zelfs Europese aangelegenheid, het is een wereldgebeuren. Een overheid kan economisch gezien vaak enkel economische randmaatregelen nemen.

Maar toch denk ik, dames en heren, dat een stad wel degelijk een aantal maatregelen kan nemen die de economie en de tewerkstelling ten gunste beïnvloeden. De opeenvolgende stadsbesturen hier hebben de laatste dertig jaar enorme inspanningen gedaan om industrieparken uit te bouwen. Los van de tewerkstelling in het centrum zijn er ondertussen meer dan 4.000 mensen tewerkgesteld in onze industrieparken (Rozen, N70 en E17). Dat is niet niks, maar de inspanningen moeten verdergezet worden. En dat doen we dan ook. We plannen nog een verdere uitbreiding van een 50-tal hectare industriegrond. We schatten dat er binnen 3 à 4 jaar wederom tientallen nieuwe bedrijven hier in Lokeren aan het firmament zullen verschijnen. We zitten nog met één probleempje, en dan richt ik mij even naar onze minister, er zou voor deze economische ontwikkeling een rotonde moeten komen ter hoogte van het afrittencomplex aan de E17. Wees gerust, mevrouw de minister, die rotonde staat in de steigers, dankzij u en uw diensten, maar het geld moet nog definitief vrijgemaakt worden. Ook daar staan alle lichten op groen, maar mag ik u vragen om eventueel nog een laatste duwtje te willen geven. Lokeren en onze streek zal u eeuwig dankbaar zijn.

Dames en Heren,
Ondanks de enorme uitdagingen die er op economisch vlak spelen ben ik ervan overtuigd dat wij, dat jullie, - politici, sociale partners, bedrijfsleiders, - over voldoende creativiteit en geestdrift beschikken om rooskleurig naar de toekomst te kijken. We moeten dat weloverwogen doen, maar ook met de nodige durf en panache. In het belang van de mensen, van de werknemers, de klanten, in het belang van de mensen die het wat moeilijker hebben ook.

Met deze positieve boodschap zou ik willen afsluiten. Ik wens u allen een interessante en vruchtbare avond toe. Een avond waarop u heel veel inspiratie kan en mag opdoen. Ik dank u.

Filip Anthuenis, Burgemeester

11 november: 'Herinnering aan WO I op respectvolle manier intact houden'

2011-11-14T08:56:00.003+01:00

Wij zijn hier samen om de twee wereldoorlogen te herdenken, die ook onze stad in een wurggreep hielden. We doen dit traditioneel elk jaar op 11 november, de datum waarop in 1918 de wapens zwegen. Een dag als deze biedt ons de gelegenheid hulde te brengen aan die vele mensen die zich inspanden om onze democratie en vrijheid te vrijwaren.

Lokeren besteedt terecht veel aandacht aan dat verleden. Tijdens de voorbije Open Monumentendag, op 11 september, kon je in Lokeren, meerbepaald in onze deelgemeente Eksaarde een bunker uit de eerste wereldoorlog bezoeken. Het is een restant, een getuige, van de bloedige strijd die vier jaar heeft geduurd.

Lokeren telt heel wat van die materiële getuigen. Allen al de twaalf bunkers van de Hollandlinie in Eksaarde, die door de Duitse genietroepen werden gebouwd, tonen aan dat Lokeren een rol speelde in die Groote Oorlog. Vele Lokeraars weten het misschien niet, maar Lokeren was tijdens de eerste wereldoorlog de hoofdstad van een Kommandatur, een militair-administratieve indeling die liep van Doel tot Zeveneken.
Ook op andere manieren blijft in onze stad de herinnering aan de eerste wereldbrand levendig. Eksaarde was de plaats waar veel smokkelaars verzamelden alvorens op pad te trekken om de Nederlandse grens over te steken. Bepaalde plaatsnamen verwijzen hier nog naar en iedereen heeft al wel eens een al dan niet aangedikt smokkelverhaal te horen gekregen.

Bovendien werd er in Lokeren rond de spoorlijn Lokeren-Zelzate gevochten omdat Engelsen en Duitsers er met elkaar in conflict kwamen. Hierdoor staan er op de begraafplaats van Eksaarde enkele Commonwealth War graves en ook enkele Duitse grafstenen.

Het is misschien ook passend hier vandaag te vermelden dat het stadsbestuur de opdracht heeft gegeven om het oorlogsmonument in Eksaarde op te kuisen, te herstellen en restaureren. Dat zal gebeuren in de late winter of de vroege lente. Zoals gezegd, het stadsbestuur houdt eraan de herinneringen aan de eerste Wereldoorlog op een respectvolle manier intact te houden.

Dames en Heren,
11 november is natuurlijk meer dan een gedenkdag. Het is ook een dag van hoop,zeg maar. Een dag waarop we via de nare ervaringen uit het verleden een blik op de toekomst werpen, een toekomst die we rooskleurig moeten inzien.
Ik geef toe, de omstandigheden om de toekomst rooskleurig tegemoet te zien zijn niet ideaal. Er is de fameuze financiële crisis, de onduidelijkheid en onzekerheid over de euro, en Europa in zijn totaliteit. In België kijken we nog steeds uit naar een nieuwe regering. Ik herinner mij dat ik dat vorig jaar, hier op 11 november, ook gezegd heb. We zijn een jaar verder en er is nog geen regering.

Maar ik zou toch een positieve boodschap willen brengen vanuit Lokeren. Namens het stadsbestuur, namens en voor alle Lokeraars. Want in Lokeren zitten we op schema. Lokeren draait als nooit tevoren. Wij hebben de afgelopen jaren massaal geïnvesteerd in onze stad, geen zotte dingen gedaan, geen financiële avonturen. Wij hebben niet meegedaan met de onwaarschijnlijke Dexia- en Gemeentelijke Holding-beloftes. Nee, wij hebben een zuinig beleid gevoerd, we zijn er zelfs in geslaagd om de belastingen wat te doen dalen en de leningslast gevoelig te verminderen… en, vrienden, we hebben de centen van de Lokeraars gebruikt om de stad erop vooruit te laten gaan. Geruchten vanuit de regeringsonderhandelingen doen de ronde dat ook de steden en gemeenten mee zullen moeten helpen om de 10 miljard euro te overbruggen want we leven met z’n allen in België 10 miljard euro boven onze stand. Wel, we zien deze besparingsgolf voor de gemeenten liever niet gebeuren natuurlijk, maar zelfs dat zou de Lokerse stadskas overleven.

Op deze manier wil ik de boodschap van 11 november uitdragen, als een dag van hoop, een dag waarop we terugdenken aan de gruwel van het verleden maar tegelijk als een dag waarop we de moed vinden om aan een steeds betere toekomst te werken. Een betere toekomst voor de wereld, voor Europa, voor ons land en onze regio, maar ook en vooral voor onze prachtige stad Lokeren. Waarbij we de verantwoordelijkheid niet van ons afschuiven maar zelfs in ons ‘kleine’ Lokeren, op onze schaal, de stier bij de horens durven te vatten en tot daden en actie over te gaan.
Men kan van ons veel zeggen, maar niet dat we op onze luie krent hebben gezeten.

Ik dank u en wens u nog een prettige dag toe.

(Vooraleer het glas te heffen wil ik ook nog meedelen dat onze stad vandaag ook de 11.11.11- actie steunt. Ik wil ook onze stadsharmonie van harte proficiat wensen met hun Cecilia-viering)

Toespraak 40 jaar De Sinfra's: 'The best is yet to come !'

2011-10-24T13:00:00.004+01:00

Veertig jaar worden kan je op twee manieren bekijken: of het beste is eraf, of het beste moet nog komen. Beseffende dat het bij een vereniging een beetje gaat zoals in de economie – een afwisseling tussen hoog- en laagconjuncturen – denk ik dat de waarheid voor de Sinfra’s ergens in het midden ligt.
Enerzijds hebben ze prachtige jaren achter zich liggen – veertig dus -, anderzijds staan ze op het toppunt van hun kunnen. Dat belooft dus voor de toekomst.

Een vereniging veertig jaar laten bestaan, dat is niet simpel. Er komt heel wat bij kijken: organisatorisch, intermenselijk, financieel, enzovoort. In een basketbalclub wordt niet alleen gebasket, in een harmonie niet alleen muziek gespeeld. Achter de hobby of het uiteindelijke doel schuilt een hele structuur met een waaier aan nevenwerkzaamheden. In een toneelvereniging geldt dat ook natuurlijk. Decors moeten gebouwd worden, er moet naar sponsors op zoek gegaan worden, infrastructuur moet gereserveerd worden, er moeten kostuums gemaakt en /of gehuurd worden, de boeken moeten gedaan worden, allerlei relaties moeten onderhouden worden, enzovoort… Een vereniging die dat allemaal – veertig jaar lang – kan organiseren, met de juiste pionnen op de juiste plaats, verdient het grootste respect. Mensen vinden die zich willen inzetten voor het verenigingsleven is al niet eenvoudig, in Lokeren speelt dan nog het feit dat de stad acht toneelverenigingen kent op haar grondgebied. Prachtig, natuurlijk, maar gezien de beschikbare man- of vrouwkracht niet altijd eenvoudig natuurlijk.

Beste Sinfra-vrienden,
Zonder dat organisatorisch – laat ik eens een toneelterm gebruiken – achter de schermen-werk waar ik het net over had, stapt er niemand voor het voetlicht de scène op. Ode aan al die mensen achter de schermen dus.

Maar toneelspelen – het toneelspelen zelf – daar is het jullie uiteraard om te doen, daar is het ook het publiek om te doen.

Veertig jaar lang dus, spelen jullie toneel. Twee voorstellingen door de volwassenen in de theaterzaal van het Cultureel Centrum, en één jeugdproductie in de Torenzaal.
Het begon allemaal in de zaal van de paters met het stuk ‘Verwikkelingen in Grand Hotel’. We schrijven 1971. Als ik jullie website mag geloven, en waarom zou ik dat niet doen, ging het met heel wat improvisatie gepaard. Met beperkte middelen, met verschillende debutanten maar met bakken geestdrift werd het een verhoopt succes. Dat succes was een duidelijke aansporing om verder te doen. Korte tijd nadien werden de statuten van De Sinfravrienden opgesteld.

De rest is geschiedenis. De Sinfra’s speelden jaar na jaar de pannen van het dak. Een deurenkomedie ‘Hotel op stelten’ , of gewoon hilarische komedie ‘Begot, begot, vrouwen op uw kot’, een spannende thriller of een bijtende satire van nobelprijswinnaar Dario Fo, De Sinfra’s hebben het allemaal op hun veertigjarige palmares staan.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, begon men ook straattheater te spelen. Een beetje uit financiële noodzaak, eigenlijk. ‘Het zwarte schaap’ en de ‘21ste vertelling’ zijn maar enkele titels waarmee jullie heel Vlaanderen en Nederland steeds noordelijker introkken. Of ook ‘De Klucht van de taart’ waar jullie in de prijzen mee gevallen zijn. De gevolgen van die nevenactiviteit, het straattheater dus, de gevolgen kennen we ondertussen in Lokeren. Het jaarlijkse Parktheaterfestival dat de Sinfra’s samen met het stadsbestuur en VVV Toerisme organiseren is één van de grootste toeristische evenementen van de stad geworden. Jaarlijks 5.000 toeschouwers of meer naar de binnenstad lokken, het is er weinigen gegeven. Het is hét familiegebeuren van het jaar in onze stad. Dat lijft geen twijfel. Eén groot feest in een groene omgeving, duizenden vrolijke gezichten. Een stad kan zich op een zonnige zondag in mei niets beters wensen.

Dat jullie vereniging het al veertig jaar uitzingt bewijst dat de vereniging aan heel wat noden beantwoordt. En die noden zijn duidelijk: menselijk contact, ontspanning en creatief spelplezier.

En natuurlijk dames en heren, ge moet nen goeie voorzitter hebben. En jullie zullen het met mij eens zijn … jullie hebben een schitterende voorzitter. Hij zet zich dagelijks, 24 op 24 bijna , in voor de Sinfra’s. Werner verdient eigenlijk een standbeeld. Hij zit zich in voor de Sinfra’s, maar hij heeft zich al die jarenlang ook ingezet voor de jeugd van onze stad, de jeugd, de jeugdverenigingen, de jeugdraad, … noem maar op . Hij was steeds de man achter de schermen. Ik wou hier vandaag toch even zeggen, beste Werner, dat wij als stadsbestuur daar enorm veel respect voor hebben.

Alvorens jullie voorzitter Werner even het woord te geven – ja, Werner, ge hebt het weer zitten ! – wil ik toch nog even zeggen dat het mij veel genoegen doet dat ik hier vandaag namens het stadsbestuur mijn waardering en dank mag uitdrukken voor de Sinfra’s en voor jullie veertigjarige jubileum.

Ik hoop na al het goede dat wij van jullie al hebben gezien – de vele Lokeraars maar ook niet-Lokeraars - dat het beste van de Sinfra’s alsnog mag komen. 'The best is yet to come'.

Van harte proficiat !
Filip Anthuenis, burgemeester

Toespraak opening Stadsmuseum: 'Bakken charme en een haarnsijderijverleden'

2011-10-10T09:36:00.003+01:00

Ik ben bijzonder verheugd u allen welkom te mogen heten in het gloednieuwe Lokerse stadsmuseum.

Gent heeft zijn STAM, en Antwerpen zijn MAS.
Lokeren ligt daar net tussen, pal in het midden. We konden dus niet uitblijven. Wij hebben nu ons prachtig Stadsmuseum. En we zijn daar enorm blij en fier mee. Al zagen we het natuurlijk allemaal wat minder grootschalig dan Gentse en vooral onze Antwerpse buren. Bescheidenheid, u zal het met me eens zijn, dat siert de Lokeraar. Een splinternieuw, peperduur én torenhoog gebouw gaan neerzetten, dat zat er bij ons niet in. Neen, wij hebben het bestaande gebouw flink gerenoveerd en het resultaat is prachtig. Diezelfde realiteitszin weerspiegelt zich ook overigens in de naam van het museum. We kozen dus, volkomen in overeenstemming met onze aard, voor het eenvoudige, doch overduidelijke ‘Stadsmuseum’, eerder dan ons te laten drijven op de modieuze en wazige afkortingen-stroom.

Een museum “in” de stad, een museum “voor” de stad (natuurlijk, voor de stad en zijn inwoners), een museum “door” de stad (vele personeelsleden van de stad hebben hier enorm veel en schitterend werk geleverd).

Maar natuurlijk een museum “over” de stad. Want het doel van de inrichting van ons museum, het doel van de vaste interne opstelling is dat de Lokeraars de link zien tussen hun eigen geschiedenis en de geschiedenis van de stad. Want geschiedenis is geen dode materie. Geschiedenis toont aan waarom de hedendaagse stad is wat ze is.

Beste vrienden, Ik had het daarnet even over Gent en Antwerpen. Wel, beste genodigden, in Lokeren hebben wij nog iets wat ze in Gent en Antwerpen niet hebben. Bakken charme natuurlijk, maar wij hebben ook een uniek industrieel verleden, namelijk dat van de Lokerse haarsnijderijen.

Lokeren was in de vorige eeuw een echt wereldcentrum, met tientallen haarsnijderijfabrieken, en klanten over de hele wereld. Om u een idee te geven, in de periode tussen de twee wereldoorlogen, werkten op een bevolking van ongeveer 20.000 Lokeraars maar liefst drieduizend Lokerse mannen en vrouwen in deze fabrieken, 15 procent dus of ongeveer 1 op 6. Zelfs meer, want deze cijfers houden geen rekening met de honderden vrouwen en kinderen die thuis werkten. Het is dus meer dan terecht dat onze stad ode brengt aan deze industrie, en dat de voornaamste zaal van de permanente collectie volledig over de haarsnijderij handelt. Mooi zo.

Dames en Heren,
Ik ben ervan overtuigd dat dit gebouw - samen met de toekomstige nieuwe markt overigens – dat dit gebouw het toerisme in onze stad en daardoor ook de lokale economie en de middenstand flink zal aanwakkeren. Het is overigens geen toeval dat de binnenhuisinrichting hier mede is ontworpen door Hans Van Loocke, voorzitter van de middenstandraad. Museumbezoek gaat meestal gepaard met een hapje of drankje achteraf. De horeca zal mee profiteren van deze toeristische trekpleister.

Er is heel veel werk in de renovatie van dit museum gekropen, zowel binnen als buiten. Daardoor is het museum lange tijd gesloten geweest. Iets meer dan 5 jaar is het museum toe gebleven. Dat is niet niks. Vijf jaar, het was zo lang, dat sommige van mijn collega-politici reeds spraken over “dat gebouw waar ooit het museum is geweest”.

Wel collega’s, straks – na het doorknippen van het gebruikelijke lint aan de officiële plaat – zullen we het resultaat zien. Ik ben de laatste weken al een paar keer komen piepen. De Lokeraars mogen en zullen terecht trots zijn op deze prachtige realisatie , trots zijn op het nieuwe museum en bij uitbreiding trots zijn op hun stad, op onze stad Lokeren. (En als de Lokeraars trots zijn, dan ben ik dat ook).

Filip Anthuenis , Burgemeester

Even stilstaan bij Open bedrijvendag 2011: 'Ambitieus stadsvernieuwingsproject op oude fabriekssite Hoedhaar'

2011-09-28T18:21:00.006+01:00

Je kan er niet naast kijken. Er wordt gebouwd in Lokeren. Het grootste, meest opvallende en meest ambitieuze project is natuurlijk de renovatie van de Markt. Het wordt een ontmoetingsplek met terrasjes, rustbanken en veel groen. De Durme krijgt in het nieuwe plein een prominente plaats. Daarnaast is er de bouw van het nieuwe sport –en jeugdcomplex waar in 2012 zowel sporters, kinderen en de jeugd hun plaatsje zullen vinden. En dan spreken we nog niet over de nieuwbouw achter de stedelijke academie voor muziek en woord. En of dit alles nog niet genoeg is, staat er nog een zeer ambitieus project op stapel: het stadsvernieuwingsproject op de vroegere fabriekssite van de Hoedhaar.

Op de site tussen de Veldstraat, Vermeulenstraat, Koning Boudewijnlaan en de Haarsnijderslaan, beter bekend als de Hoedhaarsite, vindt er een zeer ambitieus stadsvernieuwingsproject plaats. De totale investering voor het project bedraagt circa zestig miljoen euro.

Vanaf 2012 zal in dit binnengebied van 8 hectare worden gebouwd aan een stadsvernieuwingsproject waarbij ook het zuiden van onze stad een park verkrijgt. Hoedhaar zal een aantrekkelijke woonsite worden met zo’n 250 nieuwe gevarieerde wooneenheden en een groot park. Het wordt in de eerste plaats een mensvriendelijke, boeiende en mooie woonomgeving. Jonge gezinnen zullen hier een plaatsje in de stad vinden. Maar niet enkel de bewoners zullen ervan kunnen genieten. In het buurtpark is iedereen welkom.

Momenteel zijn de oude fabrieksgebouwen afgebroken en vindt er kwiksanering plaats. Ondertussen werden de toekomstplannen voor de site zeer concreet. De private partner voor de verdere ontwikkeling en het ontwerp is aangesteld.

Bovendien hoopt het project bij de Vlaamse regering, die onder de noemer ‘Thuis in de stad’ projectsubsidies geven voor de realisatie van bijzondere stadsvernieuwingsprojecten, iets wat het Hoedhaarproject zeker is, in de prijzen te vallen.

Samenwerking tussen publieke en private partners
Het stadsvernieuwingsproject Hoedhaar is een typisch voorbeeld van PPS, of publiek-private samenwerking.

Publieke partners zijn de Stad Lokeren en Interwaas.
Private partner is ontwikkelingsmaatschappij Van Roey Project, die architecturaal wordt belegeleid door de befaamde architect Stéphane Beel.

Daarnaast werkt de stad ook samen met de publieke partners OVAM (Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij) en de VMSW (Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen).

Masterplan met sterke focus op duurzaamheid
Er wordt bij het ontwerp rekening gehouden met de historische aspecten van de site en zijn omgeving. Zo blijft de historische beekvallei, de Vondelbeek behouden en wordt er rekening gehouden met de bestaande hoeve, de lintbebouwing met tuinen in de buurt én de locatie tussen het centrum van Lokeren en de nieuwere verkavelingen. Bovendien zal met de aanleg van een nieuw buurtpark de groene gordel rond Lokeren compleet zijn. Ook de auto’s worden niet vergeten. Er zal een publieke randparking zijn met plaats voor minstens 60 plaatsen van waar mensen dan via het autoluw binnengebied te voet naar het centrum van de stad kunnen. De toekomstige bewoners zelf parkeren alle ondergronds.

Nog een belangrijke troef voor de jonge gezinnen zal het in het project voorziene nieuw kinderdagverblijf voor minstens 26 kindjes zijn.

Kortom het stadsvernieuwingsproject heeft alles in zich om het zuiden van het stadscentrum een pertinente meerwaarde en aantrekkelijke uitstraling te gaan geven die ook voor alle huidige bewoners een goede zaak is.

Binnenkort opening: 'Metamorfose voor stadsmuseum'

2011-09-23T13:39:00.009+01:00

Op 8 en 9 oktober opent het nieuwe Lokerse stadsmuseum de deuren, na lang zwoegen. Het is een pareltje geworden.
In het boek 'Verdienstelijk Lokeren' waarin ik alle 'Meest verdienstelijke Lokeraars' interviewde kwam het museum geregeld ter sprake. In afwachting van de opening een kleine bloemlezing.

MARCEL PIETERS
Filip Anthuenis: Hoe ben je zelf eigenlijk zo verstrengeld geraakt in het Lokerse verenigingsleven ?
Marcel Pieters: Tijdens mijn militaire carrière had ik natuurlijk ook verlof, en weekends vrij. Dat waren de momenten waarop ik me begon te integreren in het Lokerse verenigingsleven. Ik ging graag eens naar het museum, bijvoorbeeld. Het was daar dat Frans De Vos me vroeg of het niet nuttig zou zijn om een Heemkring te starten. Pater Vedastus, toen stadsarchivaris, vond dat een prachtig idee. Dus gingen we van start. Voor het tijdschrift van de kring zou ik me toespitsen op het Lokers dialect en de volksdevotie. Vanaf dan is alles verder gegroeid, werd ik duvel-doet-al in het museum en stadsgids, zette ik me in voor het Lokers toerisme,…. Ik versleet al mijn vrije tijd in het museum, maar toch heeft het zes jaar geduurd eer ik lid mocht worden van de museumcommissie. Dat was nog een vrij elitair gebeuren in die dagen, dat kan je je nu niet meer voorstellen.

MARIA DE ROOZE
Filip Anthuenis: Stilzitten is er duidelijk niet bij.
Maria De Rooze: Ik doe het nationaal secretariaat van Levende Molens vzw, in de zomer gids ik twee maanden lang op de toeristische boot tussen Lokeren en Puyenbroeck. Ik ben ook nog museumgids, zetel in de raad van bestuur van het Cultureel centrum, Culturele raad, museum- en beiaardcommissie, Erfgoedraad,… Noem maar op.
Filip: Wat wij ons afvragen: heb jij nog tijd voor Clément, de kinderen en de kleinkinderen ?
Maria: Wat je zegt. Er was een tijd dat ik elke maandag naar het museum trok om voorwerpen af te kuisen, tentoonstellingen af te breken en andere op te bouwen. Mijn vijf kleinkinderen zijn grootgebracht in het museum: de fruitpap mee, de papfles mee. Ik kijk enorm uit naar de opening van het vernieuwde museum om daar opnieuw aan de slag te gaan. Ik heb het er nog gekend van toen we er over het vuil kropen. Maar stilzitten ? Nee ! Als ik me op een stoel moet zetten, mogen ze me direct naar het kerkhof dragen.

KRIS DE BEULE
Filip Anthuenis: Je werkt in het Lokerse stedelijke museum. Dat heeft, zacht uitgedrukt, een metamorfose ondergaan.
Kris De Beule: Dat mag je wel zeggen ! Voor de herinrichting was het museum een heemkundig museum met een allegaartje van voorwerpen uit ons verleden. Daar werd nu een lijn in getrokken: de grote zaal op de benedenverdieping werd gewijd aan de haarsnijderijnijverheid (foto)die zo kenmerkend is geweest voor onze stad. Daarnaast hebben we enkele interessante afdelingen onder de noemers ‘Lokeren groeit’, ‘Lokeren werkt’, ‘Lokeren bidt’ en ‘Lokeren feest’. Onze textielnijverheid krijgt er een plaats, onze kapelletjes en processies, de Lokerse Feesten, Fonnefeesten, Gezoarse Feesten, Trappistenfeesten in Daknam,…

Filip: Hoe bepaal je eigenlijk of een voorwerp een plaats in de collectie krijgt, in het depot verdwijnt of wordt weggegooid ?
Kris: Dat is een heel moeilijk oefening die voornamelijk door conservator Leen Heyvaert wordt gemaakt. Misschien kan ik best een voorbeeldje geven. Luc Verschelden vertelde ons onlangs dat de originele projectoren van cinema Nova op de Markt nog steeds in het oorspronkelijke gebouw staan. Functioneren doen en kunnen ze niet meer. Wat doe je dan ? Als je ze niet overneemt krijg je tegenwind, als je ze wel overneemt en ze in het depot zet staan die daar binnen twintig jaar waarschijnlijk nog. Het is een delicate kwestie. We hebben contact genomen met de Roma in Borgerhout , een voormalige cinema- en variétézaal die helemaal werd vernieuwd, met de vraag of ze als decoratie kunnen dienen in de inkomhal. Dat zou een verdienstelijke tussenoplossing kunnen zijn.

Het boek 'Verdienstelijk Lokeren' is nog steeds te koop in de Lokerse boek- en dagblandhandels.

Wil u erbij zijn bij de opening van het museum ? Hier vindt u alle info: www.lokeren.be/stadsmuseum

Credits foto: Stadsmuseum

Toespraak Opendeurdag brandweer: 'Nadenken over toekomst kazerne'

2011-09-04T09:44:00.001+01:00

De jaarlijkse opendeurdagen van de Lokerse brandweer tijdens de eerste week van september zijn ondertussen een traditie geworden. We hopen en denken dat er opnieuw veel volk, vele Lokeraars zullen afzakken naar de kazerne.

En over de kazerne zou ik het even met jullie willen hebben, beste brandweermannen. De kranten hebben er al vol van gestaan heb ik gezien. In de vakantie zijn de vrienden van de pers op zoek naar nieuws en wordt er al eens wat uitvergroot en overdreven, nietwaar.

Maar ik kan mij voorstellen dat jullie met vele vragen en bemerkingen zitten. Vandaar dat ik in afspraak met de commandant en met het college van burgemeester en schepenen toch even wil verduidelijken hoe de vork nu juist aan de steel zit.
Eerst en vooral proberen wij als stadsbestuur, samen met de commandant, na te denken natuurlijk over hoe we het brandweerkorps, hoe we jullie de beste ondersteuning kunnen blijven bieden, na te denken over hoe dit korps het meest efficiënt kan werken.

En zo zijn er, beste brandweermannen, toch een paar dingen die op ons afkomen. Ten eerste is er natuurlijk de fameuze brandweerhervorming. Door het feit dat er nog steeds geen volwaardige federale regering is, zit daar ernstige vertraging op. Maar toch staat in de sterren geschreven dat de komende jaren een schaalvergroting aan de orde zal zijn. We zullen – samen met de andere gemeenten van onze zone – moeten investeren in minder, maar moderne kazernes die voldoende uitgerust zijn om te voldoen aan de hedendaagse uitdagingen. Specifiek voor Lokeren zitten we nog met materiaal dat niet hier gestockeerd is, maar in het magazijn in de Groendreef, wat geen ideale situatie is.

Ten tweede is de verkeersproblematiek in de stad. We moeten dat nu ook niet gaan overdrijven – ik vond dat het in de kranten iets te veel werd uitvergroot – maar het is een feit dat jullie op drukke momenten – op de marktdag de woensdag of op zondagmorgen met de rommelmarkt of tijdens de spitsuren – dat jullie iets moeilijker de kazerne kunnen bereiken. Vroeger was die centrale ligging aan het station een voordeel, maar door de evolutie van het verkeer is dat nu niet meer het geval.

Dus, beste vrienden, denk ik dat het wijs is om alle mogelijkheden eens te gaan bekijken. Als we hier blijven, zal er op termijn bijkomend moeten geïnvesteerd worden, moet er bijkomende ruimte gecreëerd worden, moeten er oplossingen gezocht worden om een betere bereikbaarheid en snellere interventies te realiseren.
Als we niet hier blijven, dan gaan we naar ergens anders, dat is nogal wiedes.
Vandaar dat het wijs is, denken wij, om als er zich ergens een opportuniteit aandient … dat we daar eens een kijkje gaan nemen. Het zou niet getuigen van goed bestuur, mochten we dat niet doen, nietwaar.

Vandaar dat we eens een kijkje zijn gaan nemen in de huidige gebouwen van de afvalintercommunale Durme-Moervaart in de Zelebaan. Want IDM herlokaliseert, verhuist naar ons industriepark. En inderdaad, de gebouwen van IDM bieden veel mogelijkheden. Al is de site te groot om enkel de Lokerse brandweer te huisvesten. We moeten nu ook niet aan overshooting gaan doen. De toekomst zal in ieder geval raad brengen. Want er zijn ongetwijfeld ook nog een aantal andere mogelijkheden. Als er mensen ideeën hieromtrent hebben, ze zijn altijd welkom. Want ik denk dat we voor dergelijke beslissingen niet over 1 nacht ijs mogen gaan. En dat een eventuele herlokalisatie best gedragen wordt door de totale gemeenteraad, door het brandweerkorps zelf en door een gevoelige meerderheid van de bevolking. Er is dus helemaal nog niks beslist, vrienden. En we hebben nog tijd om op een deftige manier de maatregelen en beslissingen te nemen die nodig zijn. En zoals gezegd, we zullen dit doen in overleg met vele actoren.

Voilà mannen, ik wou dit toch even verduidelijken… want vele geruchten doen de ronde… in de prachtige stad Lokeren.

Dit gezegd zijnde, vrienden, dames en heren, wens ik jullie allen een drukke en gezellige opendeurdag toe. Hopelijk zetten enkele van de kinderen die hier straks of morgen met grote ogen naar de brandweermannen en hun materiaal zullen staan staren, hopelijk zetten zij binnen enkele jaren ook effectief de stap naar het korps.

Ik dank u.

'Gezellige feesten voor iedereen'

2011-08-01T16:39:00.001+01:00

Het regende de voorbije dagen op internetfora en Facebook opmerkingen over het feit dat er geen muziek meer mag gedraaid worden in De Plongeur, na afloop van de optredens op het Lokerse Feesten-terrein. ‘Weg sfeer’, klinkt het her en der. Uiteraard begrijp ik onze jeugd die tot in de late – zelfs vroege – uurtjes wil doorgaan met feesten, langs de andere kant is het niet eenvoudig voor overheidsinstanties om een gulden middenweg te vinden. Want, hoe men het ook draait of keert. Er zijn nog steeds heel wat Lokeraars die niet feesten, die niet van vakantie genieten en hun nachtrust nodig hebben om ’s anderendaags fit op het werk te verschijnen. Het aantal klachten voor geluidsoverlast dat elk jaar binnenkomt is niet gering.
Hoe dan ook: hoe sterk er ook gezocht wordt naar een compromis, aan beide kanten blijft men morren.

Geluidsoverlast na 2.30 uur
Een tiendaags festival en nog twee bijkomende podia in het centrum wegen op mensen die in het centrum wonen. De grens van 2.30 uur is, mijns inziens, verenigbaar met de wensen van de feestvierders alsook met die van de inwoners die daags nadien moeten gaan werken. Van 20 tot 2.30 uur, 6,5 uur lang, mag er dus volop gas worden gegeven. Nadien mag er geen muziek geproduceerd worden die tot buiten hoorbaar is.

Wettelijke beperkingen
Uiteraard gelden er ook wettelijke beperkingen. De wetgeving werd onlangs nog aangepast door minister Joke Schauvlieghe. Die behelst vooral het aantal decibels dat geproduceerd mag worden. Organisatoren en overheidsinstanties zijn verplicht zich hieraan te houden. Mochten ze dit niet doen, is de kans reëel dat er zich rechters mee gaan bemoeien, zoals het geval was met het Cactusfestival in Brugge. Om nog maar te zwijgen van de gerechtelijke beslissing omtrent de sluiting van een kinderdagverblijf in diezelfde stad. Geen of onvoldoende rekening houden met de wetgeving zou wel eens een averechts effect kunnen hebben.

De Plongeur
Jarenlang was er een zeker gedoogbeleid voor de Plongeur waar men na 02.30 uur muziek mocht blijven spelen. Tot vorig jaar stond in de erkenning als muziekactiviteit voor de drie podia in het stadscentrum dat er tussen 02.30 u en 12.00 u geen muziek mocht gespeeld worden die bestemd is om buiten gehoord te worden. Dit deel in de vergunning was wat De Plongeur betreft eigenlijk dode letter omdat de tentconstructie de muziek in geen geval binnen kon houden. Met de organisatie werd een alternatief gezocht maar een ander soort constructie, om te kunnen voldoen aan de norm, was niet haalbaar.

Wat ooit onschuldig begon met ‘een plaatje draaien’ was immers intussen naar een heuse after-party geëvolueerd. De politie ontving vele klachten van burgers over de geluidsoverlast Bijgevolg zijn de politiediensten vorig jaar er een aantal keer moeten tussenkomen om de muziek er stiller te zetten.

Overigens, niet alleen de burgers klaagden. Andere uitbaters en organisatoren beklaagden zich – niet onterecht - over de ‘voorkeursbehandeling’ voor De Plongeur.

In deze optiek werd in afspraak met het bestuur van de Lokerse Feesten – die ik dank voor hun constructieve ingesteldheid - beslist om geen discobar meer te plaatsen in De Plongeur. Uiteraard zijn er in het stadscentrum nog alternatieven te vinden om verder, na 2.30 uur, door te zakken en uiteraard kan het geen probleem zijn om in De Plongeur ook na 2.30 uur nog een (stevige) pint te drinken. Een stil muziekje moet ook kunnen.

Feesten
Nog dit misschien. Zelf ga ik elke dag naar onze prachtige feesten.
We mogen er fier op zijn. Ik hoop jullie ergens tegen het lijf te lopen.
Ook in de late uurtjes.

Filip Anthuenis, burgemeester

Toespraak 21 juli: 'Demarreren ?'

2011-07-21T09:52:00.000+01:00

De Tour de France maakt zich op voor de laatste dagen. De renners hebben zich in het zweet gefietst op de zwaarste cols, in vlakke etappes, tijdritten en groepstijdritten. Parijs en de Champs Elysées komen stilaan in het verschiet.
Wat heeft dat met 21 juli te maken, met onze nationale feestdag, hoor ik u denken ?
Wel, wat er zich momenteel in België afspeelt op het politieke vlak heeft veel weg van de Tour de France. Of van eender welke meerdaagse rittenkoers, zo je wil. De Belgische politiek rijdt zijn eigen Tour de Belgique, maar een tour de force kan je het nauwelijks nog noemen.

We hebben enkele kopmannen, dat is duidelijk. Maar ze gunnen elkaar geen enkele ritwinst. Of ze nu Elio di Rupo of Bart De Wever heten, ze trekken allemaal de trui van Philippe Gilbert aan. Die van de enige ware kopman. En ondertussen volgt het peloton, twijfelend,…

‘Ja, maar,’ klinkt het bij de achtervolgers. Demarreren we of niet ? Er wordt nerveus opzij gekeken. Wat doet die ploeg (vervang het woordje ploeg gerust door partij), en wat doet die ? Er wordt gesurplacet af en toe. Of men haakt zijn karretje vast aan dat van een andere ploeg. Wieltjeszuigerij bestaat ook in de politiek. Joop Zoetemelk maakt school in de Wetstraat uit schrik voor electorale neveneffecten, uit schrik voor een eventuele nederlaag moesten er nieuwe verkiezingen worden uitgeschreven, want misschien wordt de impasse dan wel totaal.
Hoewel, er zit al maanden geen beweging in de koers. Opgevers heb ik tot mijn verbazing nog niet opgemerkt. Nog niemand die de handdoek in de ring gooide. Maar af en toe belandt er wel iemand zoals John Hoogerland in de prikkeldraad. En ondertussen zit koning Albert in de depannagewagen en kijkt in zijn gereedschapskist welk instrument, welk werktuig, wel zou kunnen baten.

Vandaag, beste aanwezigen, beleven we de 403de dag zonder regering, het is niet niks.
We zijn een complex land, met drie gemeenschappen, een handvol regeringen, heel wat ministers, en een heleboel afzonderlijk en tot op zekere hoogte samenwerkende administraties. Het is een wonder dat dit land, en ik bedoel dit zeker niet denigrerend, het sinds zijn onafhankelijkheid al 181 jaar uitzingt.

Deze crisis is zeker niet de eerste. België trotseerde twee wereldoorlogen, met in de nasleep van die tweede oorlog, de koningskwestie. Na die tweede wereldoorlog werden ook de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië scherper gesteld. Verder kenden we de kwestie Leuven Vlaams, enkele muntsaneringen,… Er kwam een eerste staatshervorming in 1970, een tweede in 1980, onder een inwoner van onze stad, overigens, de heer Wilfried Martens. Hij had er toen wel drie regeringen voor nodig. Dat kon je nauwelijks nog een ploegentijdrit noemen, het was een estafette. Eind jaren ’80 volgt een derde staatshervorming, in 1993 volgden de Sint-Michielsakkoorden die van België een volwaardige federale staat maakten. De Lambermontakkoorden, met bijkomende bevoegdheden voor de gewesten, in het begin van deze eeuw sluiten het rijtje.

Het is duidelijk: dit land is een overlever, een kat met negen levens.
En sinds de tweede wereldoorlog loopt het niet over rozen, met dit land. Dat is duidelijk. Maar steeds werden er constructieve oplossingen gevonden, kwamen er geweldloze compromissen tot stand. We onderscheiden ons van landen uit onze onmiddellijke omgeving zoals Joegoslavië, nu opnieuw brandend actueel met het proces tegen Mladic in Den Haag, omdat het bij ons steeds geweldloos en zonder bloedvergieten is verlopen.

Hoe het verder moet met dit land, op korte, middellange of lange termijn , weet ik niet.
Gelukkig.
Het volk heeft hier, in België, sinds 1830, of u dat gelooft of niet, het laatste woord. Eigenlijk pas sinds 1921 want sindsdien mochten ook de vrouwen gaan stemmen. Ons stemgedrag beloont de politici waarvoor het heeft gestemd of het straft hen af. Het recht om te mogen stemmen, bij ons de plicht, is een burgerdaad die we moeten koesteren.

Maar, zoals ik zei, welke weg ons land te wachten staat weet ik niet. Uiteraard heb ik daar mijn idee over. Maar ik ben niet aan zet. Ik denk dat we een eind ver zouden komen met het gezond verstand, een dosis realiteitszin en compromisbereidheid. Het moet mogelijk zijn dat Philippe Gilbert, om nog even in koerstermen te spreken, de ritwinst laat aan Andre Greipel , en omgekeerd, als daarmee het team – was het niet Greipel die zei ‘Dit is geen team !’ -, en de ploeg die ons land mogelijk zal besturen daarmee gediend is.

Beste aanwezigen,
Volgend jaar staan we hier opnieuw, dat is zeker.
En… dan staan we wel een stap verder. Het algemeen belang, dat van de Vlamingen, de Walen, de Brusselaars, de Duitstaligen, en de precaire evenwichten daartussen, kortom tussen de Belgen, moeten we steeds in het achterhoofd houden in de verwezenlijking van die volgende stap. Dat zijn we aan onze gemeenschappelijke geschiedenis verplicht.

Ik wens u allen een hoopvolle nationale feestdag toe !
Filip Anthuenis

'Staakte is hypermoderne school'

2011-06-27T09:15:00.005+01:00

TOESPRAAK VRIJDAG 24 JUNI: INHULDIGING SCHOOL STAAKTE

Ik heet jullie, namens het stadsbestuur en namens de schooldirectie, allen van harte welkom op deze schitterende lokatie, aan de vernieuwde stedelijke basisschool Staakte.

We zijn vandaag bijzonder fier, dames en heren. Met de nieuwe gebouwen natuurlijk, maar we zijn ook trots en blij dat het in het algemeen goed gaat met de Lokerse stadsscholen. We hebben als stad drie prachtige florerende schooltjes (zeg maar ‘scholen’): op de Spoele, in Eksaarde en hier, op Staakte. De kinderen, de leerlingen, beleven hier mooie tijden… de ouders hebben vertrouwen en sturen hun kinderen – bijna massaal – naar onze scholen.

Uiteraard beseffen we als stadsbestuur en als schoolbestuur ook dat we dat vertrouwen elke dag moeten blijven verdienen en dat we in onze scholen moeten blijven investeren. En ik denk dat elke objectieve waarnemer wel kan vaststellen dat de laatste jaren enorm werd geïnvesteerd in het stedelijk onderwijs.

Het is destijds begonnen door kleuteronderwijs te organiseren in de school van Eksaarde. We kunnen het ons op dit moment nog nauwelijks voorstellen, beste Veerle, dat er pakweg 15 jaar geleden nog geen kleuteronderwijs was in het schooltje van Eksaarde. Eksaarde die ondertussen volledig werd uitgebouwd. Ook de school Spoele floreert als nooit tevoren, barst bijna uit zijn voegen, Vanja. Op de gemeenteraad van nu maandag worden centen gereserveerd om een ontwerper aan te duiden voor een totaalplan, nieuwbouwdossier. We zouden aan de minister willen vragen om ook dat dossier, het dossier Spoele met een roze bril te bekijken. Ik wil overigens nu reeds de minister danken voor zijn aanwezigheid hier vanavond.

Vandaag beleven we de apotheose op Staakte, Piet... we zijn bijzonder blij met de nieuwe prachtige school. Het heeft eventjes geduurd. Het ontwerp van school Staakte was een van mijn eerste dossiers toen ik meer dan 10 jaar geleden burgemeester ben geworden. Sabine was nog schepen van Onderwijs. Om maar te zeggen dat het even kan duren. Maar het resultaat is schitterend. School Staakte is getransformeerd van een eenvoudige wijkschool naar een hypermoderne school.

Toch behoudt de school zijn landelijk karakter. En de oude kastanjeboom, het symbool van de school, is gebleven. Want een school maak je niet door een hypermodern gebouw neer te poten of door enkel hoogtechnologie binnen te halen. Een school heeft een ziel. Die is hier gegroeid doorheen de jaren, door de leerkrachten en directeurs die er hun enthousiasme in staken en de lachende gezichten van de leerlingen, die hier zichzelf konden zijn, kind konden blijven maar tegelijk heel veel kennis opdeden. (Al is het natuurlijk goed mogelijk dat die lach eventjes verdween als ze de tafel s van zeven of negen onder de knie moesten krijgen. )

(...)

Beste vrienden,
Ik kan misschien afsluiten met woorden van de minister: ‘Opvoeden van kinderen vereist een veel grotere inzet en competentie dan andere beroepen. De samenleving en de ouders mogen die inzet en professionaliteit van leraars en schoolbesturen verwachten.'
Ik denk dat dat de kern is waar het om draait en waarom we hier vandaag bij elkaar zijn.

'Belgische primeur voor Lokerse brandweer'

2011-05-17T12:36:00.004+01:00

Toespraak ingebruikname Multistar

U zal het met me eens zijn, we zijn in mooi gezelschap vandaag, bij de ingebruikname van dit nieuwe brandweervoertuig. En terecht, want met de aankoop van deze Multistar, want zo heet deze wagen, hebben we hier in Lokeren een Belgische primeur binnengehaald. Straks daarover meer.

Beste mensen van de brandweer,
Ik heb het hier op deze plek al uitvoerig en herhaaldelijke keren gehad over de brandweerhervorming. Ik ben heel blij dat we het kloppende hart achter deze hervorming, hier vandaag, in ons midden hebben, mevrouw Annemie Turtelboom, onze sterke minister van Binnenlandse Zaken. Mevrouw de minister zal het met me eens zijn dat heel lang in lopende zaken werken niet eenvoudig is, maar ik weet dat zij er desondanks alles aan doet om die hervorming in goede banen te leiden en de daadkracht van onze brandweerzones te verhogen. De aandacht die de minister daarbij heeft voor de rol die de vrijwilligers in een brandweerkorps spelen is intussen genoegzaam bekend. Die vrijwilligers moeten we koesteren, ik weet dat de minister mijn mening hieromtrent deelt en dat zij alles in het werk stelt om hen een zo goed en interessant mogelijk kader te bieden.

Beste aanwezigen,
Ons brandweerkorps kiest voor elk voertuig een meter. (Ik kan me niet herinneren dat er ooit al een peter werd gekozen). Als meter voor deze multistar viel de keuze op mevrouw Lieve Blancquaert. Niet toevallig uiteraard. We kennen mevrouw Blancquaert allemaal door haar werk als fotografe voor diverse kranten en tijdschriften. Maar ook van een aantal bijzonder mooie fotoboeken die zij samenstelde, o.a. met Annemie Struyf. Van haar televisiewerk kennen we haar ook uiteraard, de reeksen ‘Voorbij de grens’ en ‘Made in Belgium’ liggen nog heel vers in ons geheugen. En… vorige week zag ik haar nog in afvalcontainers neuzen op zoek naar eetbaar voedsel.
Maar… de link met ons brandweerkorps moet gezocht worden in één van haar fotoboeken. In het boek ‘Mijn zachtste huid’ interviewde en fotografeerde mevrouw Blancquaert tien mensen die getekend zijn door brandwonden. Sommigen kunnen de littekens verstoppen onder hun kledij, anderen zijn te zwaar verbrand om te ontsnappen aan de blik van de buitenwereld. Maar niet alleen de huid is weg. Soms ligt ook hun ziel, hun persoonlijkheid helemaal aan diggelen. Littekens van brandwonden zijn zacht. Het stigma is hard.
Mijn zachtste huid is een boek vol getuigenissen én beelden van mensen die leven met brandwonden. Van een kind dat kokend suikerwater over zich heen kreeg tot een brandweerman die verrast werd door een vuurbol, maar toch brandweerman gebleven is.
En… die brandweerman kennen we hier allemaal. Het is onze commandant Luc Van de Vyver, die enkele jaren geleden betrokken geraakte bij een ongeval tijdens het bestrijden van een brand. Dit ongeval maakte op een bijzondere pijnlijke manier duidelijk hoe gevaarlijk de omstandigheden zijn waarin onze brandweermensen dagelijks hun levensreddend werk verrichten. Chapeau !

Beste vrienden,
Mevrouw Blancquaert kan niet anders dan de geschikte meter zijn voor dit brandweervoertuig, denk ik. Maar misschien moet ik toch nog iets meer vertellen over deze wagen, wat het gaat hier wel degelijk om een Belgische primeur.

De Multistar is een combinatie van hoogtewerker en autopomp, en dat op één chassis, het is de eerste wagen van dat type in België, de wagen is multifunctioneel uitgerust met hydraulisch reddingsmateriaal, een schuiminstallatie, een bluskanon op de korf, materiaal voor reddingen of evacuaties op hoogte.

De brandweer van Dordrecht heeft dit type wagen uitgebreid getest. Allerlei scenario’s werden vergeleken, er werd gekeken naar de tijd die nodig was om tot blussen of redden over te gaan en er werden rijproeven gedaan met de auto. De conclusie was eenduidig: voor hun korps was de aanschaf van een combivoertuig een goede investering.

En Lokeren volgt hen daarin. Ik ben ervan overtuigd dat de Lokerse brandweer optimaal gebruik zal maken van dit voertuig. De aankoop kadert in de filosofie van het stadsbestuur dat we ons brandweerkorps alle mogelijke middelen moeten geven om hun taak zo veilig en goed mogelijk te kunnen uitvoeren.
Laten we het maar meteen dopen !

'Grote bijdrage aan professionalisering automobielsector'

2011-05-03T08:04:00.002+01:00

Toespraak inhuldiging Opleidingscentrum Educam

Het is me een eer hier vandaag, als burgemeester van Lokeren, aanwezig te mogen zijn bij de inhuldiging van dit gloednieuwe opleidingscentrum. Ik las in de uitnodiging de woorden ‘fris’ en ‘vernieuwend’, het zijn woorden die we in Lokeren graag horen weerklinken. De stad en het stadsbestuur van Lokeren hebben de intentie om zelf fris en vernieuwend tezijn, we hebben overigens nog niet zo lang geleden een nieuw logo gelanceerd voor onze stad waarvan de baseline 'Fel Naturel' luidt. Dus, op dat vlak zit het goed, dames en heren.

‘Innovatie’, las ik ook. ‘Innovatie’ klinkt mij, klinkt ons, als muziek in de oren ! Lokeren ontvangt innovatieve bedrijven of organisaties die ermee bezig zijn met open armen. Ik kan er enkele noemen maar ik denk dat het paradepaardje op dit vlak, hier even verderop staat, de drukkerij EPC, het Eco Print Center. De drukpersen, waarop De Morgen en Het Laatste Nieuws worden gedrukt, werken volgens een uniek, innovatief en milieuvriendelijk drukprocedé dat waterloos drukken genoemd wordt. Tot op heden uniek in de wereld, momenteel wordt een kopie gebouwd in Parijs. De primeur blijft echter voor Lokeren.

Wij koesteren dus dergelijke bedrijven in onze stad. Wij koesteren bedrijven zoals Educam, heer directeur. Lokeren komt op economisch vlak van ver. Wij waren in de vorige eeuw een textielstad. Wij weten allemaal wat er met de textiel in onze contreien gebeurd is de vorige eeuwmet alle gevolgen vandien voor de tewerkstelling in onze stad en in onze streek. Maar we kruipen, Lokeren kruipt uit het dal. De stad heeft de laatste decennia enorme inspanningen gedaan om industrieparken uit te bouwen. Er zijn ondertussen meer dan 4.000 mensen tewerkgesteld in onze industrieparken. Dat is niet niks, maar de inspanningen moeten verdergezet worden.

In gesprekken met ondernemers komt steeds naar boven hoe belangrijk het is om ruimte te creëren voor ondernemerschap. Die taak nemen we ter harte. Een bijzondere plaats hebben we dus voor bedrijven, organisaties, die bezig zijn met innovatieve en grensverleggende projecten.

Bedrijven zoals EDUCAM, die staan voor vernieuwing, voor duurzame dienstverlening, voor grensverleggende opleidingen, zowel aan werkgevers- als aan werknemerszijde, in de toch wel dynamische automobielsector, automobielsector en verwante bedrijvigheden.

EDUCAM verzorgt, op jaarbasis, voor ruim 37.000 deelnemers bijscholing. Een flinke bijdrage aan professionalisering van de sector, als je het mij vraagt.
Om tegemoet te komen aan de stijgende vraag naar kwalitatief advies en innovatieve opleidingen opent EDUCAM hier vandaag een gloednieuw sectoraal Training Center in Lokeren.

De nieuwe vestiging zorgt meteen voor een aantal premières op het vlak van vernieuwende opleidingstechnieken (o.a. elektrische en hybridevoertuigen) en duurzame dienstverlening. Het architectonisch concept staat garant voor een inspirerende omgeving die een open communicatie en een vlotte kennisuitwisseling stimuleert.

Geachte aanwezigen,
Ik kan niet anders dan superenthousiast zijn, als burgemeester, superenthousiast dat Educam Lokeren als uitvalsbasis voor zijn activiteiten heeft gekozen.

Ik wens jullie hier, vanuit Lokeren, hartelijk voor te danken. En namens iedereen hier aanwezig ook, hou ik eraan jullie van harte proficiat te wensen en jullie veel succes toe te wensen in de komende dagen, maanden en jaren in Lokeren.
Proficiat !

'Stevige linde voor 150 jaar KOKW'

2011-05-02T10:09:00.002+01:00

Toespraak 150 jaar Koninklijke Oudheidkundige Kring Land van Waas

Het is me een genoegen, hier vandaag aanwezig te mogen, op dit mooie binnenpleintje in ons stadsarchief voor het Lokerse gedeelte van de viering 150 jaar Koninklijke Oudheidkundige Kring Land van Waas.

Ik heb me laten vertellen dat, 150 jaar geleden dus, een Lokeraar een aanzienlijke bijdrage heeft geleverd tot het ontstaan van de kring. Henry Raepsaet, vrederechter in Lokeren en lokaal historicus, was medestichtier en eerste ondervoorzitter van de KOKW (Oudheidkundige Kring van ’t Waasland). Je zou hem gerust een van de geestelijke vaders van de kring kunnen noemen.

Beste aanwezigen,
Dit jubileumjaar, 2011, is ook voor Lokeren een bijzonder jaar geweest in de samenwerking tussen de stad en KOKW (Oudheidkundige Kring van ’t Waasland). Op donderdag 17 maart jongstleden werd in het Huis Thuysbaert het boek over gewezen burgemeester Prosper Thuysbaert voorgesteld. ‘De zoektocht van een katholiek intellectueel: Prosper Thuysbaert dus, 'en de vragen van zijn tijd'. Dit boek belicht het leven en de invloed van een van de meest belangrijke en invloedrijke Lokeraars van de twintigste eeuw. Het boek was een uitgaven van jullie, van de KOKW (Oudheidkundige Kring van ’t Waasland), waarvoor dank. Het handelt over een van mijn voorgangers… misschien is het een goed idee om binnen 50 jaar eens een boek over mij uit te geven… of over mijnheer Liebaut… of waarom niet over ons beiden samen. Dat zou pas vonken geven.

Maar de nauwe samenwerking tussen Lokeren en de Oudheidkundige Kring Land van Waas is al veel ouder. Stad Lokeren is sinds 1861 ononderbroken geabonneerd geweest op de jaarlijkse ‘Annalen van de Koninklijke Oudheidkundige Kring van het Land van Waas’. De redactiesecretaris van dit tijdschrift, waarin elk jaar één of meerdere bijdragen worden gepubliceerd over Lokeren, is Lokeraar Alain Debbaudt. De penningmeester van de KOKW, Frans De Bondt, die ik hier helaas moet verontschuldigen aangezien hij op reis is, is eveneens een Lokeraar. En zoals u weet zijn ondermeer gewezen burgemeester, de heer Liebaut, net als onze stadsarchivaris, de heer Nico Van Campenhout, zijn zij voorname publicisten in de Annalen.

Maar er is nog meer… sinds 2010, heel recent dus, geeft stad Lokeren een jaarlijkse bijzondere subsidie aan de KOKW (Oudheidkundige kring van ’t Waasland) als waardering en aanzet voor het historische en heemkundinge werk dat ze verrichten.

Beste aanwezigen,
Vandaag wordt de derde plaquette aangebracht, hier in Lokeren, in het kader van het 150-jarige bestaan. Het is de derde plaquette, na die in Verrebroek/Beveren en die in de zetel van de KOKW in Sint-Niklaas, in het huis Janssens in de Zamanstraat. Een lindeboom, hier op dit mooie binnenkoertje, zal blijvend herinneren aan deze viering en dit mooie koertje van ons stadsarchief nog iets groener kleuren, fel naturel, zoals we dat hier in Lokeren zeggen. Het lijkt me een bijzonder iets te zijn om je als heemkundige, historicus of geïnteresseerde een bijzonder iets om je op een bankje in de lommer van deze boom te worstelen door een van de bestuurlijke en administratieve documenten die hier bewaard worden. Misschien toch even zeggen dat we hier, in het stadsarchief, in totaal spreken over ongeveer 2000 strekkende meter archivalia. Het oudste archiefstuk dateert uit 1349.

Geachte aanwezigen,
Een stevige boom lijkt me een mooie metafoor voor het 150-jarige bestaan van KOKW, want ik denk dat we gerust mogen stellen dat de kring de stamvader is van alles wat in het Land van Waas te maken heeft met geschiedenis, heem-en volkskunde, genealogie en erfgoed.

'Molsbroek belangrijk in leven van alle Lokeraars'

2011-03-26T12:18:00.006+01:00

Toespraak 25 jaar Bezoekerscentrum Molsbroek

Het Molsbroek is een begrip in Lokeren en ver daarbuiten. Een uitzonderlijk natuurgebied, naar Vlaamse normen zelfs vrij groot, en dat op wandelafstand van de stad, op wandelafstand van onze Lokerse stadskern. Als ik met Lokeraars praat, wat al eens gebeurt, valt het mij op hoe vaak het Molsbroek wordt vernoemd. Het valt me op in welke grote mate dit natuurgebied een rol heeft gespeeld in de levens van de Lokeraar. De ene komt er fietsen, de andere joggen. Nog een andere Lokeraar komt er bij het ochtendgloren of de avondschemer genieten van de stilte en de natuur. Ik ken er zelfs die vroeger spijbelden als ze van hun ouders naar de mis moesten, die zich hier ondertussen rustig aan de graskant kwamen zetten, en dat een uur lang, tot de mis gedaan was. En… ik ken er zelfs die in het Molsbroek hun eerste lief hebben binnengedaan.

Beste aanwezigen,
De natuurpracht van het Molsbroek treft iedereen, zonder onderscheid van rang of stand. Het reservaat heeft het enorme voordeel dat het altijd toegankelijk is door de lange verharde wandel- en fietsdijk. Vanaf dit hoger gelegen pad is het volledige natuurgeied te overzien: een uitgestrekte moerasvlakte met talrijke watervogels, elzenbroeken, rivierduinen, rietvelden en uitgestrekte vochtige graslanden.

De stad Lokeren, de Lokeraar, koestert deze plek. Net zoals de Lokeraar het talrijke groen in en rond de stad koestert. Lokeren is een groene stad, Lokeren is fel naturel. Niet-Lokeraars die onze stad bezoeken hebben het er steevast over en zijn er van onder de indruk. Al dat groen koesteren we: de natuurreservaten en de parken, de velden. Onze Durme, die grenst aan het Molsbroek, onze prachtige Durme zuigt dat groen tot in onze binnenstad, tot op de Markt.

Het is overigens de bedoeling van de stad, van het stadsbestuur, om alle Lokeraars en alle toeristen nog meer te laten genieten van al het natuurschoon aan de oevers van de Durme. Vandaar ook het zgn. Durmedijken-project, dat wordt gerealiseerd samen met het Vlaams Gewest, om ook aan de andere kant van het Centrum een verharding aan te leggen op de Durmedijken. Voetgangers en fietsers zullen in de toekomst dus ook langs die kant, tot aan het Keizershof in Sinaai kunnen genieten van de vele natuurparels langs onze Durme.

Want vrienden, U zal het met me eens zijn, dat een fietstochtje op eender welke dijk, een wandeltochtje in eender welke meers, met de kinderen, een onschatbare educatieve functie heeft.

Vanuit die educatieve optiek werd 25 jaar geleden in het Molsbroek, aan het einde van de landelijke Molsbergenstraat, het bezoekerscentrum Molsbroek gebouwd. Een houten gebouw, één met de omliggende natuur. Ieder kind heeft er wel eens zijn eigen natuurdiploma afgeprint, of er het elektrospel over de natuur gespeeld. Ieder kind heeft er kunnen ervaren hoe het is om door een microscoop te kijken. Je kan er zelfs binnen in een bijenkast kijken. Voor kinderen en hun ouders is het fascinerend, voor natuurkenners blijft het dat altijd.

Beste aanwezigen,
De tijd staat ook niet stil in dit bezoekerscentrum. In 2001 werd het bezoekerscentrum vernieuwd en uitgebreid. In 2009, nog recenter, werd de permanente tentoonstelling vernieuwd naar aanleiding van het 40-jarig bestaan van vzw Durme. Het bezoekerscentrum wordt dus steevast aangepast aan de noden van de tijd. Zo moet dat zijn. Als stad hebben wij steevast ons best gedaan om ons steentje bij te dragen hiervoor.

Het Molsbroek en dit bezoekerscentrum zijn van een onschatbare waarde voor onze stad, voor onze natuur, voor onze natuurbeleving en voor de toeristische aantrekkingskracht van onze streek. Ik ben ervan overtuigd, en ik samen met u, dat dit bezoekerscentrum deze rol nog tientallen jaren zal kunnen blijven vervullen. Ik wens u allen van harte proficiat met dit prachtige jubileum !

Cesar Tripel zet Lokeren op de bierkaart

2011-03-02T13:13:00.004+01:00

Gisteren was ik aanwezig bij de lancering van een nieuw Lokers bier, de Cesar tripel. Als er iets te drinken valt, sla ik het niet af. Ja, wie iets met bier organiseert krijgt meteen een aantal politici op de been,…

Iedereen weet ondertussen dat het klikt tussen Lokeren en de Urbanusstrips van Willy. Dankzij Willy Linthout werd Lokeren in 2009 dé toeristische place-to-be in het Waasland en dat een hele zomer lang. Het was op zijn eigen initiatief dat Willy contact opnam met de stad om naar aanleiding van 25 jaar Urbanusstrips een Urbanusstrip te maken waarin Lokeren aan bod zou komen. De stad sprong, wat had je nu gedacht, mee op de kar en er kwam een speciale editie van de nieuwe strip “Lokerse Paardenworsten” met 8 bladzijden Lokers toeristisch nieuws. De strip “Lokerse Paardenworsten”, nummer 133 in de Urbanusreeks kreeg nationale en Nederlandse belangstelling.

Een ander groot succes was de Urbanusfietsroute die ontwikkeld werd door het Infopunt Toerisme en VVV-toerisme in samenwerking met Willy. Oost-Vlaanderen vond het thema zo boeiend dat de provincie er een thematocht op het Fietsroutenetwerk met bijhorende brochure van maakte. Willy Linthout tekende de richtingbordjes op de route en maakte er op die manier de meest humoristische route van Vlaanderen van. Hilarisch zelfs. De uitzending in “Vlaanderen Vakantieland” met Willy als Lokerse stadsgids was één grote reclamespot voor onze stad. Vanuit heel Vlaanderen en Nederland kwamen al duizenden mensen de route fietsen.

Aan dit mooie verhaal, werd gisteren – door Standaard uitgeverij, Willy en Dranken van Eetvelde - een vervolg gebreid. En wat voor één. Een bier dat – en ik citeer even – “de stad Lokeren kan uitdragen tot ver in Vlaanderen en wie weet, misschien ooit nog verder”. Dat kunnen we als stadsbestuur alleen maar toejuichen.
Dat voor Cesar, de vader van Urbanus uit de strips, als uithangbord voor dit bier werd gekozen is niet toevallig natuurlijk. Wie de strips een beetje kent, iedereen dus, weet dat Cesar ze er niet neevest kapt, zoals ze in Lokeren zeggen. Bier is, volgens Cesar, niet gemaakt om in den ezel zijn oren te kappen. Kom, Cesar zuipt gelijk ne vis. En daarmee heb ik meteen – vakkundig, al zeg ik het zelf - de link gelegd naar het nieuwe album, het 143ste in de reeks, De Biervissen, dat gisteren in Lokeren werd voorgesteld.

Ik ben ook enorm blij dat dat andere begrip uit Lokeren, Dranken Van Eetvelde, een bedrijf dat in onze stad niet is weg te denken mee zijn schouders onder dit bijzonder leuke initiatief zet. Blij dat een privé-firma meewerkt aan het imago van onze stad en de naambekendheid van onze stad mee wil helpen uitdragen.
Zoals ik al aanhaalde heeft Willy Linthout de wegwijzerbordjes voor de Urbanusroute getekend. Aan elk café op de route prijkt er een bordje met Cesar erop. Cesar zegt daarop heel lakoniek: ‘Hier moogt ge iets drinken, maar twaalf pinten is genoeg.’

Ja, van twaalf pinten gaat zelfs een doorwinterd politicus een beetje scheef lopen. Ik heb gisteren met heel veel smaak de Cesar tripel geproefd, een uitermate lekker bier. Maar aangezien het een tripel is, werden het er geen twaalf. Sorry, Cesar.
Ik wens dit bier en de initiatiefnemers alle geluk toe. Dat het zijn weg naar de consument mag vinden !
Daar ben ik vrij gerust in !

Toespraak Meest Verdienstelijke Lokeraar: 'Sporting is een komeet'

2011-01-26T12:49:00.006+01:00

Beste voorzitter, Roger,
Bestuursleden, beste spelers,
Beste Sporting-sympathisanten,
Collega’s schepenen, Gemeenteraads-, OCMW- en provincieraadsleden, voorzitters en bestuursleden van onze adviesorganen,
Geachte aanwezigen,

Welkom op ’t stadhuis, welkom op de uitreiking van de Meest Verdienstelijke Lokeraar 2010.

Ik zou eerst en vooral onze schepen van Sport, schepen Van Doorslaer, Jerome, willen verontschuldigen. Jerome is even tijdelijk buiten strijd. Hij heeft mij gevraagd jullie allen de groeten over te maken en de Sporting-vrienden allemaal van harte te feliciteren met de trofee.

Voor de mensen die misschien niet zo goed vertrouwd zijn met deze verkiezing misschien toch even zeggen dat de onderscheiding Meest Verdienstelijke Lokeraar zowel kan gaan naar een individu, als naar een groep of een vereniging. De winnaar moet zich ofwel belangeloos inzetten voor de Lokerse burger ofwel moet het een ambassadeur van Lokeren zijn, d.w.z. hij/zij moet Lokeren buiten haar grenzen bekendheid en uitstraling geven.

Onze stad organiseert die verkiezing nu al 15 jaar. Ik geef een aantal voorbeelden van winnaars van de afgelopen jaren : Marcel Pieters, Maria De Rooze, Chris Van den Durpel, De Lokerse Feesten, Aimé Anthuenis, Marleen Temmerman, Kunstgalerij De Vuyst, Aliplast, het Parktheaterfestival, den Jazz-club (van wie het huisorkest hier vandaag de muziek verzorgt), Scouts-Yoff, Kris De Beule, Dirk De Caluwé, Willy Linthout.

En dit jaar, vorig jaar eigenlijk, is de winnaar dus Sporting Lokeren, dames en heren.
“Eindelijk” zei Roger, de president… en gelijk heeft hij natuurlijk.
Sporting Lokeren, dames en heren, om eens een geleerd woord te gebruiken, Sporting is in grote mate identiteitsbepalend voor onze stad. Net zoals bijvoorbeeld de Lokerse Feesten voor de jeugd of galerij De Vuyst in de kunstsector dat zijn.
Sporting Lokeren is de ambassadeur bij uitstek van onze stad. Sporting hoort bij onze stad, zoals paardenworsten op een Lokerse receptie.

En dat sinds de oprichting, sinds de fusie in 1970, 40 jaar terug, de fusie tussen Standaard en Racing. De fusie, velen onder ons hebben het meegemaakt, die er natuurlijk niet zonder slag of stoot kwam. Een fusie tussen twee ploegen, is nooit gemakkelijk. In Lokeren hadden we het voordeel dat de moeilijkste keuze, de terreinkeuze meestal vrij snel kon genomen worden. In Lokeren had de stad net het stadion op Daknam aangelegd, maar de stad had geen ploeg om er te spelen. Er werden daar enkel wat windhondenrennen georganiseerd, en de pompiers speelden daar al ne keer een matchken tegen de politie. Niet om aan te zien. Sporting kon dus, in 1970 was het, op Daknam spelen.

En het succesverhaal kon beginnen. Want Sporting Lokeren bleek een komeet, een ploeg met een enorme ambitie. Al na het vijfde seizoen speelde Sporting in eerste klasse. Velen hebben dit meegemaakt. Ik ging destijds als 'klein manneken' mee naar mijne nonkel gaan kijken. Ik herinner mij nog vaag het kampioenschap in 3e op Roeselare (?), en natuurlijk Pietje Suyckerbuyck en Ronny Tielemans die ons tegen Eupen naar eerste brachten. En zo ging dat maar verder.
Ik was ontgoocheld toen ik niet mee mocht van mijne pa met de trein naar Red Boys Differdange voor de eerste Europese wedstrijd. 0-3… Pats ! Het zit allemaal in ons collectieve geheugen gegrift. Bob Dalving en René Verheyen die ons 2-0 op voorsprong brengen tegen het grote FC Barcelona… en Inghels die één keer Cruyf uit het oog verliest waarop Barcelona ons uitschakelt. De 3 L’s, Larsen, Lato, Lubanski… Gudjonhson, Hoogenboom … Rode Duivels Raymond Mommens en Maurice De Schrijver… we kunnen nog wat doorgaan met de vele hoogtepunten. Van 0-3 naar 5-3 tegen het Standard van Michel Preud’homme voor de beker. De verloren bekerfinale. René Vandergijp die tegen Standard vanuit alle onmogelijke hoeken van het plein een 4-tal goals maakt. Maar ook later nog Europees voetbal afdwingen met wat jonge gasten… de M’buyu’s, Neyskens,….

We mogen natuurlijk ook de mindere momenten niet vergeten, vrienden. We zijn ook nog eens gezakt naar 2e klasse, nietwaar. Het is op die moment dat de huidige president, Roger Lambrecht, het heft in handen heeft genomen. Terug naar 1e met Remko Torken , Marcel Peeper en zo van die mannen. Ook onder Roger hebben we schitterende resultaten geboekt, prachtige wedstrijden en superspelers in onze rangen gehad. Ekakia, Zitka, Jantje Koller, Youla, Bancé,… ik kan zo nog een eindje doorgaan. We hebben trouwens ook onder Roger nog Europees gespeeld. Tegen Manchester City remember (Orlans-tribune).

En, vrienden, dat het al eens wisselvallig kan zijn in het voetbalgebeuren hebben de voorbije twee Sporting-jaren wel bewezen, denk ik. We hebben onze voorzitter op een paar maanden tijd twee keer bijna zien huilen, op het einde van vorig seizoen van pure miserie, enkele maanden later van geluk en fierheid.

Belangrijk, beste mensen, is dat de supporters hun club nooit in de steek lieten, ook niet tijdens de moeilijke periode van vorig seizoen.

En zij worden beloond. Dit seizoen, onder trainer Peter Maes, zien we sprankelend voetbal. Dat is in mijn ogen het belangrijkste. Attractief voetbal met inzet. Daar komen wij voor naar Sporting kijken. En we staan toch op een mooie 5e plaats, hé. We hebben zondag wel verloren. Onverdiend trouwens. Maar we pakken die Gentenaars wel terug tijdens de play-offs, nietwaar vrienden ?

Dames en heren, het feit dat Sporting 40 jaar bestaat en de huidige prachtige resultaten hebben natuurlijk een belangrijke rol gespeeld bij de mensen van het comité die elk jaar de Meest Verdienstelijke Lokeraar verkiezen.

Maar er is natuurlijk meer dan dat. Er is ook de figuur van de voorzitter. Roger Lambrecht is ondertussen 15 jaar voorzitter. En hij heeft dat op zijn manier – we kennen mekaar ondertussen hé president – hij heeft dat schitterend gedaan. Hij maakte de voorbije vijftien jaar de club schuldenvrij en kneedde de ploeg, zowel sportief als extrasportief. Hij is en was ook niet te beroerd om een aantal moeilijke maatregelen en beslissingen te nemen.
Het is dankzij zijn inzet en doorgevoerde hervormingen dat de club nog steeds stevig op de Belgische voetbalkaart staat. Momenteel wordt alles in het werk gesteld om de toekomst van de ploeg te waarborgen.

En naast de figuur van de voorzitter, zou ik toch ook nog graag één specifiek iemand betrekken in deze ode. Namelijk Fiel, Fhiel Laureys. Fhiel is de man achter de schermen die de volle 40 jaar van Sporting al meedraait … hij draait eigenlijk al veel langer mee van bij de Racing (nog 1 jaar bij de Standaard gespeeld). Maar hij is behalvee de rode draad door het voetbal in Lokeren ook de rode draad door het jeugdvoetbal in Lokeren. Want Fiel hechtte en hecht nog steeds enorm veel belang aan de jeugd.

Bij de jeugdwerking van Sporting wil ik toch nog even blijven stilstaan. Sporting blinkt uit met zijn jeugdwerking, de jeugdvoorzitter Marc Vervaet en zijn medewerkers zijn hier ook aanwezig. Onder het motto ‘wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’ blinken wij uit en worden we inzake jeugdwerking zelfs in de top 3 van België gecatalogeerd. De jeugdwerking van Sporting schakelt zich ook in in het totale jeugdvoetbal in onze stad, want er zijn goede contacten met FC Daknam, FC Eksaarde en SK Doorslaar. Ook de jeugd-accommodatie op Sporting mag er zijn. Als stadsbestuur hebben wij toch ook een flinke duit in het zakje gedaan, nietwaar, met de nieuwe en mooie kunstgrasvelden. Sporting heeft meer dan 20 jeugdploegen, dames en heren.

Heel wat spelers die hun opleiding kregen in Lokeren schoppen het ver, om het even in voetbaltermen te zeggen. En met onze energieke schitterende trainer Peter Maes, met Rudi Cossey en met Willy Reynders aan het sportieve bewind krijgen een paar jonge spelers hun kans. Ik noem er maar een paar: onze kapitein Killian Overmeire is een produkt van eigen jeugd. Tsimanga, Nill De Pauw, Laurens De Bock … en ik vergeet er nog een paar … komen allemaal uit onze eigen jeugd.

Sporting neemt ook zijn sociale functie op. Er wordt samengewerkt met het OCMW van Lokeren en Berlare om een aantal mensen te integreren in de arbeidsmarkt. De spelers werkten mee aan onze roze-lintjes-actie ter preventie van borstkanker, en ik kan zo nog wat doorgaan.

Beste vrienden,
De trofee Verdienstelijke Lokeraar voor Sporting Lokeren is dus dubbel en dik verdiend. Ik ben eigenlijk nog de Willy vergeten vernoemen. Willy Peeters straalt het positivisme uit, hij draait ook ook al jaren mee en is nu ook BV geworden. Ik stel voor dat hij seffens even een dansje placeert.

Maar, voorzitter, dames en heren,
Deze trofee is dubbel en dik verdiend. Het is een trofee voor de voorzitter, voor zijn voorgangers ook natuurlijk, voor de jeugdvoorzitters, voor alle trainers, medewerkers, spelers en supporters van Sporting Lokeren . Uit het verleden, van vandaag en voor in de toekomst. Als dank voor de ontelbare uren voetbalplezier die ze ons bezorgd hebben, als dank om Lokeren op de kaart van het nationale en internationale voetbal te plaatsen, als dank omdat ze onze jeugd aan het sporten hebben gezet.

Voorzitter, mag ik van harte proficiat wensen met de trofee van “Verdienstelijke Lokeraar 2010” van de stad Lokeren.

Filip Anthuenis
Burgemeester

Nieuwjaarsreceptie Lokeraars: 'Ambitieus investeringsplan voor 2011'

2011-01-09T10:02:00.006+01:00

Beste dames en heren,
Beste stadsgenoten,
Beste Lokeraars,
vrienden,

Ik wens jullie eerst en vooral allemaal een schitterend en gelukkig 2011 toe. 2011 wordt voor Lokeren alweer een jaar om in te kaderen.

Want, met onze stad en haar inwoners gaat het goed, vrienden. Ondanks de wat moeilijke economische tijden sluiten onze begrotingen, kloppen onze rekeningen. We zijn ook trots, beste vrienden, dat we aan deze goede financiële cijfers een ambitieus investeringsplan kunnen koppelen. Ik ga alle investeringen niet opsommen, wees gerust, dat zou ons veel te ver leiden.

Maar toch een paar dingen.
We plannen renovaties van een aantal straten. Ik denk aan de totaalrenovaties van de Drongenstraat, de Sijpstraat en de Luikstraat. Momenteel wordt de Heilig Hartlaan afgewerkt, zijn de werken aan de gang in de Nijsstraat en op de Eksaardebaan. We hebben natuurlijk wat tegenslag gehad. Door het vriesweer is er ernstige vertraging. Jammer, maar niks aan te doen natuurlijk.

We gaan dit jaar ook een aantal nieuwe gebouwen op poten zetten. Aan de Sportlaan komt er een nieuwe sport-en fuifzaal, we bouwen een nieuw paviljoen voor onze Academie, we finaliseren de bouw op de schoolsite van Staakte en zeer belangrijk… we richten een nieuw kinderdagverblijf in op Spoele.

Beste Lokeraar,
Ik moet natuurlijk ook nog iets over onze markt zeggen. Er zijn momenteel een aantal voorbereidende werken aan de gang van de nutsmaatschappijen (elektriciteit, water, telefonie). Die maatschappijen hebben nog even werk. Ook het archeologisch onderzoek wordt verdergezet. Het is de bedoeling dat de uiteindelijke aannemer zijn werken start eind februari. Wij houden deze maand nog een grote hoorzitting voor de hele bevolking waar we de plannen, de verkeerscirculatie, de fasering van de werken,… uitgebreid zullen uitleggen. Voor de geïnteresseerden, die hoorzitting gaat door op maandag 24 januari in het Cultureel Centrum. De week daarvoor zitten we al eens samen met de handelaars van het centrum omdat die mensen toch specifieke noden hebben.

En over de middenstand gesproken, dames en heren, straks worden ook de winnaars geloot van de middenstandsactie. Iemand gaat naar huis met een nieuwe auto. Dat wordt spannend.

Beste Lokeraars, we gaan nu feesten. We hebben seffens een daverend feestvuurwerk en daarna gaan we er enen op drinken.

Ik zou iedereen willen danken die er mee voor gezorgd heeft dat hier vandaag organisatorisch alles perfect loopt: de Stedelijke Raad voor Feestelijkheden, de Middenstandsraad, de Lokerse Feesten, de Fonnefeesten, de Jeugdraad, de Beenhouwersbond, de Bakkersbond, onze eigen stadsdiensten natuurlijk, de technische dienst en de dienst Toerisme.

Dames en heren,
Beste Lokeraars,

Gelukkig Nieuwjaar en (voor seffens): Santé!

Filip Anthuenis
Burgemeester

Foto: Rony Coevoet

Toespraak Barbarafeest 2010: 'Teambuilding avant la lettre'

2010-12-08T10:14:00.002+01:00

De eerste operationale prezones voor de brandweer in België zijn een feit. Daarmee is een grote stap gezet in de hervorming van de civiele veiligheid. Een prezone, voor alle duidelijkheid, bestrijkt geografisch dezelfde gemeenten als een brandweerzone, maar heeft, in tegenstelling tot een brandweerzone, geen rechtspersoonlijkheid.

Desalniettemin, 17 van de 32 zones, waaronder onze brandweerzone Oost, hebben al een overeenkomst getekend met de minister van Binnenlandse Zaken. Deze operationele prezones zijn de voorlopers van de 32 hulpverleningszones die in de brandweerhervorming werden voorzien. Binnen de operationele prezones werken de brandweerkorpsen, in ons geval die van Berlare, Buggenhout, Dendermonde, Hamme, Lebbeke, Lokeren en Zele. Elk van deze 7 gemeenten heeft zijn eigen brandweerdienst. Het werken in zoneverband is gebaseerd op het wederzijds "gratis" verlenen van versterking bij grote calamiteiten. De korpsen werken samen op het terrein en er worden afspraken gemaakt op managementsvlak, over personeel en materiaal.
Door deze schaalvergroting kunnen de tussenkomsten door de brandweer doeltreffender en sneller verlopen. Het logische gevolg is meteen dat de interventies ook veiliger worden voor de burgers en het brandweerpersoneel.

Naast de OPZ’s werden in 2010 nog een aantal andere zaken gerealiseerd in het kader van de brandweerhervorming: de basisopleiding van de brandweer is vernieuwd en uitgebreid van 0 naar 130 uur; er zijn een aantal nieuwe en gespecialiseerde opleidingen uitgewerkt en gegeven, er werd geïnvesteerd in de individuele uitrusting van de brandweerlieden en momenteel wordt een rekruteringscampagne uitgewerkt waarmee Binnenlandse zaken de operationele prezones vooral wil ondersteunen bij de rekrutering van vrijwilligers.

Beste vrienden,
Traditiegetrouw, op het feest van Barbara mag ik hier in naam van het stadsbestuur een beetje Sinterklaas komen spelen.
We blijven als stad immers investeren in onze brandweer om jullie werk zo efficiënt en veilig mogelijk te doen verlopen.

Zo hebben we budget vrijgemaakt om een nieuw persluchtlokaal in te richten. Ook gaan we over tot de aankoop van een snelle inzettent. De nieuwe tent zal voorzien zijn van verwarming en verlichting. Blijkbaar zijn ook de duikerspakken verouderd en heeft herstellen geen zin meer. Het leek ons dan ook logisch om de oudste pakken te vernieuwen, net zoals we dat zullen doen met het klein materiaal dat daar bij hoort: palmen, maskers en brillen.

Omdat Lokeren een Z-zone is en over twee autopompen moet beschikken is er nood aan twee warmtebeeldcamera’s, dat wordt voorgeschreven door het ministerie. Momenteel beschikt de Lokerse brandweer slechts over één exemplaar, er zal bijgevolg een tweede worden aangekocht.
Ook zullen we overgaan tot de aankoop van twee besismeettoestellen voor in de wagens. Eén uitgebreider toestel zal aangekocht worden om de commandowagen mee uit te rusten.

Als we het dan eventjes over het personeel hebben, daar willen we ook een bijkomende inspanning voor doen. Vroeger haalden veel mannen hun rijbewijs C in het leger. Sinds de afschaffing van de dienstplicht zijn er veel minder mensen die binnenkomen bij het korps en over een dergelijk rijbewijs beschikken. Daarom zullen we geld ter beschikking stellen om mensen van het korps de mogelijkheid te bieden hen een dergelijke opleiding te laten volgen.

Beste vrienden,
Ik ben blij dat ik elk jaar samen met jullie voltallige korps Barbara mag vieren, een langdurig en beetje uit de hand gelopen personeelsfeestje van onze Lokerse brandweer, zeg maar. Iedereen weet natuurlijk dat op tijd en stond goed eens feesten goed is voor de samenhorigheid binnen een korps of binnen een team. Het is een goede motivatie om er nadien, eens de kater uitgedreven is, met vereende krachten tegenaan te gaan. Als je’t mij vraagt is Barbara een teambuilding avant la lettre.

Laten we er maar direct werk van maken en een stevig pintje drinken op dit mooie korps !

Laudatio: Lifetime achievement award voor mevrouw Dhollander-De Block van bedrijf Dhollandia

2010-12-03T11:28:00.001+01:00

Geachte mevrouw Dhollander,
Beste familie,
Geachte gehuldigden,
Geachte ondernemers,

Toen men mij vroeg om vanavond het laudatio te brengen was ik uiteraard onmiddellijk bereid en enthousiast.

Als burgemeester van Lokeren kan ik zeggen dat de stad meer dan fier is om een bedrijf als Dhollandia te mogen huisvesten.

Als stad proberen we er alles aan te doen om Lokeren economisch te doen heropleven en bedrijven zo veel mogelijk in de watten te leggen. Op economisch vlak komt Lokeren van ver. Begin vorige eeuw was Lokeren een textielstad. Lokeren specialiseerde zich vooral in de vellennijverheid, de haarsnijderij en de hoedennijverheid. Bij die activiteiten werden enorme hoeveelheden kwik gebruikt. Met alle gevolgen vandien. Lokeren was eigenlijk een stinkstad, overwoekerd met kwikdampen. De mensen maalden daar niet om, het was hun broodwinning. Langzamerhand verdween de textielnijverheid, verplaatste die zich naar lageloonlanden, een evolutie die we allemaal kennen. De laatste breigoedfabriekjes sloten… Sindsdien heeft Lokeren te kampen met een vrij grote graad van werkloosheid, nog steeds.
Vandaag ben ik toch blij te mogen stellen dat onze stad na zoveel jaren uit het dal aan het kruipen is.

Lokeren is zeker geen stinkstad meer. Op de locaties van de net aangehaalde textielbedrijven verrijzen mooie, propere woonprojecten: Rothlissberger, Gonzales en Stanislas Cock, Spinnerij Baetens, Neirynck-Colvoet,… Naar de toekomst toe zijn nog meer van die locaties onontgonnen terrein: denken we maar aan de fabriekssite van Bergez die momenteel herontwikkeld wordt. Lokeren wordt – voor zover ze het nog niet is – een prachtige stad met mooie straten, mooie pleintjes, met veel groen.

Op economisch vlak, het domein dat ons hier vanavond bindt, gaat het dusbeter. Toegegeven, Lokeren heeft nog steeds af te rekenen met hoge werkloosheidscijfers maar er is een kentering waar te nemen.
Als stad kunnen we op economisch vlak uiteraard geen wonderen doen. Het economische gebeuren stopt niet aan onze stadspoorten. Meer nog, een overheid kan economisch gezien vaak enkel economische randmaatregelen nemen, de macht van de politiek is er zeer beperkt. Laat ons ook niet vergeten dat we in een geglobaliseerde wereld leven en in een Europa dat snel evolueert… We leven sowieso in een moeilijk landje: met loonkosten die te hoog zijn, met tientallen ambtenaren die hun zegje moeten doen vooraleer een bedrijf een vergunning krijgt.
Maar, zoals gezegd, met de werkloosheid in Lokeren gaat het gestaag de goede richting uit. De stad heeft de laatste dertig jaar enorme inspanningen gedaan om industrieparken uit te bouwen ook al gaat dat niet steeds zonder slag of stoot. Los van de tewerkstelling in het centrum zijn er meer dan 4.000 mensen tewerkgesteld in onze industrieparken (Rozen, N70 en E17). Dat is niet niks, maar de inspanningen moeten verdergezet worden. Naar de toekomst toe voorzien we nog eens 50 ha industriegrond op het structuurplan. Er zijn nog een aantal randvoorwaarden en de landbouwsector ligt wat dwars. Van primoridaal belang hierbij is wel dat er een degelijke ontsluiting komt op de N47, via de intussen fameuze rotonde.
Ik durf hier vandaag wel te stellen dat ik de indruk heb dat de mensen die in onze industrieparken ondernemen tevreden zijn over hun locatie. Een tijd geleden nog heeft VOKA een enquête gedaanwaar Lokeren er het best uitkwam van alle Wase gemeenten. Onze stadsdiensten doen werkelijk hun best om de bedrijven van dienst te zijn.

Maar laat ik terugkomen op het bedrijf Dhollandia, want daar is het ons vandaag toch om te doen.

Deze firma is sinds haar start in de pioniersjaren van de hydraulische laadklep uitgegroeid van een kleine lokale Belgische speler tot Europees marktleider.

Voor wie de geschiedenis van dit bedrijf niet kent, enkele belangrijke mijlpalen:

In 1968 start Omer Dhollander het bedrijf.

Hij had tot dan toe gewerkt in een carrosseriebedrijf Flandria in Waasmunster waar hij laadkleppen moest monteren (toen van het Duits merk TEHA).
Hij diende dat jaar zijn ontslag in om zelf karren en heftoestellen, waaronder laadkleppen te maken. Op vraag van enkele landbouwers maakte hij zelfs ook een “beer”kar.
Dit alles gebeurde eerst in het ouderlijk huis en buiten in de Gentstraat 49 te Belsele.

U stelt zich misschien de vraag waar de naam Dhollandia op gebaseerd is. De stichter kon blijkbaar moeilijk afscheid nemen van zijn vorige werkgever want hij combineerde de laatste twee letters van FLANDR IA met de familienaam Dhollander.

Op de foto ziet u de eerste laadkleppen en de eerste uitbreiding – met name het bouwen van een hangar achter het ouderlijk huis (circa 1975).
De kleine jongen op de foto is zijn zoon Jan die al van heel vroeg gepassioneerd was door het bedrijf en nu bedrijfsleider is.

In 1976 nam Dhollandia de eerste maal deel aan de beurs bedrijfsvoertuigen in Brussel. Dat jaar werd ook de eerste stap gezet naar het buitenland, met name Nederland.

Een jaar later, circa 1977 was er de eerste productdiversificatie, zijnde een onderschuivende laadklep en tevens een eigen ontwikkeling.

De expansie ging verder want in 1980 werd de volgende uitbreiding in de Gentstraat te Belsele gerealiseerd.

In 1983 stopt Jan Dhollander zijn studies na het middelbaar om zijn vader te helpen in de zaak.

In de periode 1980 – 1986 was er een gestage groei van 700 laadkleppen per jaar naar 3300 alsook een verdere productuitbreiding.

Vanaf 1987 werd het bedrijf geconfronteerd met de grenzen van haar locatie te Belsele. Dat de familie gekozen heeft voor Lokeren getuigt van een toekomstvisie welke ik alleen maar kan toejuichen. Trouwens werd dat jaar ook gestart met export naar Frankrijk

Het expansieverhaal gaat verder want vanaf 1990 start de export naar Groot-Brittannië alsook een verdere uitbreiding van de vestiging te Lokeren.

Vanaf 1987 tot 2000 blijft de omzet gestaag toenemen binnen de Benelux, Frankrijk en Groot-Brittannië van 3300 naar 16000 stuks per jaar.

1996 – productie uitbreiding in Frankrijk

Vanaf 2000 tot nu : groei van 16000 stuks naar 35000 stuks

Voorlopig laatste belangrijke mijlpaal is de start van de productie in Slowakije in 2006.

Momenteel exporteert Dhollandia naar alle Europese landen met uitbreiding naar Brazilië, Israël, Zuid-Afrika, Australië, Dubai en hopelijk binnenkort
China.

Enkele belangrijke cijfers

Dhollandia stelt meer dan 500 mensen te werk,
heeft een gecumuleerde omzet van 100 mln. Euro,
exporteert 90% van haar omzet en is Europees marktleider.

Een waar succesverhaal dat enkel kan verklaard worden door de blik open te houden, telkens beter te worden en met zijn core business bezig te zijn.

Dhollandia kan door haar ervaring en voortdurende ontwikkelingsinspanningen een compleet gamma aanbieden dat zich onderscheidt door haar superieure kwaliteit, verhoogde veiligheid, grotere duurzaamheid en een rationeler onderhoud.

De hydraulisch, elektrische en mechanische componenten worden bijna volledig in eigen fabrieken vervaardigd. Het maximaliseren van de synergie tussen het menselijk vakmanschap en de modernste technologieën heeft Dhollandia sterk en groot gemaakt.

Wegens gezondheidsproblemen kan de heer Omer Dhollander hier vanavond jammer genoeg niet aanwezig zijn maar is het mij een genoegen zijn echtgenote Maria Dhollander-De Block de lifetime achievement award te overhandigen.

Achter elke sterke man staat minstens een even sterke vrouw. Samen met haar echtgenoot heeft zij aan het bedrijf gebouwd en dit gemaakt tot wat het nu is.

Ik wil ook de ganse familie feliciteren met dit gebeuren want de sterke expansie van het voorbije decennium kon enkel maar gerealiseerd worden door de enorme inspanningen die door de kinderen worden gerealiseerd, nl.
Jan Dhollander – algemeen directeur
Nancy Dhollander - financieel directeur,
alsook door de schoonzoon en echtgenote van Nancy
zijnde Paul Derie als commercieel directeur.

Toespraak 11 november 2010

2010-11-11T13:55:00.002+01:00

We zijn hier samen om twee wrede wereldoorlogen te herdenken, die ook onze stad in een barbaarse wurggreep hielden. We doen dit traditioneel elk jaar op 11 november, de datum waarop in 1918 de wapens zwegen.

Beste aanwezigen, tijdens beide wereldoorlogen werden vele jonge mannen naar het front gestuurd, jonge mannen waarvan velen sneuvelden voor hun vaderland. Ook vele Lokeraars riskeerden hun leven in het verzet, of bij het onderdak geven van neergeschoten vliegeniers. Een dag als deze biedt ons de gelegenheid hulde te brengen aan al die vele mensen die zich inspanden om onze democratie en vrijheid te vrijwaren.

Ik kan hier vandaag, dames en heren, ook meedelen dat onze stad actief zal deelnemen aan het grote herdenkingsproject dat momenteel uit de grond wordt gestampt. Binnen 4 jaar is het immers 100 jaar geleden dat de eerste wereldoorlog begon, en er wordt vanuit federale en zelfs Europese instellingen nu reeds nagedacht om van deze herdenking iets groots te maken.

Lokeren kan hierin zeker een rol spelen. Onze stad was tijdens de eerste wereldoorlog de hoofdstad van een zgn “Kommandatur”, een militair-administratieve indeling die een grondgebied bezette dat liep van Doel tot Zeveneken. In onze deelgemeente Eksaarde zijn een uitzonderlijk hoog aantal bunkers (12!) overgebleven van de zogenaamde Hollandlinie. Eksaarde was tijdens WO1 de getuige van bloedige gevechten rond de spoorlijn Lokeren-Zelzate waar Engelsen en Duitsers met elkaar in conflict kwamen. Eksaarde was trouwens ook een plaats waar vele smokkelaars verzamelden. Het is dus onze bedoeling om ernstig werk te maken van dit herdenkingsproject en ik hoop, ik ben er eigenlijk zeker van, dat de vaderlandslievende verenigingen van onze stad hun medewerking hieraan zullen verlenen.

Vandaag, 11 november, is meer dan een gedenkdag, dames en heren. Een dag waarop we de herinnering aan de gruwel herdenken in de hoop dat het ons nooit meer zal overkomen maar ook een dag van hoop, zeg maar.

Een dag waarop we via de nare ervaringen uit het verleden een blik op de toekomst werpen, een toekomst die we rooskleurig moeten inzien. Optimisme, of het werken eraan, is een morele plicht. Het is een uitspraak van de Duitse filosoof Karl Popper. Daarmee bedoelde hij dat de toekomst open ligt, dat we er samen voor verantwoordelijk zijn en dat we er samen iets kunnen van maken. Vandaag doet men dat wereldwijd, op alle mogelijke schalen, maar ook in onze lokale samenleving, hier in Lokeren, nemen we deze taak ernstig. Altijd overigens.

Lokeren blijft ondanks een minder gunstig economisch klimaat niet bij de pakken zitten. We blijven verder werken aan een moderne en warme samenleving. Ik durf hier met trots te zeggen vandaag dat een aantal grote projecten die vandaag op initiatief van het stadsbestuur lopen, dat die aan die moderne samenleving in grote mate zullen kunnen bijdragen.

Ik begin misschien met het project waar de volksmond op dit moment van vol is. De nieuwe markt voor alle Lokeraars. Het spreekt voor zich, een marktplein is het kloppende hart van een gemeenschap. Een markt is een ontmoetingsplaats, een plaats van passage, van wandelen en een babbeltje slaan. Een markt is ook een economisch zenuwcentrum, een plaats ook waar men dankzij middenstand en horeca, volop – en laat ik eens een modewoord gebruiken – en naar hartelust kan ‘netwerken’. Toen we aan deze legislatuur begonnen hebben we ervoor gekozen om Lokeren verder te vernieuwen, te saneren ook soms, maar zeker verder te moderniseren. Onze markt is het visitekaartje en daar gaan we dan ook volop op inzetten. De nieuwe markt wordt prachtig. En in tegenstelling tot de kritiek die her en der klinkt durf ik te stellen dat het een heel realistisch ontwerp is en dat ook een provinciestad de nodige ambitie aan de dag mag en moet leggen.

Beste aanwezigen,
Een tweede groot project is de nieuwe sport- en fuifzaal die tussen het zwembad en de huidige sporthal aan de Sportlaan komt te liggen. De jeugd- en sportdienst zullen er onderdak vinden en de ruimten zullen polyvalent kunnen worden ingezet. Er zal kunnen gesport worden, evident, maar tegelijk zal er ook kunnen gefuifd worden. Fuiven, we zijn allemaal jong geweest, is een fundamenteel recht voor onze jongeren, ik denk dat we hun vraag om een ruimte daarvoor ernstig moeten nemen. Dat hebben we dan ook gedaan. Bovendien zijn we niet over één nacht ijs gegaan, want uiteraard moet dit gepaard gaan met zo weinig mogelijk overlast voor de omgeving. Dankzij een ideale inplanting van het gebouw en bijzondere architecturale ingrepen op dat vlak zal de geluidsoverlast tot nul kunnen worden herleid. Dit wordt een bijzondere site, een site waar mensen elkaar ontmoeten, waar mensen in groep sporten en uitgaan. Zoiets kan, mijns inziens, onze stad en zijn samenleving enkel ten goede komen.

Een ander groot project is op dezelfde leest geschoeid. Aan het huidige gebouw van de muziekacademie wordt een nieuwbouw toegevoegd om de leerlingen van de woord-, muziek- of tekenafdeling in de beste omstandigheden les te doen krijgen en zich verder te bekwamen. Of kunst de wereld kan redden, laat ik in het midden. Musiceren, toneel spelen en zich plastisch uiten dragen alleszins bij tot een algemeen gevoel van welbehagen. Met beide voeten in de wereld staan, je met alle geweld op de kunsten gooien,.. We gunnen het de Lokeraars van harte.

En ik mag ook de uitbreiding en modernisering van onze kliniek niet vergeten. Pakweg 10 jaar geleden zat onze stadskliniek totaal aan de grond. We zijn erin geslaagd om van AZL een moderne kliniek te maken, met meer specialisaties, meer patiënten en met dokters die in de rij staan om hier te mogen werken.

En natuurlijk mag er kritiek zijn. Moet er kritiek zijn. Wij zijn daar zeker niet ongevoelig voor. En we kunnen ook wel tegen een stootje zoals u ziet. Ik hoor bijvoorbeeld hier en daar een aantal stemmen die vinden dat wij teveel geld uitgeven. Niks is minder waar, vrienden. Onze begrotingen en rekeningen kloppen als een bus, onze leningslast is onder controle (daalt zelfs), en ook de gemeentebelastingen hebben we wat naar beneden gekregen. Wat wel juist is, is dat we het beschikbare geld investeren in onze stad natuurlijk … het is niet de bedoeling van de stadskas om “banksken” te spelen. En door de nieuwe sport-en fuifzaal komt er een enorm terrein vrij op den Bergendries wat naar de toekomst toe en naar de toekomstige besturen toe veel geld zal genereren voor de stadskas. Dus op financieel vlak is er geen probleem, dames en heren.

Ik hoor ook de kritiek dat er enkel geld is voor de markt en dat andere straten niet aan de bak komen. Ook dat moet ik formeel tegenspreken. Je moet maar eens rondrijden in Lokeren en zien waar er overal een omleiding is. Ik bespaar jullie de opsomming, maar zeggen dat er niks gebeurt buiten ’t centrum is er wel wat over, nietwaar.

Natuurlijk kunnen we niet alles tegelijk, maar vrienden, onze stad Lokeren is en blijft een stad met enorme troeven, met een enorm cultureel, sportief en sociaal aanbod. Met kansen en mogelijkheden voor de middenstand. We blijven ons inspannen om hen en onze stad te promoten op allerlei vlakken. De projecten die ik net uitgebreid beschreef bewijzen ten volle, denk ik, dat we onze taak ernstig nemen.
En natuurlijk kunnen we niet alles zelf doen. Wij zijn enorm blij dat de private sector, burgers en bedrijven, massaal investeren in onze stad. Vele oude fabrieksgebouwen verdwenen, verdwijnen of zullen verdwijnen, de vervuilde gronden worden gesaneerd en er rijzen woonprojecten aan het firmament. Bedrijven zijn vragende partij om zich in onze industrieparken te komen vestigen. Vele nieuwe, jonge gezinnen zoeken onze stad op om hier te komen wonen en werken.
Schitterend toch dames en heren.

Op deze manier wil ik de boodschap van 11 november uitdragen, als een dag van hoop,… een dag waarop we terugdenken aan de gruwel van het verleden maar tegelijk als een dag waarop we de moed vinden om aan een steeds betere toekomst te werken. Waarbij we overigens de verantwoordelijkheid niet van ons af schuiven maar zelf in ons ‘kleine’ Lokeren, op onze schaal, de stier bij de horens vatten en tot daden en actie overgaan.

Ik dank u,
Filip Anthuenis

'Bigband-genre springlevend in Lokeren'

2010-10-02T08:52:00.002+01:00

Toespraak ter gelegenheid van 50 jaar Discovery Big Band

Samen muziek maken, het moet ongelooflijk plezant zijn. Zelf ken ik geen noot muziek, maar ik kan me wel iets voorstellen bij het plezier dat muzikanten aan het musiceren beleven. Hier in Lokeren, doen jullie dat al 50 jaar. Vijftig jaar !
Want het was al in 1960 dat de grondvesten werden gelegd voor de huidige Discovery Big Band. Toen werd immers de Blue Jazz band opgericht door Oscar Bellens en René Kiekemans. Toen beide bezielers overleden werd beslist om door te gaan met de Big Band.

Deze Big Band kende weliswaar zijn ontstaan in de Liberale Harmonie maar is steeds een pluralistisch orkest geweest. Het was in die periode niet vanzelfsprekend. De muziekverenigingen durfden nogal eens rivaliserend uit de hoek komen. Dat waren nog tijden ! Maar niet in de Discovery Big Band dus, hier kwam de liefde voor de muziek op de eerste plaats boven alle mogelijke ideologische tegenstellingen heen. Lichte jazz- en amusementsmuziek brengen voor een ruim publiek is steeds de voornaamste doelstelling geweest van het orkest.

Iedereen weet welke aardverschuivingen de Lokerse muziekmaatschappijen de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Maatschappijen verdwenen, de stadsharmonie werd opgericht, de harmonieën en fanfares hebben het niet altijd gemakkelijk. Daarom denk ik dat Discovery Bigband Lokeren enorm trots mag zijn met dit vijftigjarig bestaan. Hoe je het ook draait of keert: bigbandmuziek, met de roots in de jaren ’30 en ’40, en aanverwante muziek zit in de lift, en niet alleen in Lokeren. Denken we alleen nog maar aan het vrij recente megasucces van Lady Linn and her Magnificent Seven. En aan dat van Jamie Cullum.

Discovery is een klassieke big band-formatie in de traditionele 20-koppige bezetting. Talent, discipline en flexibiliteit maken van deze bigband een allroundorkest met een brede waaier aan mogelijkheden, die gaan van stevige swing tot zelfs stemmige kerstmuziek. Het repertoire strekt zich uit van big band-klassiekers uit het repertoire van Glenn Miller, Count basie, Duke Ellington, enzovoort tot eigentijdse composities in diverse stijlen. Funk, disco en latin, jullie schuwen het niet. Hier in Lokeren hebben jullie een vaste plaats verworven in het culturele leven: jullie optredens op de Lokerse Feesten, de Fonnefeeste, Polifonics,… spreken hier boekdelen. Uiteraard spelen jullie ook vaak buiten Lokeren. En ook de grote namen waarmee jullie samenwerkten zijn niet min: Gunther Neefs, Johan Verminnen, Niels William, Helmut Lotti, Chris Van den Durpel. Ik noem er maar enkele. Ik heb me laten vertellen dat deze solisten telkens vol lof waren over de samenwerking met jullie orkest.

Beste vrienden,
Ik wens jullie in naam van het stadsbestuur uitvoerig te feliciteren met jullie vijftigjarig bestaan. En zoals dat gaat bij een dergelijke gelegenheid horen daar altijd bedankjes bij. Aan iedereen die hiertoe heeft bijgedragen: alle muzikanten, de opeenvolgende dirigenten, maar ook aan de twee sterke voorzitters: Roger De Schrijver en Jerome Van Doorslaer. Zonder hen had de bigband wellicht niet kunnen overleven, mede dankzij hun betrokkenheid en inzet heeft Discovery Big Band zich een solide plaats weten te verwerven in het muzikale en culturele leven van Lokeren. Zelfs de meest kritische muziekliefhebber zal ervan overtuigd moeten zijn dat het bigbandgenre in Lokeren nog steeds springlevend is.

Van harte proficiat !

‘Maak Liefkenshoektunnel tijdelijk tolvrij’

2010-09-14T15:12:00.000+01:00

Open Vld-volksvertegenwoordigers Filip Anthuenis en Ine Somers op één lijn met VAB

Mobiliteitsclub VAB steunt het idee van een van haar leden om via een proefproject de Liefkenshoektunnel tijdelijk tolvrij te maken. Een gelijkaardig voorstel lanceerden Open Vld-volksvertegenwoordigers Filip Anthuenis en Ine Somers al in november van vorig jaar, na het njet van de Antwerpenaren tegen de Oosterweelverbinding. De Oosterweelverbinding zal immers niet voor 2015 gerealiseerd zijn en bij een economische heropleving zullen de files op de E17, de E19 Noord en de E313 jaarlijks met 1 kilometer aandikken. Er moet dus dringend iets gedaan worden.

De Wase politici, Anthuenis en Somers, hadden in november van vorig jaar al twee voorstellen voor het Wase mobiliteitsvraagstuk dat dringend moest en moet aangepakt worden. Zij gingen dan ook resoluut voor de doortrekking van de N41 en deden voorstelen om de Liefkenshoek beter te ontsluiten.

Omtrent Oosterweel ligt de bal momenteel in het kamp van de Vlaamse Regering. Echter het Waasland wil en kan niet langer dralen en kan geen jaren meer wachten. Het zijn immers grotendeels de Waaslanders die elke dag in de file staan aan de Kennedytunnel. Hun tolerantiedrempel aangaande dit probleem lijkt stilaan bereikt.

Daarom dat Anthuenis en Somers achter hun voorstellen van toen blijven staan, waaronder een ‘Proefproject Tolvrije Liefkenshoektunnel ‘

We hebben het hier over een broodnodige ontsluiting van de Liefkenshoektunnel. ‘Dat dergelijke grote investering momenteel slechts voor 25% wordt benut is onaanvaardbaar. Als we hier niet snel iets aan gaan doen, wordt dit een verhaal voor een of ander blunderboek’, aldus Anthuenis en Somers. Zij stellen reeds lang voor om een onderzoek te voeren om de Liefkenshoektunnel tolvrij te maken. ‘Waarom geen proefproject van pakweg zes maanden zodat de nieuwe verkeersstromen bij een tolvrije tunnel duidelijk worden ?’

Dat het probleem ernstig is blijkt ook uit de woorden van VAB die vandaag op enkele nieuwssites te lezen staan. ‘Problematisch wordt de situatie op de E17, terwijl het alternatief, de Liefkenshoektunnel, onvoldoende uitgespeeld wordt’, klinkt het bij VAB. Overigens, ook voor VAB is niets doen duidelijk geen optie. ‘Waarom testen we niet hoe we de niet gebruikte capaciteit van de Liefkenshoektunnel kunnen inschakelen?’ aldus VAB. ‘Een geslaagd proefproject met een tolvrije Liefkenshoektunnel dat de groei van het verkeer afremt, kan de filekost dagelijks met tienduizenden euro's terugschroeven (op de E17 alleen al 43.000 euro), terwijl dit staat tegenover 33.000 euro aan niet geïnde tolinkomsten.’

Volksvertegenwoordigers Ine en Filip kunnen alleen concluderen dat er niet kan gewacht worden op Oosterweel, maar dat er nu moet ingegrepen worden. Iets doen kost geld, niets doen veel meer.

11 juli: 'Vlaamse feestdag in het Lokerse groen'

2010-07-13T11:20:00.006+01:00

Dames en Heren,
Beste Lokeraars,

Ik heet jullie allemaal van harte welkom hier op ons gezelllig marktplein (dat binnenkort nog gezelliger zal worden). Wees gerust, dames en heren, ik ga hier op deze prachtige zomerse zondagmiddag geen hoogdraverige toespraak houden. Dat kan de bedoeling niet zijn.

Laat mij alvast starten met iedereen van harte een mooie en prettige Vlaamse Feestdag toe te wensen.
Lokeren, onze stad, viert traditioneel de Vlaamse feestdag elk jaar opnieuw met een enorme gretigheid. Dit jaar konden we uiteraard niet onderdoen voor al de voorgaande jaren. We zijn dit jaar ietwat afgeweken van de ondertussen traditionele viering op het Kerkplein. Stad Lokeren liet de voorbije maanden immers twaalf picknickbanken vervaardigen en installeren op evenveel mooie Lokerse plekjes. Waarom zouden we de 11juli-viering van 2010 daar niet aan koppelen, dachten we.

En zo ontstond dit evenement dat de naam Pi©k-je-plekje meekreeg. Pi@k-je-plekje… een schitterend initiatief dat een fietstocht combineert met een picknick, met concerten en oude volksspelen op de verschillende picknickplaatsen. Fietsen, eten en drinken, en tal van randactiviteiten, kan het nog Vlaamser ?

Fietsen tussen het groen ook. Lokeren is een groene stad en daar zijn we heel fier op. Lokeren is ‘fel naturel’, zo luidt de baseline in ons kersvers logo. Het groene karakter van onze stad, dat groen dat door de Durme tot in de kern van de stad wordt gezogen, is een troef die onze stad kan en moet uitspelen. Dat doen we dan ook vandaag, op deze 11 juli, op deze 'Vlaanderen Feest.'

Onze diensten hebben andermaal puik werk geleverd. Ann Vervaet met de meisjes van de Toeristische Dienst die alles – zoals steeds – in goede banen leidden. De mensen van de Weverslaan, de groendienst en dienst openbare werken die de picknicktafels plaatsten, de vuilbakjes, die petanquepleinen aanlegden, noem maar op. De mensen van VVV-Toerisme zou ik uitdrukkelijk willen danken voor het financieren van de banken en voor de hulp vandaag natuurlijk. De mensen van de provinciale school voor het fabriceren ervan. De Culturele Raad en de culturele dienst die zorgden voor de animatie op elke picknickplek.

In het prachtige groen van onze stad kan u dus vandaag genieten van theater, muziek, een partijtje petanque, circus, bordspellen,… de dames van KVLV Lokeren gaan zelfs de creatieve toer op (ik dacht met workshops op de Spoele), de Lokerse fotoclub legt uw picknickmoment vast, en zoveel meer.

Ik hoop dat het voor elk van jullie een prachtige dag mag worden.

Dames en Heren, Lokeren is mooi, dat weten we ondertussen. Vlaanderen in zijn totaliteit is dat ook, een mooie regio. Welvarend ook. Maar we zullen er moeten voor zorgen dat dat zo blijft in de toekomst. De Vlamingen hebben enkele weken geleden het signaal gegeven dat men daar in Brussel dringend werk moet van maken. Het signaal gegeven dat Vlaanderen dringend meer, beter afgebakende en meer autonome bevoegdheden moet krijgen. Ik denk, en ik hoop, dat onze kersverse “preformateur” die boodschap begrepen heeft.

Maar zoals gezegd dames en heren , geen hoogdraverige toespraken en boodschappen. We houden het gezellig. Ik wens u allen een mooie Vlaamse feestdag. En zoals het hoort op de Vlaamse Feestdag spelen wij nu de Vlaamse Leeuw.

De stelling van Anthuenis: 'Alles begint onderaan'

2010-05-20T08:20:00.002+01:00

Tussenkomst plenaire vergadering Vlaams Parlement: 'Willekeur bij Vlaams Stedenfonds'

2010-05-19T11:04:00.004+01:00

Mijnheer de voorzitter,
Mevrouw de minister,
Collega’s,

We gaan niet te veel in herhaling vallen en al zeker niet het debat uit de commissie overdoen. Wat naar mijn mening iets te weinig aan bod komt in de beleidsnota is dat stedenbeleid en stedelijk beleid in eerste instantie door de steden zelf wordt gevoerd.

Gezien de historiek van financiering van gemeenten en steden, kunnen steden en gemeenten niet anders dan beroep doen op de hogere overheden om hun rekeningen te doen kloppen en om een degelijk stedelijk beleid te voeren.
En we moeten toegeven, beste collega’s, dat de financieringsmechanismen er niet eenvoudiger op geworden zijn. Er is het Vlaams Stedenfonds – waar ik het seffens nog even over moet hebben – er is het Gemeentefonds (onder voogdij van minister Bourgeois), er is het Stadsvernieuwingsfonds, en er is op de koop toe het grootstedenfonds van de federale overheid, waar ernstige vraagtekens bij kunnen gesteld worden vanwege onbevoegd. Het is allemaal wat veel nietwaar, misschien moeten we ons toch de vraag stellen of het niet beter zou zijn om dit alles te laten opgaan in één gemeentefonds.

Maar specifiek wil ik het toch nog even hebben over het Vlaams Stedenfonds, mevrouw de minister, dat duidelijk onder uw bevoegdheid valt. Er is een zeer uitgebreid rapport gemaakt door het Rekenhof, waar wij het reeds uitvoerig hebben over gehad in de commissie. De rode draad door dat rapport is: 'willekeur'. Willekeur inzake selectie van de betrokken steden, willekeur in de toegekende bedragen aan die steden, en willekeur bij de besteding van de overgemaakte bedragen... Veel steden hanteren de verkregen bedragen om hun reguliere werking te financieren. Een rapport van het Rekenhof dat kan tellen, dus. We kunnen de vraag stellen of een of andere benadeelde stad hier geen juridische gevolgen naar de Vlaamse Regering toe zou kunnen aan koppelen.

Ik was dan ook een beetje verwonderd door het antwoord dat u op de kritieken van het Rekenhof gaf, mevrouw de minister. Want u zegt in uw antwoord dat het Rekenhof het verkeerd voor heeft, dat het Rekenhof dwaalt en u zegt erbij dat u niet de intentie hebt om voor 2013 iets te veranderen aan deze situatie.

In verband met de willekeur van de selectie van de steden zegt u dat die gebaseerd zijn op objectieve studies van de Serv en van het Gemeentekrediet. Maar die studies zijn respectievelijk 15 en 12 jaar oud. De situatie is ondertussen toch al wat veranderd, lijkt me.

In verband met de willekeur bij de besteding van het Stedenfonds in sommige steden, zegt u doodleuk dat u er eigenlijk geen probleem mee hebt dat dat Stedenfonds gebruikt wordt om de reguliere rekeningen te doen sluiten. Maar dat was initieel niet de bedoeling bij de oprichting van het Stedenfonds, mevrouw de minister.
Ik zou dan ook een oproep willen doen, mevrouw de minister, en ik doe dit over de partijgrenzen heen… want ik weet ook wel dat de Vlaamse parlementairen – of ze nu in de meerderheid zitten of niet – de rekening maken van hun eigen gemeente… Ik zou een oproep willen doen om het rapport van het Rekenhof niet blauwblauw te laten… en al zeker niet te wachten tot 2013 om dit verder te onderzoeken. Het is de taak van een minister en van de voltallige Vlaamse Regering om een rechtvaardig financieringsbeleid te voeren naar steden en gemeenten toe. Dergelijk uitvoerig onderzoek van het Rekenhof, dergelijk rapport… verdient beter.

Standpunt: 'Hervorming Vlaams parlement moet grondiger'

2010-04-22T08:34:00.001+01:00

Vlaams volksvertegenwoordiger Filip Anthuenis (Open Vld) wil de werking van het Vlaams parlement fundamenteler wijzigen dan Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans in zijn actieplan voorstelt. 'Het siert de heer Peumans dat hij de instelling wil hervormen, of op zijn minst nieuwe klemtonen wil leggen', klinkt het. 'Maar waarom doen we het dan niet ineens grondig ?'
Anthuenis stelt drie ingrijpende veranderingen voor: het afschaffen van het vragenuurtje, het voeren van verhevigde actualiteitsdebatten en de installatie van een commissie Dereglementering. Bovendien zou een herschikking van de ministeriële bevoegdheden het parlementaire werk een pak gemakkelijker kunnen maken. 'De verdeling van de portefeuilles mist nu elke logica', aldus de Lokerse politicus.

Schaf vragenuurtje af
Jan Peumans hoopt sinds zijn aanstelling dat het parlement meer 'schwung' krijgt en nog meer haar functie als waakhond van de regering waarmaakt. 'Het vragenuurtje moet korter en snediger', bepleit de parlementsvoorzitter, ' (...) en om onze schaarse tijd beter en efficiënter te besteden pleit ik eveneens voor een andere en betere taakverdeling tussen de plenaire vergadering en de commissieactiviteiten.'

Filip Anthuenis hoort het zijn voorzitter graag beweren, maar wil zelf heel wat verder gaan.
'Waarom schaffen we het plenaire vragenuurtje niet gewoon af ?' stelt hij boudweg voor. 'Heel dikwijls worden die vragen enkel gesteld om naambekendheid in de pers en bij de kiezer te vergroten. Ze sluiten bijgevolg heel vaak aan bij thema's en faits divers die in de pers werden gelanceerd. Er is overigens een inflatie van vragen. Ik denk dat veel vragen niet gesteld worden omwille van het antwoord maar wel omwille van de rapporten van de kranten. Als de vragen er echt toe doen kunnen ze beter in de desbetreffende commissie worden gesteld, waar de politici zetelen die zich de problematiek hebben eigen gemaakt en waar het debat bijgevolg grondiger én technischer kan worden gevoerd.'

Dit sluit, volgens Anthuenis, perfect aan bij de visie van Peumans die hoopt dat 'de nieuwe verkozen parlementsleden, eerder dan zich uit te sloven in het opstellen van massa's vragen over berichten die ze dagelijks in de media lezen, zich verdiepen in het instuderen van themadossiers in het beleidsdomein dat hen nauw aan het hart ligt en waarin ze over voldoende expertise bezitten.' Anthuenis denkt dat dit de kwaliteit van het maatschappelijk debat enkel ten goede kan komen. 'Door dergelijke vragen in de commissies te behandelen kunnen de betrokken politici makkelijker de totaliteit van hun deeldomein overzien en kunnen politici, wiens competentie niet bij het besproken onderwerp ligt, hun tijd beter besteden.'

Commissie dereglementering/ wetsevaluatie
Wetten en decreten zullen er altijd nodig zijn. Maar we moeten het ook aandurven om niet meer zinvolle decreten te schrappen. Ook in andere landen gebeurt dit. In het Italiaanse parlement werden enige tijd geleden, na degelijk voorbereidend werk, maar liefst 29.000 wetten afgeschaft.
'Laat dit een inspiratiebron zijn voor de werkzaamheden in het Vlaamse parlement', pikt de volksvertegenwoordiger op dit voorbeeld in. 'Het Vlaamse niveau staat, onder meer bij onze Vlaamse steden en gemeenten maar ook elders, bekend om zijn overreglemetering. Een commissie die zich buigt over de dereglementering, de wetsevaluatie, of administratieve vereenvoudiging - hoe we die ook willen noemen - kan hier baanbrekend werk verrichten. Door écht te gaan snoeien in overbodige en onaangepaste wetgeving. Ook burgers zouden onaangepaste wetten moeten kunnen melden. Via verzoekschriften zouden burgers moeten kunnen melden wanneer wetten die ten minste drie jaar van kracht zijn, onaangepast zijn aan de situatie die ze moeten regelen. Deze praktijk werd recent in Kamer en Senaat ingevoerd en zal daar – hopelijk – door een grondige communicatie tot een succes uitgroeien. Het kan bovendien een goed model zijn om te hanteren in ons Vlaamse parlement.’

Bevoegdheden herschikken
Maar ook de regering kan zijn duit in het zakje doen om het parlementair werk efficiënter te maken. 'De versplintering van de bevoegdheden over verschillende ministers is ook een storende en moeilijke factor bij het uitoefenen van ons mandaat als Vlaams volksvertegenwoordiger’, licht Anthuenis toe. 'Het maakt er onze controlerende taak niet gemakkelijker op. In sommige commissies verschijnen drie tot vier ministers. Iedereen is het over eens dat we in economisch barre tijden verkeren. Waarom heeft men dan de economische bevoegdheden verdeeld over vier ministers (Peeters, Lieten, Muyters en VandenBossche) ? En waarom verdeelt men één administratie over drie ministers (jeugd, sport, cultuur) ? Het wordt zeer moeilijk om op die manier tot ‘een daadkrachtig Vlaanderen te komen in beslissende tijden.’ Daarom doet Filip Anthuenis een oproep aan de regering om dit dringend bij te sturen. De verdeling van de portefeuilles moet een pak logischer kunnen.

Voer hevige actualiteitsdebatten
Tegelijk vindt Anthuenis dat er in de plenaire vergadering uiteraard nog plaats voor debat moet zijn. 'Het plenum is uitermate geschikt om grote actualiteitsdebatten met een brede maatschappelijke waarde te voeren. Laat in dergelijke debatten de grote ideologieën maar luid klinken - én, als het moet, botsen,' benadrukt hij. 'Nu blijkt dat alle partijen zowat in het midden van de politieke vijver vissen, kan daar ongetwijfeld het verschil nog gemaakt worden !'
Vanzelfsprekend komt er door het vragenuurtje naar de bevoegde commissies te verwijzen in het de plenaire vergadering tijd vrij voor het echte werk: het becommentariëren van decreten, voorstellen tot decreet, decreetswijzigingen, e.d.

Huldewoordje voor Marleen Temmerman: 'In Eksaarde moet iets in het water zitten'

2010-03-30T11:27:00.006+01:00

In Eksaarde, daar zit blijkbaar iets in het water. Daar worden verdorie ‘straffe kadees' geboren.
Marleen Temmerman, is misschien wel de strafste. Mevrouw Temmerman, beste Marleen, we zijn heel verheugd met uw aanwezigheid hier.

Iedereen kent Marleen Temmerman als de meest bekende Vlaamse Gynaecologe, een BG zo je wil. Maar daar houdt het niet mee op natuurlijk. Sinds vorig jaar, het was september en de huldiging vond plaats in Kaapstad mag Marleen zich – en dat liefst drie jaar lang - de meest verdienstelijke gynaecoloog ter wereld noemen. Voordien werd ze al eens meest verdienstelijke Lokeraar, maar de onderscheiding die door de Internationale federatie voor Gynaecologen en Verloskundigen aan haar werd toegekend had toch – laat ons eerlijk zijn - dat ietsiepietsie meer uitstraling naar de buitenwereld toe. Maar ook daar houdt het niet mee op, collega's.

Enkele weken terug sleepte Marleen de zeer prestigieuze Lifetime Achievement Award in de wacht… de Lifetime Achievement Award van het British Medical Journal.

Beste Marleen,
Het stadsbestuur houdt er vanavond aan u hier op het stadhuis te ontvangen en eens extra in de bloemetjes te zetten. Ik hoop dat het u als voormalig gemeenteraadslid deugt doet. Uw inspanningen om de seksuele gezondheid en rechten van vrouwen te verbeteren, vooral in Afrika, hebben u in Londen de de prestigieuze Achievement Award opgeleverd. In alle bescheidenheid zegt u daar zelf over, ik citeer even: “Deze prijs winnen betekent veel voor me, omdat het een erkenning vormt van ons werk – niet enkel omwille van zijn wetenschappelijke waarde maar ook als erkenning van het belang om wetenschap en sociale waarden en verantwoordelijkheden te combineren."

En dat, beste aanwezigen, is mijns inziens Marleen ten top. Een briljant wetenschapster, een steengoede dokter ook; maar tevens een activiste op het sociale vlak. Haar strijdpunten verdedigt zij met glans als politica in de senaat. En wanneer je er haar over hoort praten, in het halfrond, tijdens een spreekbeurt, of in de media, kan je niet anders dan bevangen worden door haar bevlogenheid.

De terreinen waarop Marleen actief is zijn zeer divers : als arts leert ze mensen kennismaken met hun eigen lichaam; als gynaecologe wordt ze vaak ook geconfronteerd met de donkere kant van het leven, zoals bijvoorbeeld geweld op vrouwen en verkrachting, een onderschat probleem in onze samenleving waar ze dan ook meteen iets wil tegen doen. Als dokter in een derde wereldland zag zij dagelijks de nood aan solidariteit en respect voor mensen. Als werkende vrouw en moeder pleit zij voor een betere en betaalbare kinderopvang en gelijk loon voor gelijk werk. Als lesgever legt ze de nadruk op het meegeven van communicatievaardigheden, maatschappelijke waarden, respect en culturele diversiteit aan studenten geneeskunde en jonge artsen. Als mens tenslotte hoopt zij dat we op een dag beseffen hoe gelukkig we hier kunnen zijn, dat we in de toekomst met minder angst tegenover onze andersdenkende of anders uitziende medemens staan en beseffen dat we toch gewoon allemaal mensen zijn.

En wat weinigen weten, collegas, is dat Marleen ook voor onze kliniek, voor AZL vele inspanningen doet om de samenwerking met het UZ Gent in goede banen te leiden.

Beste aanwezigen, het voorgaande is een hele boterham, maar voor al deze actiepunten zet Marleen zich dagdagelijks in.
Hoe je het doet weet ik niet, beste Marleen, ook voor jou telt de dag maar 24 uur. Maar jij slaagt erin in die tijdspanne enorm veel te realiseren.

Beste Marleen, ik denk dat onze stad en haar inwoners bijzonder trots op jou mogen zijn – ze zijn dat ook !- en ik wens u in naam van het stadsbestuur van harte te feliciteren met uw recente onderscheiding.

Ik hoop dat we nog veel van u mogen horen en wens u verder alle succes toe en een nooit aflatende bevlogenheid.

Toespraak opening nieuw administratief centrum: 'Veel glas voor een heldere kijk op de wereld'

2010-03-29T17:47:00.005+01:00

Ik ben niet weinig verheugd om u allen hier vandaag te mogen verwelkomen in dit gloednieuw gerenoveerde gebouw dat stad Lokeren met oog voor de geschiedenis van dit pand d’ Oude Bank heeft gedoopt. Het pand werd tussen 1918 en 1930 gebouwd en is overigens altijd een bank geweest, eerst de Kredietbank, later KBC.

Laat ons eerlijk zijn, oud ziet het er nu niet meer uit. Het gebouw heeft een tijd leeg gestaan, de voormalige commercieel ogende gevel van de bank – niet echt een esthetisch hoogstandje – en het interieur kregen een grondige facelift. De neoclassicistische gevel heeft zijn glans teruggekregen. Het is een modern dienstencentrum geworden, met veel ruimte en licht en heel wat faciliteiten. De aankoop van het gebouw in 2005 paste overigens volledig in het rationele gebouwenbeheer dat de stad als sinds geruime tijd voert.

Dit gebouw - mijnheer de minister, beste aanwezigen - laat de stad toe enkele diensten op een meer logische manier te herhuisvesten. Meer centralisatie, een gemakkelijkere bereikbaarheid voor de burger, betere toegankelijkheid voor personen met een handicap, het afstoten van minder functionele gebouwen… dat zijn allemaal zaken, je zal het ons misschien niet nageven, waarmee het stadsbestuur in het gebouwenbeheer rekening houdt.

Toen er enkele jaren geleden een omwenteling plaatsvond door de ICT-diensten van zowel de stad als het OCMW samen te brengen in een synergie, als een eerste stap in een nauwere samenwerking tussen stad en OCMW, werd al snel duidelijk dat herhuisvesting noodzakelijk was. Vandaag blijkt hoe functioneel onze gezamenlijke ICT-dienst zich hier heeft genesteld. Ik durf er mijn hoofd om verwedden dat zij hier niet meer weg willen. Tenzij om een sigaretje te gaan roken.

Of onze dienst Integrale Veiligheid uit het Park Ter Beuken weg wou is een andere vraag. Zij waren, alvorens naar hier te verhuizen, gehuisvest in een bijna paradijselijke omgeving: prachtig park met vijver. Ik kan me voorstellen dat schafttijd aan de oever van die vijver iets schilderachtigers heeft dan een boterhammeke eten in een refter. Jullie Déjeuner sur l’herbe, Christof en medewerkers, behoort tot het verleden. Jammer, maar de praktische bezwaren van de locatie hebben het gehaald op het natuurschoon. Hier zitten jullie pal in het centrum waar de mensen jullie vlot kunnen vinden, want dat is – specifiek naar jullie takenpakket toe - uiteindelijk toch de bedoeling en de grootste noodzaak. De tweede verdieping hier is van jullie, en wat mij betreft, voor eens en voor altijd. Ik hoop van harte dat de burger vlotjes zijn weg naar jullie vindt.

Een beetje hetzelfde verhaal geldt voor het vredegerecht, mevrouw de Vrederechter. In een kasteel werken heeft zo zijn charmes, kan ik me voorstellen, maar uiteindelijk hebben we moeten toegeven dat het als locatie voor het Vredegerecht niet de meest geschikte locatie was, het kasteel Van Duyse. Eveneens niet centraal gelegen, niet echt functioneel ingericht, heel moeilijk en prijzig ook om er een nuttig gebouw van te maken. Als stadsbestuur moet je dergelijke dingen - in onderling overleg uiteraard - durven inzien en bespreken, denk ik. Dat hebben we dan ook gedaan, heel constructief. Hier, - mevrouw de vrederechter, hoofdgriffier, medewerkers - kunnen jullie voortaan terecht in een ruime zittingszaal en raadkamer, hier werden voor jullie enkele mooie kabinetten ingericht. Een kasteel is het niet, maar het lijkt me geen slecht idee om justitie en zijn werking uit de marmeren paleizen weg te halen. Veel glas en een heldere kijk op de wereld – mijnheer de minister, mevrouw de vrederechter – kan de werking van justitie enkel ten goede komen.

Geachte aanwezigen,
Ik hoop dat dit nieuwe dienstencentrum zijn rol hier pal in het centrum ten volle zal kunnen vervullen en dat de burgers hier steeds op de diensten beroep zullen kunnen doen, en dat op een correcte, moderne en burgergerichte manier.
Daar ben ik samen met u van overtuigd,

Ik dank u,
Filip Anthuenis

Toespraak 50 jaar Liberale Bond Gepensioneerden in Lokeren

2010-03-26T12:02:00.004+01:00

50 jaar Liberale Gepensioneerden, het is niet niks. Een vereniging die het een halve eeuw uitzingt moeten we met respect behandelen, zoiets is niet vanzelfsprekend. Ik wil dan ook van start gaan met jullie van harte te feliciteren met dit opmerkelijke jubileum.

Beste vrienden,
Onder impuls van de Liberale Mutualiteit van Oost-Vlaanderen werd 50 jaar geleden opdracht gegeven aan de Lokerse mutualiteit om een vereniging van Liberale Gepensioneerden op te richten. Wijlen Isidoor Van den Berghe, de toenmalige secretaris van onze mutualiteit, ging aan de slag en stampte de vereniging uit de grond. Gustaaf Bogaert werd de eerste voorzitter. Julia De Nul, Paul Van der Poorten, Edward de Wiest, Jozef Van de Wiele, Medard De Nul en Lisette Leys, zij vormden het eerste bestuur. Dat was het prille begin. De vereniging was geboren. En er werd toen vooral gekaart, in het liberaal huis. En af en toe ook ne keer ruzie gemaakt. Want iedereen wilde toen, heb ik me laten vertellen, altijd op zijn zelfde plaats zitten. Wee degene die op een ander zijn stoel was gaan zitten. Die had ambras, dikken ambras !

Het was de tijd van de legendarische vakanties in Blankenberge, in vakantiehuis Cosmopolite. Later ook in hotel Liberty. Onder impuls van de heer Van den Berghe ging men ook naar de KNS in Gent, naar het toneel. Jarenlang werd op deze manier in activiteiten voorzien, ook na het overlijden van voorzitter Gustaaf Bogaert toen Paul Van der poorten de voorzittersfakkel overnam. Paul zit in onze herinnering als een sterk sociaalvoelend man, die elk jaar de nieuwjaarsgeschenken ronddroeg bij de zieke leden. Drie jonge leden, Willy Boelens, Leon Van de Wiele en Jacky Coppieters traden onder zijn voorzitterschap tot het bestuur toe.

De volgende voorzitter, Julien de Lausnay, stond voor verandering. Hij wilde nieuwe en jonge leden aantrekken en gaf de opdracht aan Leon om hiervoor een programma uit te werken. De reis naar de kust werd een jaarlijkse traditie, verder ook dagreizen naar Zeeland voor een bezoek aan de Deltawerken, Lier, Rijsel, Philipinne (schoon plaatske), en zelfs naar Scherpenheuvel (bij de madonna with the big boobies). Leon zocht dan telkens een lekker restaurantje uit. In die periode werd de samenwerking met het provinciaal bestuur intenser. Het wegvallen van Julien was voor de vereniging een groot verlies. Julien Mettewie werd bereid gevonden het voorzitterschap op te nemen. Onder zijn beleid wordt de succesformule verdergezet. Ieder jaar organiseren jullie een clubfeest, een nieuwjaarsfeest, een mosselfestijn op Philipinne, een aspergemenu in Zuiddorp enzovoort. Actieve gepensioneerden, zou ik durven zeggen.

Beste liberale vrienden,
Misschien moet ik het even over Lokeren hebben. Jullie vereniging is een actieve pijler binnen de Lokerse Open Vld. En als beleidspartij denken we ook aan jullie, de actieve senioren. Jullie hebben er allemaal al van gehoord. Als bestuur zijn we zinnens om de markt heraan te leggen. Bedoeling is de markt verkeersluwer te maken en meer ruimte te geven aan fietsers en wandelaars. Ik denk dat jullie er ook niets op tegen hebben dat we de markt bovendien nog gezelliger willen maken door meer ruimte te voorzien voor terrassen aan de cafés. We drinken allemaal al eens graag een trappistje in het lentezonnetje. Ik ken er hier onder jullie wel een paar die er meer dan één kunnen verzetten.

Een goede gezondheid wens ik jullie uiteraard allemaal en nog heel lang toe. Maar als er door ziekte iets fout loopt willen we er als stadsbestuur alles aan doen om iedereen zo goed mogelijk bij te staan. Vandaar dat er verder wordt gewerkt aan het ziekenhuis, voor maar liefst 10 miljoen euro aan investeringen. Er komt een nieuwbouw naast het bestaande gebouw met een nieuwe dienst medische beeldvorming, een dagziekenhuis en een kinderafdeling; er komt nieuw medisch materiaal een nieuwe CT-scanner onder andere,…

Ook willen we het rusthuis Ter Durme renoveren: de derde en vierde verdieping worden aangepakt, er komt een centrale keuken, een nieuw restaurant, nieuwe cafetaria en een nieuwe lift.

Beste aanwezigen,
Het leven houdt niet op bij 50. Integendeel, ik heb me laten vertellen dat het dan pas begint. Misschien geldt dat ook voor jullie vereniging.

Ik hoop het van harte en wens jullie nog een schitterende toekomst toe !

'In Lokeren opgroeien, dat "tekent" een mens !'

2010-01-30T12:01:00.002+01:00

Toespraak ter gelegenheid van de uitreiking 'Meest verdienstelijke Lokeraar' aan Willy Linthout

Als jullie rasechte Lokeraars zijn hoef ik jullie Willy Linthout natuurlijk niet voor te stellen. Jullie kennen hem allemaal. Maar wat hij in 2009 voor Lokeren betekende en daarbovenop internationaal wist te presteren vraagt toch wel een woordje uitleg. Want het maakt hem meteen tot onze meest Verdienstelijke Lokeraar van het jaar 2009. Met Willy wordt er nu een striptekenaar aan dit inmiddels indrukwekkende en diverse lijstje toegevoegd.

Willy Linthout zit met diepe wortels, van bij zijn geboorte in 1953, in Lokeren: eerst woonde hij in Doorslaar, daarna in Eksaarde en trok dan naar een buitenwijk in Lokeren, het Lammeken. Zoiets tekent een mens, in zijn geval letterlijk én figuurlijk.

Het zal jullie, beste aanwezigen, overigens niet ontgaan zijn: dankzij Willy Linthout werd Lokeren in 2009 dé toeristische place-to-be in het Waasland en dat een hele zomer lang. Het was op zijn eigen initiatief dat hij contact opnam met de Stad om naar aanleiding van 25 jaar Urbanusstrips een Urbanusstrip te maken waarin Lokeren aan bod zou komen. De Stad sprong, wat had je nu gedacht, mee op de kar en er kwam een speciale editie van de nieuwe strip “Lokerse Paardenworsten” met 8 bladzijden Lokers toeristisch nieuws. De strip werd hier op het stadhuis voorgesteld aan de pers. De strip “Lokerse Paardenworsten”, nr 133 in de Urbanusreeks kreeg nationale en Nederlandse belangstelling.

Een ander groot succes was de Urbanusfietsroute die ontwikkeld werd door het Infopunt Toerisme en VVV-toerisme in samenwerking met de kunstenaar. Oost-Vlaanderen vond het thema zo boeiend dat de provincie er een thematocht op het Fietsroutenetwerk met bijhorende brochure van maakte. Willy Linthout tekende de richtingbordjes op de route en maakte er op die manier de meest humoristische route van Vlaanderen van. Hilarisch zelfs. De uitzending in “Vlaanderen Vakantieland” met Willy als Lokerse stadsgids was één grote reclamespot voor onze stad. Vanuit heel Vlaanderen en Nederland kwamen vorige zomer duizenden mensen de route fietsen.

Op het inrijfeest in mei stonden de vele fans in de rij voor de signeersessie van Willy en zijn kompaan Urbanus.

Willy –en het moet gezegd ook zijn vrouw Magda- heeft zich voor dit alles volledig belangeloos en gratis ingezet, gewoon uit liefde voor zijn goed-om-leven-stad.

Sinds 2007 tekende Willy bovendien aan een 8-delige stripreeks met de titel “Het jaar van de olifant”. Het verhaal gaat over een vader wiens jongen zelfmoord pleegde. Dit werk is ondertussen vertaald in het Spaans, het Turks en het Engels en er zijn gesprekken met Duitse, Franse en Italiaanse uitgevers.
Dat hij ook buiten onze grenzen een gewaardeerd man is bewijzen de behaalde prijzen in binnen- en buitenland. Hij kreeg begin december de meest prestigieuze stripaward in Belgie uitgereikt: de bronzen Adhemar. Bovendien won hij o.a. ook al de Cultuurprijs Vlaanderen en de Cultuurprijs voor strip. Hij was in het weekend van 12 en 13 december tevens de centrale figuur op de stripbeurs in Turnhout.

Dit is, beste vrienden, ronduit indrukwekkend.
En ik steek het niet onder stoelen of banken, zelf ben ik ook al jaren een liefhebber van de ondeugende Urbanusstrips van Willy. Urbanus zelf zegt erover: ‘Toen we niet lang na de start van de reeks van iemand te horen kregen “mijne kleine heeft op school straf gekregen omdat hij op de WC betrapt is met een strip van Urbanus”, wisten we meteen: “We zitten goed!” Een boze brief van ouders vonden we een compliment. Hoewel ze de boekjes uiteindelijk wel moeten betalen…’ Dit citaat typeert de hele Urbanusreeks en die houding zint me wel.

In een interview dat ik las op de website van Strip Turnhout las ik bovendien hetvolgende. Het komt uit Willy’s mond. ‘Urbanus als personage is op Urbain gebaseerd, maar voor de rest heb ik mijn eigen jeugd als basis genomen. Het huis, het schooltje, de kerk… Dat heb ik gemodelleerd op mijn eigen leven. Ik kende op dat moment de omgeving van Urbain ook nog niet. Gevolg is dat het Tollembeek uit de strip evenveel of zelfs meer met het Lokeren waarin ik ben opgegroeid te maken heeft dan met het echte Tollembeek.’

En daar kunnen we als Lokeraar alleen maar blij om zijn.
Alléén al om deze reden, maar ook om al de andere redenen die ik hiervoor opsomde verdient Willy het meer dan ooit om de verdienstelijke Lokeraar van 2009 te worden.

Van harte proficiat, Willy !

Filip Anthuenis belooft Lokeraars blijvende investeringen in hun stad tijdens nieuwjaarsreceptie

2010-01-09T11:29:00.002+01:00

2010 wordt voor Lokeren alweer een jaar om te zien.
Ik hoop dat het voor ons en voor elk van jullie, jullie familie en vrienden een prachtig jaar mag worden, een jaar dat nog meer bruist dan het vorige.

Beste vrienden,
De crisis van de voorbije maanden heeft Lokeren niet kunnen nekken. Met onze stad en zijn inwoners gaat het goed, en ook als stadsbestuur hebben wij alles onder controle. Ondanks de moeilijke economische tijden sluiten onze begrotingen, kloppen onze rekeningen. We vonden zelfs nog een gaatje in de begroting om jullie hier vandaag deze receptie te kunnen aanbieden. Feesten hebben we ook het voorbije jaar niet nagelaten, we zouden anders geen Lokeraars zijn. Altijd staat er in Lokeren wel ergens een feesttent opgesteld of worden er de benen onder tafel geschoven.

We zijn ook trots, beste vrienden, dat we aan deze goede financiële cijfers een ambitieus investeringsplan kunnen koppelen. Ik ga alle investeringen niet opsommen, wees gerust, dat zou ons veel te ver leiden. Maar toch een paar dingen. We plannen renovaties van een aantal straten. Ik denk aan de totaalrenovaties van de Drongenstraat en de Nijsstraat, aan het 2e deel van het fietspad aan de Eksaardebaan. Momenteel krijgen de H.Hartlaan en Oude Heirweg al een beurt. We investeren ook in nieuwe gebouwen aan de Sportlaan en aan onze Academie, ook in de renovatie van bestaande gebouwen. Eind deze maand opent hier aan onze linkerkant in het vroegere KBC-gebouw een nieuw administratief centrum waarin onder andere het Vredegerecht en enkele andere stadsdiensten onderdak zullen vinden.

Beste Lokeraar,
Ik moet ook nog iets over onze markt zeggen. We proberen onze markt nog wat gezelliger en verkeersveiliger te maken. Ik weet dat er hier en daar wat weerstand is. Maar wees gerust, beste vrienden, we gaan zeker geen zotte dingen doen, hoor. We zoeken samen met jullie naar een project waar liefst zoveel mogelijk mensen zich kunnen in vinden, waar een groot draagvlak voor is. Stilstaan is achteruitgaan en ik ben ervan overtuigd dat het stadsbestuur samen met een aantal specialisten en met jullie de perfecte plannen zal kunnen uittekenen.

In deze geest trekt het stadsbestuur ook dit jaar weer de boer op. We plannen een 10-tal ontmoetingsavond in de verschillende wijken van onze stad, hoorzittingen voor wie dat liever hoort. Ontmoetingsavonden waar we luisteren naar de verzuchtingen van onze inwoners. Het uitgelezen moment om suggesties te doen aan het stadsbestuur en desgevallend eens de gal te spuwen. Ook dat moet kunnen.

Beste Lokeraars, we gaan nu feesten. ’t Is wel een beetje fris, maar dat kan de pret niet bederven. We hebben seffens een daverend feestvuurwerk en omdat we als stadsbestuur meer dan wie ook beseffen dat een feest zonder drank even flets is als ‘peirdewusten zonder tomatten’ bieden we jullie allemaal (deze) een receptie aan.

Ik zou iedereen willen danken die er mee voor gezorgd hebben dat organisatorisch alles perfect loopt. De Stedelijke Raad voor Feestelijkheden, de Lokerse Feesten, de Fonnefeesten, de Jeugdraad, de Bakkersbond, de Beenhouwersbond, onze eigen stadsdiensten natuurlijk … de technische dienst en de dienst Toerisme … en natuurlijk ook onze Schepen van Feestelijkheden Jerome Van Doorslaer die hier al de hele week in de weer is.

Dames en heren, Beste Lokeraars,
Gelukkig Nieuwjaar en (voor seffens… Santé!

Toespraak bij de voorstelling van het huldeboek Hilaire Liebaut

2009-11-23T18:41:00.002+01:00

Ik hoop mijnheer Liebaut, beste Hilaire, dat de officiële plechtigheid vandaag hier op ’t stadhuis niet te veel overkomt als een cultuurschok voor u. U hebt al naar een uiteenzetting geluisterd van een eminente socialist, en nu moet u nog eens naar een liberaal luisteren. ’t Was hier in uw tijd toch wel anders, nietwaar ? Ik hoop dat uw oren niet te veel tuiten. Gelukkig is er onze neutrale stadsarchivaris die ongetwijfeld de pil een beetje kon verzachten.

Beste Hilaire, de heer Van Eeckhaut heeft het vooral gehad over zijn ervaring met u en over uw verdiensten op provinciaal vlak. Ik zou het natuurlijk over uw enorme verdiensten voor onze stad Lokeren willen hebben. Wees gerust, niet te lang… want Nico heeft mij gezegd dat het maar een minuutje of 5 mocht duren.

In het boek heb ikzelf een bijdrage geleverd, waar er iets uitvoeriger op kon ingegaan worden. Maar het is duidelijk dat u, in eerste instantie als schepen van Cultuur onder burgemeester De Noos, en daarna 18 jaar als burgemeester, de peetvader bent van heel wat verwezenlijkingen, van heel wat beslissingen die tot op vandaag nog steeds doorwerken en waar we nu nog steeds heel graag en dankbaar gebruik van maken, waar we nu nog verder aan bouwen. Ik denk aan de bouw van het cultureel centrum, aan de nieuwe behuizing van de bibliotheek, jouw verzet tegen het afbreken van het huidige museum, de aanleg van de industrieparken (zeer belangrijk), het depolitiseren van het toewijzingsbeleid binnen de sector van de sociale huisvesting, enzovoort. Ik zou nog een tijdje kunnen doorgaan.

Ook jouw redenaarstalent was en is berucht. Ik weet met zekerheid dat je menig politiek tegenstander verbaal uit de sokken hebt geblazen, waarna die trillend als een espeblad de aftocht moest blazen. Het maakte jou tot een geducht politicus. Uw redenaarstalent hangt natuurlijk heel nauw samen hangt met jouw schrijversschap, met jouw liefde voor de literatuur (wat hier vandaag iets minder aan bod komt).

Beste Hilaire, het zal je niet verwonderen dat jouw naam geregeld viel in de huiskamer van de Anthuenissen in de Karlapperstraat. Ik was een opgroeiende tiener toen. Zonder vals bescheiden te zijn durf ik te stellen dat u samen met mijn vader het gezicht van de Lokerse politiek tijdens de laatste decennia van de twintigste eeuw heeft bepaald. De meesten herinneren zich dat als een soort tweestrijd. Toch even vermelden – en dat zijn er al velen vergeten – dat jullie nog samen een tijdje in het schepencollege hebben gezeten. Elk had zijn eigen stijl. En jullie gezonde concurrentie verdeelde Lokeren als het ware in twee kampen.

Dat waren nog eens tijden. De politieke partijen en hun achterban wilden het niet anders. Het ging er vaak heroïsch aan toe, soms op het scherp van de snee. En dus ook tot in de huiskamer van de Anthuenissen in de Karlapper. Maar zelfs toen al – als opgroeiende tiener – zelfs toen besefte ik dat de beide klassebakken respect hadden voor elkaar. Zoals het echte mannen betaamt hoefde dat niet te pas en te onpas getoond te worden, maar die eerbied was er wel, daar ben ik van overtuigd. Jarenlang hebben jullie elkaar scherp gehouden, oppositie voerend tegenover elkaar. Maar steeds met het welzijn van de stad voor ogen, de stad Lokeren waaraan jullie beiden verknocht zijn.

Zelf tracht ik nu met Hilaire’s zoon Filip – en met alle andere collega’s - die taak verder te zetten. In ons binnenste – ik denk dat ik ook namens Filip spreek - hoop ik dat jullie goedkeurend toeknikken. Symbolisch (je moet nu niet beginnen knikken).
Of dat van dat scherp houden ook op ons van toepassing is, Filip, weet ik zo nog niet. Op het eerste onmiddellijke zicht toch niet.

Dames en heren, Beste Hilaire, mevrouw,
Wat velen wel eens durven vergeten, is dat Hilaire ook al die jaren een familieman is geweest. Een echtgenoot en goede vader voor drie kinderen, die – zo te zien – allemaal goed zijn terechtgekomen. Op Filip na misschien, die is advocaat geworden. Het kan niet allemaal meezitten in het leven. Maar ik zou aan plicht tekort schieten moest ik het niet even over mevrouw Liebaut hebben. Hilaires staat van verdienste is enorm, maar dat betekent steeds dat daarachter eveneens een sterke partner staat die de touwtjes in handen houdt en die de steun en toeverlaat is in alle mogelijke omstandigheden. Ik heb dat allemaal aan den lijve ondervonden, heb zelf gezien hoe mijn eigen moeder de zaken moest bestieren, terwijl vader voor één van zijn activiteiten uithuizig was. Ik weet dat het in het gezin Liebaut niet anders geweest is. De verdiensten van Hilaire zijn enorm, maar zonder mevrouw Liebaut die vaak in de schaduw werkzaam was, zaten we hier vandaag niet voor de voorstelling van een huldeboek. Dat mag gerust eens worden benadrukt.

Beste vrienden,
Ik wil om af te sluiten de auteurs bedanken die aan dit huldeboek een bijdrage hebben geleverd. Archivaris Nico Van Campenhout voor het idee, de redactie en zijn eigen bijdragen uiteraard , ere-schepen Marc De Grijze die het heeft over de scheiding en toenadering der geesten, schepen Jerome Van Doorslaer die Hilaire op een andere manier heeft bekeken, professor Romain Van Eenoo die terugdenkt aan zijn samenwerkingen met Hilaire Liebaut en natuurlijk Hilaire Liebaut zelf die twee waardevolle heemkundige artikels afleverde.

Beste aanwezigen,
Het wordt tijd om iets te drinken. Destijds toen Hilaire oppositie voerde tegen mijn vader had hij het dikwijls over de stijgende receptiekosten in de begroting. Het was voor hem een doorn in het oog. Beste Hilaire, met lede ogen zal je nu kunnen zien dat er sinds uw zoon Filip in ’t schepencollege zit, nog niets veranderd is. Integendeel, we moeten zelfs nen bak bier meer bestellen.

Geachte mijnheer Liebaut, beste Hilaire,
Mag ik u namens het stadsbestuur, namens alle collega’s van vroeger nogmaals van harte danken voor uw verdiensten voor onze stad en mag ik u proficiat wensen met dit prachtige huldeboek “Het verleden is alomtegenwoordig”.

Toespraak 11 november

2009-11-12T12:00:00.002+01:00

Op 11 november 1918 om 11 uur, nu 91 jaar geleden, werd de wapenstilstand getekend die een einde maakte aan de gruwelen van WO I. Ook WO II is al meer dan een halve eeuw geleden. Het aantal getuigen van deze twee oorlogen is langzaam aan het slinken. De gebeurtenissen glijden stilaan naar ons achterhoofd. Toch mogen wij deze donkere bladzijden uit de Westerse geschiedenis nooit vergeten!

Een dag als deze biedt ons de gelegenheid de herinnering levend te houden en bovenal hulde te brengen aan de vele mensen die hun leven gaven om onze democratie en vrijheid te vrijwaren. Bovendien dwingt vandaag ons stil te staan bij het verwoestende karakter van oorlog: de vele gewonden en gesneuvelden, de enorme schade die het aanricht, niet alleen aan de infrastructuur en de economie van een land, maar ook aan de levens van zij die achter blijven en die het trauma van de oorlog dienen te verwerken.
Vandaag is het meer dan een symbolische dag. Een dag van vrede, een dag van bezinning en vergeving. Een dag waarop we de herinnering aan de gruwel herdenken in de hoop dat het ons nooit meer zal overkomen. Een dag van hoop, zeg maar.

Hoop en vertrouwen voor en in een vredevolle toekomst, daar bouwde ook de internationale gemeenschap samen aan in de nasleep van de oorlogen. Daarom werden de Verenigde Naties in 1945 opgericht. Daarom kwam de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens tot stand in 1948. Met de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gaf de internationale gemeenschap een duidelijk signaal dat oorlogsconflicten ontoelaatbaar waren en dat iedereen gelijk is en dezelfde rechten en behandeling verdient. Ook op Europees niveau zocht men toenadering tot elkaar. Enkele zwaar getroffen landen, Duitsland, Frankrijk, Italië, Nederland, Luxemburg en België, maakten het voornemen ten alle koste te vermijden dat er ooit opnieuw een dergelijke oorlog zou plaatsgrijpen. Ondertussen groeide de Europese gemeenschap uit … ze telt ondertussen 27 lidstaten. Ik werd deze week ondervraagd door mijne zoon – zo gaat dat tegenwoordig – en ik moest mij toch reppen moet ik zeggen om die alle 27 op te sommen.

Hoop en vertrouwen kweken, dames en heren, daar moeten ook de Belgische en Vlaamse overheden aan bouwen de komende maanden. Want u zal het met mij eens zijn … het zijn geen makkelijke tijden. Het huidige crisisklimaat, de financiële crisis en weinig rooskleurige economische voorspellingen zorgen voor een bepaalde onzekerheid bij de burgers. Wij rekenen op de verantwoordelijkheid van onze ministers en regeringsleiders om in deze moeilijke tijden de juiste en verantwoorde beslissingen te nemen.

Ook in Lokeren moeten we dat doen. Wij moeten onze stad niet in wilde avonturen storten. Wij moeten ons meer dan ooit concentreren op onze kerntaken. Zorgen dat de mensen op ons kunnen vertrouwen, op ons kunnen rekenen. Ik denk bijvoorbeeld aan onze stadsfinanciën. Wij kunnen de Lokeraars geruststellen. De financiële situatie van onze stad is meer dan ooit onder controle. Volgende maand zal het stadsbestuur opnieuw een gezonde begroting klaarhebben voor 2009, die wordt meteen gekoppeld aan een duidelijke meerjarenplanning. Lokeren wordt financieel zonder risico’s bestuurd. Laat het ons zo houden.

Ook met betrekking tot het veiligheidsvraagstuk boeken we toch bepaalde resultaten in onze stad. Wij beschikken over een sterk politiekorps (korpschef), wij hebben een aantal nieuwe preventieprojecten opgestart en we hebben camerabewaking in de binnenstad. Over die camera’s is heel wat te doen geweest, maar soms moeten we eens tegen de stroom in een aantal beslissingen nemen. En de resultaten zijn er toch. We stellen vast dat het rustiger is in Lokeren. Hout vasthouden natuurlijk, het is altijd gevaarlijk dergelijke uitspraken te doen. Maar toch.

Veiligheid is natuurlijk meer dan het beoordelen van de criminaliteitscijfers. Ik denk aan de verkeersveiligheid … waar door talrijke kleinere aanpassingen we toch merken dat de ongevalstatistieken beter zijn dan vroeger. Er is de sociale veiligheid ook , het sociaal welzijn, de gezondheid van de Lokeraars. Hier past het toch om even te vermelden dat onze kliniek, nu AZL, is in enkele jaren tijd omgetoverd tot een moderne, hedendaagse kliniek met professionele dokters, professioneel personeel en gedreven bestuurders.

Dames en heren, wij werken als stadsbestuur verder aan de fundamenten, aan de kerntaken van onze Lokerse maatschappij. Ik weet het, wij delen geen overvloedige subsidies en cadeaus uit, soms moeten wij een aantal mensen teleurstellen. Maar wij zijn meer dan ooit een investeringsbestuur. Investeren in gebouwen, in wegen, in rioleringen, in fietspaden, in voetpaden. Investeren in de vernieuwing van onze stad, stadsvernieuwing om eens een mode-woord te gebruiken. Ik ga alle dossiers hier niet opnoemen, het zou ons te ver leiden.

Misschien toch even iets over 1 specifiek dossier. Even iets over de Markt, want daar is veel om te doen de laatste tijd. Het stadsbestuur heeft van bij het begin de bedoeling gehad om de Markt nog gezelliger en verkeersveiliger te maken. Wij kregen immers regelmatig klachten over files, over rodeo-rijders op de markt, over te hoge snelheden, over moeilijkheden bij het organiseren van festiviteiten, over het uitzicht van de Markt met te veel geparkeerde auto’s, over te weinig terrasruimte. Het stadsbestuur probeert met de proefopstelling dus aan die verzuchtingen tegemoet te komen. Natuurlijk roept verandering steeds wat weerstand op, en natuurlijk moeten er een aantal scherpe kantjes aan die proefopstelling afgevijld worden, maar moeten we daarom bij de pakken blijven zitten en alles bij het oude laten ? We moeten naar de beste oplossingen zoeken, samen met de burgers natuurlijk. Het gerucht dat zich als een lopend vuurtje over Lokeren verspreidt dat deze proefopstelling nu al definitief is wil ik met klem tegenspreken. Volgende week zullen overigens al de aanpassingen die er kwamen na een eerste evaluatie en na een aantal terecht opmerkingen van de handelaars, wel volgende week gaan die in voege. En daarna zien we wel.

Beste aanwezigen,
Lokeren is en blijft een stad met enorme troeven. We moeten dat met z’n allen nog meer uitdragen. We rekenen op jullie. Op de steun van iedereen, op mijn collega’s uit het schepencollege en de gemeenteraad, op de ambtenarij op onze veiligheidsdiensten, op onze stadsharmonie natuurlijk. De stadsharmonie die vandaag andermaal St.Cecilia vieren en die ik natuurlijk een prachtige dag toewens.

Op deze manier wil ik de boodschap van 11 november uitdragen, als een dag van hoop,… een dag waarop we terugdenken aan de gruwel van het verleden maar tegelijk als een dag waarop we de moed vinden om aan een steeds betere toekomst te werken.

Opinie: 'Waasland kan niet wachten op Antwerpen'

2009-11-10T17:36:00.004+01:00

Wase Open Vld-volksvertegenwoordigers Ine Somers en Filip Anthuenis vinden dat het Wase mobiliteitsvraagstuk dringend moet aangepakt worden. Zij gaan resoluut voor de doortrekking van de N41 en doen voorstellen om de Liefkenshoektunnel beter te ontsluiten. 'Het Waasland kan niet wachten op Antwerpen’, klinkt het. Hieronder kan u hun opinie nalezen.

‘Het ‘njet’ van de Antwerpenaren tegen de Oosterweelverbinding mag het mobiliteitsvraagstuk in het Waasland niet hypothekeren, Het Waasland kan niet langer wachten op Antwerpen.

In mei vorig jaar raakten de Wase burgemeesters het eens over een compromis om de verkeersproblemen in het Waasland beter te beheersen. Het akkoord omvatte: de aanleg van parallelwegen langs de E17 tussen Sint-Niklaas en Zwijndrecht en langs de E34 tussen Moerbeke en Antwerpen; het voorzien in een noordelijke verbinding tussen de N70 en de Waaslandhaven en een selectieve tolheffing voor Liefkenshoek en Oosterweel.

Oosterweel. Het woord is gevallen. Het compromis ging uit van beslist beleid. Oosterweel werd als ‘beslist’ beschouwd. De actualiteit werpt nu echter een ander licht op de problematiek. ‘Beslist’ geldt thans als ‘zeer voorbarig’ na de Antwerpse volksraadpleging. De bal ligt momenteel in het kamp van de Vlaamse Regering, maar indien Oosterweel er niet komt is het compromis van de Wase burgemeesters achterhaald. En het Waasland wil en kan niet langer dralen, dat staat vast.

De Waaslanders mogen niet het slachtoffer zijn van de keuze van de Antwerpenaren. Het zijn immers grotendeels de Waaslanders die elke dag in de file staan aan de Kennedytunnel. Hun tolerantiedrempel aangaande dit probleem lijkt stilaan bereikt. Daarom vragen we om nu reeds een aantal beslissingen te nemen.

N41
Eén van de noodzakelijke aspecten om de mobiliteit te optimaliseren in onze streek is de doortrekking van de N41. Zowel ten noorden (van in Sint-Niklaas tot de Expresweg), als ten zuiden (van in Dendermonde tot in Aalst). Ten noorden zou dit een oplossing zou zijn voor de huidige lokale overbelasting van de Hoge Bokstraat en vele woonstraten er rond, maar ook voor de volledige N403 van in Sint-Niklaas, over Sint-Pauwels tot in Kemzeke. De N403 kan alvast een fietsvriendelijkere straat worden en afgeraken van zijn slechte reputatie wat verkeersveiligheid betreft. Ook de procedure voor de zuidelijke doortrekking van de N41 (van Dendermonde naar Aalst) moet versneld worden.
Vanzelfsprekend moet bij de doortrekking van de N41 voorzien worden in randmaatregelen waarbij de overlast voor de bewoners van St.Pauwels, Kemzeke, Denderbelle, … tot een minimum herleid worden. Financieel moet de doortrekking van de N41 zeker mogelijk zijn. Het zou in ieder geval een zinvollere investering zijn dan een tramlijn van Sint-Niklaas naar Dendermonde zoals voorzien in het beleidsplan van De Lijn.

Proefproject Tolvrije Liefkenshoektunnel
Daarnaast is er natuurlijk de broodnodige ontsluiting van de Liefkenshoektunnel. Dat dergelijke grote investering momenteel slechts voor 25% wordt benut is onaanvaardbaar. Als we hier niet snel iets aan gaan doen, wordt dit een verhaal voor een of ander blunderboek. Wij stellen voor om een onderzoek te voeren om de Liefkenshoektunnel tolvrij te maken. Waarom geen proefproject van pakweg 6 maand zodat de nieuwe verkeersstromen bij een tolvrije tunnel duidelijk worden ?

Grote Ring
Na dat proefproject moet er ondertussen ook meer duidelijkheid zijn omtrent de beslissing van de Vlaamse Regering m.b.t. Oosterweel. Indien Oosterweel er niet komt pleiten we voor een volwaardige verbinding tussen de E17 en de Expresweg. Er zijn natuurlijk geen 1.001 mogelijkheden om dit te doen. En men heeft daar geen tientallen werkgroepen en klankbordgroepen voor nodig. Desgevallend moet opnieuw het traçé van de zogenaamde Grote Ring, een volwaardige verbinding van de E17 in Haasdonk met de Expresweg, onderzocht worden. Laat ons weldoordacht en zonder taboes het mobiliteitsprobleem optimaliseren. Dat is onze verdomde plicht naar het Waasland toe.
Pas starten na 2015 is geen optie.

'Fietsen tussen Keysershof en Schelde'

2009-10-29T17:06:00.003+01:00

Als het van Vlaams volksvertegenwoordiger en Lokers burgemeester Filip Anthuenis afhangt kan men binnenkort comfortabel fietsen langsheen de Durme vanaf het Het Keysershof in Sinaai (op de grens met Lokeren) tot aan de Schelde in Hamme. In samenspraak met vier wase burgemeesters wil hij er alles aan doen om de Durmedijken tussen het Molsbroek in Lokeren en de brug in Waasmunster goed te verharden. Verder zijn er al concrete plannen met nv Waterwegen en Zeekanaal om het traject stroomopwaarts tussen Keysershof en het centrum van Lokeren te realiseren.

Momenteel heeft het stuk van de Durmedijken tussen het Molsbroek en de brug van Waasmunster enkel op het grondgebied van Lokeren een fietsvriendelijke verharding. Tussen Zele-Hoek en de brug van Waasmunster is de Durmedijk ofwel niet toegankelijk, ofwel enkel via een onverharde wegel. 'Maar aangezien dit traject toeristisch en natuureducatief zeer waardevol is, zou de aanleg van een fiets- en wandelvriendelijke verharding op de Durmedijken een belangrijke meerwaarde voor onze gemeenten betekenen', aldus Anthuenis.

Stroomopwaarts
Voor de verharding tussen Lokeren-centrum en Keysershof (Eksaarde Sinaai) zijn er eveneens plannen. De bouw van een fietsers- en voetgangersbrug over de Durme, in de Vijgenstraat, wordt volop voorbereid. De brug moet klaar zijn tegen 2012. 'Hiermee realiseren we in Lokeren een project waar we al lang van dromen', zegt Filip Anthuenis. 'We hebben nu een overeenkomst over de bouw van de fietsers- en voetgangersbrug over de Durme en over de realisatie van de aanpassingswerken die moeten worden uitgevoerd om een rechtstreekse toegang naar die Durmedijken te krijgen.’

Het jaagpad langs de Durme tussen Lokeren Centrum en de Sinaaibrug zal worden opengesteld voor fietsers en voetgangers en kan een schakel vormen in het toeristisch fietsnetwerk en zo een nieuwe, veilige, fietsverbinding vormen met de Lokerse binnenstad. De nieuwe brug is een ideale verbinding van Lokeren-West naar het station. Waterwegen en Zeekanaal heeft op het investeringsprogramma van 2009 293.000 euro uitgetrokken. De stad pompt dit jaar evenveel geld in het project

Slotwoord opening landbouwtentoonstellling Lokeren

2009-10-16T15:33:00.002+01:00

De land- en tuinbouw is de voorbije dagen niet uit het nieuws weg te cijferen. Een landbouwer die in Brussel met een zeer sterk gericht staaltje koemelk de politie verraste werd eventjes wereldberoemd. Los van dit leuke beeld, de toestand van onze landbouw is niet rooskleurig. Vorige week maakte de Boerenbond een eerste raming van het totale landbouwinkomen voor het lopende jaar 2009 bekend. De totale omzet van de Vlaamse land- en tuinbouw is gedaald met 10% in 2009, het arbeidsinkomen is nooit voorheen zo laag geweest. Een gemiddeld landbouwgezin moet rondkomen met een goede 1.200 euro bruto per maand. De reserves van onze bedrijven zijn aangetast, de landbouwgezinnen besparen wat ze kunnen en de onbetaalde facturen stapelen zich op. ‘De frustratie van onze land- en tuinbouwers laait af en toe hoog op,’ las ik ergens, ‘maar de meeste miserie, laat ons eerlijk zijn, wordt in stilte verbeten.’

Wat het voorbije jaar vaak op een pijnlijke manier heeft duidelijk gemaakt, denken we maar aan de bankencrisis, is dat overheden heel weinig impact hebben op het globale economische gebeuren. De economie houdt niet op aan onze Europese, lands- of stadsgrenzen. Maar dat betekent uiteraard niet dat we bij de pakken moeten blijven zitten. Of om het met de woorden van Piet Vanthemsche te zeggen. ‘Een crisis is per definitie tijdelijk en de toestand is niet uitzichtloos.’

Vandaar dat ik enorm blij ben dat schepen Van der Sypt het initiatief heeft genomen voor deze tentoonstelling en de quiz in de Infokrant. Ik hoop dat het een lichtpuntje mag zijn. Lokeren is bij uitstek een groene stad. Lokeren is een stad waar het groen door de Durme tot in de binnenstad gezogen wordt. Vaak denken we in deze context meteen aan onze Durmedijken, het Molsbroek en de andere natuurreservaten, en uiteraard ook aan onze parken. Maar het overgrote deel van onze Lokerse natuur is landbouwgrond. En daar mag uiteraard ook eens bij stilgestaan worden. Dat gebeurt overigens te weinig. Vandaar deze tentoonstelling met prachtige foto’s. En… laat ons eerlijk zijn, de quiz maakt misschien wel duidelijk hoe weinig wij, en misschien nog meer de iets jongere generaties, vertrouwd zijn met de ‘boerenstiel’.

Beste aanwezigen, ik zou hier vandaag enkele mensen willen bedanken.
In de eerste plaats de heer Relaes voor zijn deskundige uiteenzetting, schepen Van der Sypt en de dienst Milieu en Landbouw voor het initiatief, het Cultureel Centrum voor de gastvrijheid, Dirk en Anneleen De Beule voor de muzikale omlijsting, en uiteraard ook de fotografen van de pareltjes die hier aan de muur hangen.
Samen met jullie hoop ik op een kentering en, dus, op een zonniger toekomst voor de land- en tuinbouw. Als wij, als stadsbestuur, er op een of andere manier, zelfs met een bescheiden initiatief als dit, ons steentje toe kunnen bijdragen, dan doen we dat met heel veel graagte.

Want eerlijk, land- en tuinbouwer zijn, voortdurend in wisselwerking met de natuur treden en in die natuur mogen werken. Het is een enorm voorrecht. Maar tegelijk een voorrecht dat eerlijk verloond moet worden !

Filip Anthuenis op congres V-ict-or: 'Verregaande samenwerking tussen gemeenten en hun OCMW's een noodzaak'

2009-10-06T13:03:00.005+01:00

Op het congres dat V-ict-or, een beroepsvereniging die ICT'ers uit de lokale besturen verenigt, vandaag onder de noemer 'Van eiland tot archipel' organiseerde in Bornem hield Filip Anthuenis een stevig pleidooi voor een verregaande samenwerking tussen gemeenten en hun OCMW's. 'Onze gemeenten en OCMW’s zijn historisch uit elkaar gegroeid tot twee verschillende entiteiten', klonk het, 'maar de hereniging is onafwendbaar teneinde tot een efficiënt en klantvriendelijk overheidsapparaat te komen.'

Kastje naar de muur
Hij besprak uitvoerig de situatie in Lokeren waar al in 2001 werd overgegaan tot samenwerking op diverse terreinen. Die heeft volgens Anthuenis enkel voordelen.
'Er is een paradox. Enerzijds: een klantvriendelijke overheid is een geïntegreerde overheid, is een overheid die de burger niet van het kastje naar de muur stuurt. Anderzijds: we splitsen onze overheid steeds meer op, ook op het lokale vlak : gemeentebestuur, OCMW, Politiezone, PWA,… Daarom dat samenwerkingsoperaties broodnodig zijn !'

Raadpleeg hier de integrale tekst.

Toespraak 40 jaar Okra Heirbrug

2009-09-24T10:12:00.000+01:00

De Okra-afdeling van de Heirbrug bestaat vandaag 40 jaar. Voor een vereniging is dat een respectabele leeftijd. U zal het met me eens zijn dat het noodzakelijk is dat er mensen zijn die de kunst van het samenleven in ere proberen houden.

Als ik even uitreken kom ik tot de vaststelling dat KBG Heirbrug werd opgestart in het jaar 1969. Toen werd onder de impuls van de Gezinsraad Lokeren door Emiel Sanders en pastoor Willy Rooms op quatorze juillet een nieuwe afdeling van de Kristelijke Beweging voor Gepensioneerden opgericht. Er was blijkbaar nood aan een dergelijke vereniging voor ‘ouden van dagen’ - zoals dat toen in de volksmond werd genoemd - want de vereniging telde al vlug 213 leden.

De vereniging groeide en werd steeds meer en beter geruggesteund door overkoepelende organen, zowel op regionaal als op nationaal vlak. In 2006 kwam er een grote moderniseringsoperatie. KBG bleek niet echt sexy meer te zijn en Okra (Open, Kristelijk, Respectvol en Actief, een mens leert elke dag bij) zag het levenslicht. De noden en de verzuchtingen van de 55-plusser in 2006 waren immers zeker niet meer dezelfde dan in 1969. De vernieuwingsoperatie was een succes, steeds meer mensen vonden de weg naar Okra Heirbrug. Ik heb zelfs vernomen dat jullie tijdens deze feestviering jullie 250ste lid zullen vieren. Van harte proficiat.

250 leden, het is niet niks.
Dat jullie het bovendien al 40 jaar uitzingen bewijst dat jullie vereniging aan noden van de wijk beantwoordt.
Bewegen, bijvoorbeeld, daar zijn jullie sterk in. Wekelijks fietsen jullie, winter en zomer, in regen wind; wekelijks wordt er petanque gespeeld op de prachtig heraangelegde pleinen aan de Veerstraat, maandelijks trekken jullie erop uit voor een partijtje bowling. Zwemmen en dansen doen jullie evenzeer. ‘Een gezonde geest in een gezond lichaam’, lijken jullie te denken. Terecht, overigens.

De geest scherpen jullie overigens ook aan. In een samenwerking met de regio Lokeren hebben jullie een eigen Okra-academie op poten gezet. De academie geeft de leden de kans bedrijfsbezoeken te doen, interculturele wandelingen te ondernemen. Op die manier diepen jullie bepaalde aspecten van onze complexe samenleving verder uit tot ze voor jullie geen geheimen meer kennen.

Reizen zit jullie eveneens in het bloed. Om te leren of eenvoudig weg te genieten, of het nu een bedevaart is een daguitstap of een groepsreis naar een iets exotischere bestemming.

Okra Heirbrug is ook op het sociale vlak actief. Waar nodig trachten jullie te helpen. Met een bezoekje of een troostend woordje. En met een culinaire lunch trachten jullie de zinnen van velen even te verzetten en waar nodig de eenzaamheid te doorbreken.

Beste Okra-leden,
Voorzitter Camiel,
Ik wens jullie van harte te feliciteren met het veertigjarige jubileum van jullie vereniging. Dat ze bloeit staat buiten kijf.
Er staat jullie vereniging dan ook nog een mooie toekomst te wachten.
Ik hoop dat deze krasse veertiger mag uitgroeien tot een potige 55-plusser.

Ik dank u !
Filip Anthuenis

Filip Anthuenis zetelt in commissie ‘Woonbeleid, Stedelijk Beleid en Energie’

2009-09-09T14:31:00.000+01:00

Recent wees de Open Vld-fractie in het Vlaamse Parlement de commissies toe. Filip Anthuenis zal als effectief lid zetelen in de commissie ‘Woonbeleid, Stedelijk Beleid en Energie’. Als plaatsvervanger kreeg hij de commissie ‘ Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Decreetsevaluatie, Inburgering en Toerisme’ toegewezen. Daarnaast werd hij ongeacht de commissiesamenstelling verantwoordelijke voor de deelmateries ‘Stedelijk beleid’ en ‘Inburgering’.

Toespraak opendeurdag Lokerse brandweer

2009-09-07T20:18:00.001+01:00

De jaarlijkse opendeurdagen van de Lokerse brandweer tijdens de eerste week van september in de Pompierstraat zijn ondertussen een traditie geworden waar elk jaar heel wat Lokeraars naar afzakken. Ook dit jaar – meer dan 160 jaar na de oprichtingsdatum van het Lokerse korps - is het niet anders. Dit weekend kunnen alle Lokeraars zich opnieuw vergapen aan de demonstraties die hier zullen plaatsvinden. Want geef toe: het beroep van brandweerman en die vaak spectaculaire demonstraties met de hoogtewerker en de duiktank spreken nog steeds tot de verbeelding. Mijn hoofd eraf als maandag niet enkele lagere-schoolkinderen blinkend van trots aan de meester of juffrouw gaan verkondigen dat ze later brandweerman of misschien zelfs brandweervrouw willen worden.

Natuurlijk schuilt er veel meer achter het brandweer-zijn dan de ietwat naïeve romantiek die we in onze kindertijd koesterden. Brandweer zijn houdt nog steeds risico’s in. Het Lokerse stadsbestuur is dan ook niet weinig trots op dit korps dat dag in dag uit, overdag en ’s nachts, 365 dagen aan een stuk, de veiligheid van de Lokerse burger tracht te garanderen. En dat is nodig: zonder op de specifieke gevallen in te gaan leert een korte blik op de voorbije maanden ons dat onze brandweer paraat was bij het ontzetten van mensen bij verkeersongevallen, in levensbedreigende situaties in de woning, bij onweer, bij branden – kleine of grote – en zelfs bij het neerstorten van een vliegtuigje. Onze brandweerlui worden vaak met menselijk leed geconfronteerd en dat is niet vanzelfsprekend. Andere taken, vooral op het preventieve vlak, zijn misschien persoonlijk minder belastend maar evenzeer onontbeerlijk en vergen de nodige inspanningen.

Als stadsbestuur proberen we onze duit in het zakje te doen. Maar net zoals in alle andere beleidsdomeinen geldt, kunnen we niet alles ineens realiseren. Toch hebben we dit jaar al ruimschoots in onze brandweerdienst geïnvesteerd, omdat ook wij overtuigd zijn van de levensnoodzaak van deze dienst. Dat we jullie daarbij in de mate van het mogelijke materieel willen ondersteunen is niet meer dan vanzelfsprekend.
Onlangs nog werd een snelle interventiewagen aangekocht. De nieuwe bestelwagen heeft als taak logistieke bijstand te verlenen bij ongevallen. Zo'n wagen hadden jullie echt wel nodig om snel en efficiënt hulp te kunnen verlenen. De brandweerwagen is uitgerust met onder meer een bootbrancard en een stroomgroepje, maar het voertuig kan ook dienen als werkplatform om aan vrachtwagens te werken. Er zitten draagbare lampen in, materiaalkoffers voor elektriciteit en mechaniek, spullen voor onze duikers en ook nog materiaal dat jullie nodig hebben bij incidenten met gevaarlijke stoffen. Ik verzeker jullie: de gemeenteraad liet geen gras groeien over de aankoop van deze wagen. De brandweer van Lokeren vervult immers een belangrijke rol in de wijde omgeving. Daar zijn we het over alle partijgrenzen heen over eens.
Net omdat we een grote taak te vervullen hebben in de wijde omgeving werd tevens een beroepsofficier aangesteld. Hij zal de belangrijke taak op zich nemen om de werking van de zone Oost in goede banen te leiden.

Beste vrienden,
Communicatie is vandaag de dag ontzettend belangrijk geworden, in zowat alle deelfacetten van het dagelijkse leven. Een opendeurdag is misschien wel een van de meest efficiënte middelen om mensen deelachtig te maken aan de werking van een organisatie, in dit geval de brandweer. Waar kan je beter met de werking van de brandweer geconfronteerd worden dan op de werkvloer zelf, de kazerne in de Pompierstraat, tussen de slangen en de brandspuiten? Bovendien in een ongedwongen sfeer met animatie, een hapje en een drankje,… Hopelijk zetten enkele van die lagere schoolkinderen die hier morgen met grote ogen naar die brandweermannen met hun imponerende pakken en grote helmen zullen staan staren binnen enkele jaren ook effectief de stap naar het korps. Vrijwillige inzet is immers vandaag de dag niet langer vanzelfsprekend. Die vrijwilligheid is misschien wel de grootste reden om dit korps – en tegelijk alle andere vrijwillige korpsen – te koesteren.

Eedaflegging in Vlaams Parlement

2009-07-16T16:30:00.003+01:00

Foto's: Kurt Van Strijthem

Opinie: 'Geef de kiezer wat hij wil !'

2009-06-11T08:07:00.002+01:00

Filip Anthuenis werd verkozen als parlementslid voor het Vlaams Parlement. De Lokerse burgemeester deed het opvallend goed in de provincie, en in het bijzonder in zijn eigen Lokeren waar Open Vld, ondanks de neerwaartse tendens in Vlaanderen probleemloos stand houdt, er zelfs op vooruit gaat. Anthuenis heeft dubbele gevoelens bij de stembusslag van zondag. Vandaar onderstaand opiniestuk. Anthuenis pleit voor een coalitie van CD&V, NVA en Open Vld (in andere wazige coalities heeft Open Vld geen plaats), voor een ander kiessysteem en voor een bescheidener Open Vld.

1. De Vlaamse kiezer krijgt zijn wil, een centrum-rechtse regering.
Hoe de coalitie er zou moeten uitzien ? Hierin ben ik duidelijk: geef de kiezer wat hij wil ! Vlaanderen heeft duidelijk centrum-rechts gekozen. Dat moet zich weerspiegelen in de samenstelling van de Vlaamse Regering. Links vertegenwoordigt immers nog nauwelijks 20 procent van de bevolking in Vlaanderen. Bovendien, de belangrijkste taak van de volgende Vlaamse Regering is een aanzet te geven tot oplossingen voor de huidige sociaal-economische problemen. Dat is duidelijk. Laat ons geen wazige coalitie smeden, maar een meerderheid maken die eenduidige maatregelen kan nemen. Laat ons dus alles in het werk stellen om een CD&V, N-VA en Open Vld-coalitie te smeden. Open Vld is een beleidspartij die in moeilijke tijden zijn verantwoordelijkheid opneemt. Het sociaal-economische programma van Open Vld kan overigens het best gerealiseerd worden binnen een centrum-rechtse meerderheid. In andere wazige coalities heeft Open Vld geen plaats.

2. Verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië rationeel benaderen in plaats van emotioneel
In Wallonië werd bij de regionale verkiezingen duidelijk een omgekeerde tendens vastgesteld. Wallonië stemde links en versterkte zelfs de trend van de laatste jaren. Vlaanderen focust meer op verantwoordelijkheid nemen, op arbeidsbereidheid,… Wallonië focust op sociale bescherming. We respecteren die verschillende benaderingen. Maar die verschillen zorgen er wel voor dat de federale regering nauwelijks beslissingen kan nemen omtrent belangrijke materies. En als er een beslissing wordt genomen komt er meestal een draak van een compromis uit de bus. Laat ons dus minder emotioneel met vlaggen staan zwaaien, maar rationeel de materies waar wij fundamenteel over verschillen en waar we toch nooit tot eenduidige maatregelen kunnen komen vanuit het federale niveau overhevelen naar de regio’s.

3. Onafhankelijke politici en parlementen
En uiteraard wordt het hoog tijd dat de politiek zichzelf zuivert. Het politieke landschap is versnipperd, wat nefast is voor de daadkracht van de politiek. Een volksvertegenwoordiger moet meer onafhankelijk kunnen handelen. Onafhankelijker van de regering, onafhankelijker van zijn partijhoofdkwartier. Ik pleit hier zeker niet voor collectieve ongehoorzaamheid. Maar er moet eens fundamenteel nagedacht worden over ons kiessysteem. De kieskringen zijn te groot. Politici doen inspanningen om de media te bespelen en weten minder van de problemen op straat. Door die schaalvergroting hebben de partijhoofdkwartieren te veel macht op lijstvormingen. Laat ons ook de aparte opvolgerslijst afschaffen. Door de overdreven partijfinanciering hebben partijhoofdkwartieren te veel macht. Ook daar dringen wijzigingen zich op. En laat ons ook eens onderzoeken of we niet te veel politieke instellingen hebben. We moeten het lef hebben om een hervorming van de senaat en de provincies te overwegen. En we geven meer bevoegdheden, autonomie en middelen aan onze Vlaamse steden en gemeenten. De gemeente is immers het politieke niveau dat het dichtst bij de mensen staat, het politieke niveau ook waar de mensen nog het meest vertrouwen in hebben.

4. Een consequente en bescheiden Open Vld
We kunnen ook niet om de minder goede uitslagen van Open Vld heen. We moeten ons toch even gaan bezinnen. Men kan bijvoorbeeld niet met één been in en met één been uit de meerderheid staan. De aanvallen tijdens de campagne op coalitiepartner CD&V resulteerden in een averechts effect. De bevolking verlangt van politici in een meerderheid dat zij samen aan één zeel trekken en bijgevolg goed besturen. Punt uit !
Laten we, ons als Open Vld’ers, voortaan bij regeringsdeelname iets minder met personen en posten bezig houden, maar trachten consequenter ons programma uit te voeren. We zijn voorstander om de staat te ontvetten. Dat is broodnodig, we leven immers wat boven onze stand. Laat ons dat nu eens waarmaken.
Filip Anthuenis

Filips gouden elf (11): Filip en zijn gouden elf op drie !

2009-06-06T07:39:00.001+01:00

Filip Anthuenis en zijn ‘Gouden Elf’ op 3 !
Wij zijn vast van plan om de komende vijf jaar voorzetten uit te delen. Kwistig !

Ons actiepunt: Filip Anthuenis op 3!
Wij leggen de lat hoog voor Vlaanderen.Niet dat wij al deze thema’s zelf kunnen uitwerken.Je kan ze niet allemaal zelf binnen koppen. Net zo min als één speler alle hoekschoppen trapt en daarbij ook nog in het doel staat.Dat hoort ook niet in een team. Maar wij zijn vast van plan om de komende vijf jaar voorzetten uit te delen. Kwistig.Een aantal van de hierin beschreven strijdpunten zijn niet noodzakelijk bevoegheden die toebehoren aan de Vlaamse Gemeenschap. Maar dat hoeft ook niet. Open Vld is een team dat ook federaal meespeelt.Wat we belangrijk achten is dat er mee wordt gedacht en gewerkt aan een beter Vlaanderen, dicht bij huis. De vertrekbasis hiervoor zijn de lokale gemeenschappen die - politiek gezien - via stad en gemeente communiceren.Deze communicatie moet vlot verlopen zonder overbodige tussenstadia. Een directe communicatie met de bevoegde overheden is een must. Efficiëncy is een absolute voorwaarde. Voor alles: inzet van middelen, gebruiken van beschikbare ruimte, wet- en regelgeving,...

Filips gouden elf (10): Wijs vergrijzen: meer begrip

2009-06-05T16:38:00.001+01:00

Wijs vergrijzen in Vlaanderen
Onze niet zo jonge mensen hebben een eigen dynamiek

Ons actiepunt: Meer begrip
Vlaanderen wordt grijzer. Dat gebeurt nu heel snel. Wij kennen allemaal het pensioenprobleem dat zich op federaal vlak ontwikkelt. En waar niet graag over gesproken wordt. Ooit was er een lovenswaardige poging tot de oprichting van het Zilverfonds, maar sindsdien is het heel stil geworden rond deze problematiek. Hoe pijnlijk ook, iemand moet hierover spreken. Of Vlaanderen heeft een probleem tegen 2020. En nog geen kleintje.Maar niet alles is een kwestie van geld.De niet zo jonge mensen hebben een eigen dynamiek. Kinderen die het huis uit zijn, een arbeidsmarkt waarvoor zij te duur geworden zijn, gezondheidskwaaltjes, eenzaamheid. Economische en sociale aspecten zijn met elkaar verweven. Een recente studie toonde aan dat financieel de Vlaamse gepensioneerde het echt niet zo breed heeft als iedereen denkt. Tot zelfs bij de armste van Europa moeten gerekend worden. Er is dus veel verborgen armoede bij deze groep.Dat kan voor ons niet.Integendeel.Waardige oude dagMet kleine accentverschuivingen kunnen dingen gerealiseerd worden waarbij onze ouderen wel degelijk op waardige wijze een oude dag kunnen doorbrengen. Maar eerst en vooral moet hier aandacht aan besteed worden. Door de politici.En deze functie kan het best vervuld worden door die entiteit die het dichtst bij deze groep staat. Steden en gemeenten zouden de middelen moeten hebben om iniatieven te ontwikkelen die deze bevolkingsgroep toe laat om op een waardige wijze hun oude dag door te brengen. Er lijkt een onevenwicht te bestaan in de financiële aandacht die geschonken wordt aan bepaalde groepen van onze bevolking. Wie teveel aandacht krijgt, willen we in het midden laten. Maar wij zijn duidelijk: deze groep ontvangt te weinig. Na alles wat ze ons geschonken heeft.

Onze aandachtspunten
Laat in de mate van het mogelijke mensen in hun eigen woonomgeving leven. Diverse vormen van wonen zoals het kangoeroewonen, thuiszorgdiensten, groepswonen en aanleunwonen moeten aangemoedigd worden. Respecteer de waardigheid van mensen die na vele lange jaren leven en werken voor Vlaanderen willen genieten van een oude dag. Er moet dan ook voorzien worden in die diensten die dit mogelijk maken. Zij kosten slechts een fractie aan de gemeenschap in vergelijking dat men deze mensen zou verplaatsen naar bejaarden tehuizen. Bovendien is oud niet out. Niet alleen is daar de economische realiteit die ons verplichten zal om door de stijgende levensverwachting langer te werken, maar daarenboven moet de overheid het mogelijk maken om mensen die bereid zijn langer te laten werken dat te laten doen. Op hun tempo weliswaar, maar toch. Dit is op dit ogenblik niet het geval. De overheid is allebehalve soepel en budgetvriendelijk voor deze belangrijke bevolkingscategorie. Een soepeler arbeidsmarkt voor hen is een absolute prioriteit.

Filips gouden elf (9): Meer eenvoud

2009-06-04T11:30:00.001+01:00

Regelgeving en Vlaanderen

Soms gaat de Vlaamse overheid te betuttelend te werk. Alsof men, door à volonté wetten en decreten uit te vaardigen, met gouden letters in de geschiedenisboeken wil komen.

Ons actiepunt: Meer eenvoud

Dertien Vlaamse centrumsteden hielden niet zo lang geleden een pleidooi voor een ‘interne Vlaamse staatshervorming’. Ook de Vlaamse Vereniging van Steden en Gemeenten deden eerder al hun beklag voor de ‘decretendiarree’ van de Vlaamse Overheid. Een beetje oneerbiedig, maar er zit veel waarheid in.Het moet worden gezegd: soms gaat de Vlaamse overheid te betuttelend te werk. Alsof iedereen met gouden letters in de geschiedenisboeken wil komen. Wij zijn er van overtuigd dat op Vlaams niveau vooral het trekken van de grote lijnen belangrijk is. Kaderwetgeving die ruimte laat aan de gemeenten en steden om de details op lokaal niveau in te vullen. Administratieve vereenvoudiging, zo je wil, voor vele dingen: belastingen, schooltoelagen, isolatiepremies, enz, enz. KostenbesparendHet vraagt misschien moed om de zelfbestendiging die elk ambtenarenapparaat met zich meebrengt, te doorbreken. Maar het is in het belang van elke Vlaming dat er een administratieve vereenvoudiging komt. Niet alleen schenkt dit overzicht, maar bovendien werkt dit kostenbesparend. Middelen die op hun beurt dan weer elders kunnen worden aangewend.

Onze aandachtspunten
Iedereen is gebaat bij een efficiënt werkend overheidsapparaat. Zeker in een relatief kleine regio als Vlaanderen. Dit is een heikel onderwerp voor politici natuurlijk omdat haast van nature naar het omgekeerde wordt gestreefd. Om allerlei redenen. We zijn op een punt gekomen om als politici onszelf kritisch te evalueren en de overreglementering te erkennen en erin te snoeien. Wij zijn juist zo ver gevorderd dat wij op de duur details tot hoofdzaken willen verheffen, terwijl men zich niet meer afvraagt wat het bijkomend nut van nog een verordening is ten overstaan van het welzijn van de burger. Vooral op gemeentelijk vlak heeft men de laatste jaren met een overijverig Vlaams bestuursapparaat te maken gekregen. Jeugdwerkbeleidsplan, milieubeleidsplan, inventaris leegstaande gebouwen, inventaris onbebouwde percelen, inventaris zonevreemde bedrijven, mobiliteitsplan, veiligheidscharter, natuurontwikkelingsplan, sociale beleidsnota, ruimtelijk structuurplan, rioolinfrastructuurplan, sportbeleidsplan, cultuurbeleidsplan,. zijn allemaal eisen van de Vlaamse overheid om subsidies te krijgen.Wij pleiten voor bezinning. Vooraleer we ons aan aan grotere projecten begeven die Vlaanderen overstijgen. U hebt ondertussen begrepen dat de rol van de steden en gemeenten erg belangrijk is in onze visie. Omdat zij als administratieve en politieke organen de polsslag van het volk kunnen meten. En op een efficiënte wijze middelen kunnen aanwenden met een minimale administratie en korte wachttijden. Voor provincies ligt dit al iets anders. Misschien moet over hun rol opnieuw worden nagedacht. En zijn aanpassingen wenselijk.Het correct naleven van betalingstermijnen door de Vlaamse overheid bij uitvoering van Vlaamse overheidsopdrachten is in deze moeilijke tijden een noodzaak. Het kan niet dat laattijdige betalingen oorzaak zouden zijn van moeilijkheden bij bedrijven net op een ogenblik dat heel de politieke wereld pretendeert het bedrijfsleven te helpen en te steunen. Dit zou overigens niet alleen een strijdpunt moeten zijn van de Vlaamse overheid maar ook voor de federale overheid. De tussenkomst van het Participatiefonds waar sinds 1 maart van dit jaar kleine ondernemingen en zelfstandigen een deel van hun tegoeden kunnen lenen, zou moeten uitgebreid worden en toelaten dat betrokken bedrijven en zelfstandigen snel voor hun diensten aan de overheid vergoed kunnen worden.

Filips gouden elf (8): Meer zorg voor de verzorgers

2009-06-03T12:35:00.000+01:00

Gezond zijn in Vlaanderen

Wij pleiten voor minder belangenverstrengeling tussen allerlei zuilen om de belangen van de bevolking te laten primeren.

Ons actiepunt: Meer zorg voor de verzorgers

Niets gaat boven gezondheid.Een goede gezondheid.Wij wensen het elkaar toe bij elke aanvang van het jaar. Wij klinken er op telkens wij een glas drinken. Het leven schrompelt in elkaar als de gezondheid niet meer is wat ze zou moeten zijn. Het werk binnen dit domein is nooit af. Ook al beschikt Vlaanderen over één van de beste gezondheidsvoorzieningen van deze planeet, het kan steeds beter. Omdat we te maken hebben met het kostbaarste wat een mens bezitten kan.

Onze aandachtspunten
Onze gezondheidszorg kost veel geld. Dit kan beter. En efficiënter. Wij pleiten voor minder belangenverstrengeling tussen allerlei zuilen om de belangen van de bevolking te laten primeren. Talrijke goede en gedegen iniatieven verstikken in het web dat belangengroepen -soms terecht maar ook soms onterecht – geweven hebben. Een vereenvoudiging van structuren is een voorwaarde om bijkomende middelen vrij te maken.Even belangrijk is het om de middelen te voorzien voor het instandhouden, renoveren en innoveren van de gespecialiseerde gezondheidszorg zoals ziekenhuizen enz… Vermeden moet worden, ten alle prijze, dat Vlaanderen afglijdt naar het Amerikaanse model (of neem gelijk welk Angelsaksisch land) van gezondheidszorg waarbij velen niet meer in staat zijn om de verzekering te betalen die hierbij komt kijken en waarbij winstbejag van een geprivatiseerde sector ten koste is gegaan van een beknibbeling van de kwaliteit. Het uitbouwen van preventiecampagnes is een ‘must’. Borst- en darmkankerpreventie bestaan reeds, maar deze programma’s kunnen nog uitgebreid worden (prostaat, bijvoorbeeld). Zij helpen om de gezondheidskost binnen de perken te houden en – veel belangrijker- de gezondheid van het individu is erbij gebaat.Voor Open Vld moet zorg betaalbaar en toegankelijk zijn voor iedereen. Daarvoor moet de gebruiker en niet zozeer de voorziening worden betoelaagd. Zo wordt elke zorggebruiker en elke zorgverstrekker gelijk behandeld.

Filips gouden elf (7): Minder afval is minder kosten

2009-06-02T17:15:00.002+01:00

Leven in Vlaanderen - Vlaanderen en (milieu)bewuster leven

Milieu begint bij het individu. Als de overheid initiatieven neemt dan lijkt het aangewezen om de klemtoon dus ook bij dit individu te leggen en hiervoor de lokale instanties aan te spreken omdat zij het dichtst bij het individu staan.

Ons actiepunt: Minder afval is minder kosten

Waar men gaat langs Vlaamse wegen... ziet men lintbebouwing.Wij leven met meer dan 6 miljoen mensen dicht bij elkaar en dit vereist een intelligent omgaan met ons leefmilieu.Dat is natuurlijk veel omvattender dan wat ons rest aan natuur. Het gaat over kwaliteit van water en lucht. Over uitstoot van gassen en beheer van afval. Het gaat over het bewustzijn van een bevolking dat spaarzaam met deze dingen moet worden omgesprongen willen we ook dat onze kinderen hiervan kunnen blijven genieten. Dit is een belangrijk aspect dat reeds van jongsaf aan zou ingebed moeten worden in opvoeding en school.LevenshoudingMilieu is een onderwerp waarover ook in deze campagne door veel kandidaten zal gesproken worden. Natuur en duurzame energiebronnen zijn hot topics. Wij zijn immers kinderen van onze tijd en hoge olieprijzen hebben de nood voor dit laatste pijnlijk duidelijk gemaakt. Maar zorg voor het milieu is zoveel meer. Het is op de eerste plaats een levenshouding die ieder van ons aangaat en die impact moet hebben op ons gedrag en (duurzame) gewoontes. Velen van ons groeiden op in een tijdperk waar overvloed de stelregel was. De laatste jaren groeit het besef dat het anders kan en moet. Milieu begint bij het individu. Als de overheid initiatieven neemt dan lijkt het aangewezen om de klemtoon dus ook bij dit individu te leggen en hiervoor de lokale instanties aan te spreken omdat zij het dichtst bij het individu staan. Door een reeks kleinschalige initiatieven moet getracht worden om onze ecologische voetafdruk te verkleinen. Een aantal bestaande initiatieven moeten meer bekendheid krijgen en uitgebreid worden. Promotie hiervan zou op de eerste plaats geregeld moeten worden door gemeenten en steden.

Onze aandachtspunten
Het is belangrijk dat gemeenten en steden bij het afvalbeleid betrokken zijn. Dat kan via de lokale intercommunales en een doordacht afvalbeleid. Door de ophaalprijs van afval afhankelijk te maken van het gewicht (Diftar-systeem) kan de Vlaamse afvalberg slinken. Meer nog, dan kost afval minder. Aandacht voor hernieuwbare energiebronnen heeft een prioritair karakter, maar dient steeds realistisch benaderd te worden. Een spreiding van marktspelers en het vermijden dat energieopwekking en energietoelevering weer in handen komen van bepaalde monopolies is hierbij belangrijk. Pas in het geval van concurrentie kunnen marktprijzen scherp gesteld worden en dit moet de burger ten goede komen.Bescherming van het water in Vlaanderen. De volgende crisis binnen enkele tientallen jaren zal een crisis omtrent water zijn. Ook al lijkt dit in Vlaanderen in overvloed aanwezig, toch is waakzaamheid geboden. Het gaat hier niet alleen om de kwaliteit van oppervlaktewaters maar ook van deze waterreserves en –spiegels in de diepere lagen van de Vlaamse bodemstructuur. Naast bewustmaking is er ook de zorgplicht voor latere generaties om toe te zien dat waterpeil en watervoorraden niet verschrompelen tot reserves die de levenskwaliteit in het gedrang kunnen brengen.Het recreatief kunnen genieten van de natuur, vereist niet alleen een gedegen planning maar ook een zorgvuldige uitvoering ervan. Nu blijven aanvragen zoals de uitbreiding van fietsennetwerken en andere initiatieven vaak al te lang steken in de schuiven van de administratie.Onze ecologische voetafdruk moet kleiner. Dat kan gebeuren door kleine aanpassingen in het leven van alledag. Keuken, wassen, voeding, winkelen, reclame, energiebeheer (www.energiesparen.be en www.greenprices.com/be), auto (www.schoneauto.be), vakantie, zorgzaamheid in verband met gebruik van energie.. Allemaal terreinen waar aandacht aan kan besteed wordt. Meer informatie leidt tot bewustwording wat op haar beurt kan resulteren in verandering van gedrag.
Recycleren van afgedankte elektrische apparaten via het containerpark moet gestimuleerd worden. Door de prijs voor recuperatie laag te houden en mensen aan te zetten om van deze mogelijkheid gebruik te maken (zie www.recupel.be) dragen we bij tot ons milieu.
Ecologisch tuinieren kan gestimuleerd worden via de lokale intercommunales. Met een minimum aan bijkomende middelen kunnen hier talrijke lokale iniatieven worden opgezet en opgevolgd die ons leefmilieu ten goede komen(www.velt.be).

Filips gouden elf (6): meer taalkennis

2009-06-01T13:53:00.000+01:00

Leven in Vlaanderen - Vlaanderen en samen-leven
Zonder te communiceren, voetbal je niet als team.

Ons actiepunt: Meer taalkennis

Een voetbalploeg kan niet winnen als er geen team binnen de lijnen staat. Team is men niet, dat wordt men. Dat is dezer dagen in onze competitie gemakkelijker gezegd dan gedaan. Dikwijls staan er acht tot elf spelers binnen de krijtlijnen die het etiket ‘nieuwe Vlaming’ verdienen. Aan de trainer om goede wil te kweken zodat het team elkaar kan verstaan op het veld.Want zonder te communiceren, voetbal je niet als team. Geen sprake van.Als de spelers niet van goede wil zijn en bereid zijn om in een taal te communiceren die iedereen verstaat kan er van samenspel geen sprake zijn.Eén taalDit fenomeen is niet eigen aan de sport alleen.Het komt voor in alle facetten van onze maatschappij. Samen-leven kan niet zonder goede wil van iedereen.Wie in Vlaanderen wil leven moet bereid zijn om in deze gemeenschap te functioneren. Vroeger dachten bepaalde bewindslui dat integratie een kwestie was van ieder zijn eigen voorzieningen te geven. Infrastructuur dus, waar veel geld naar toe gegaan is. Maar Vlaanderen is ondertussen wijzer geworden. Samen-leven begint met het spreken van één taal. De grootste barrière om een vlotte integratie te bewerkstelligen is de taal, zo wezen studies uit. Vandaar ook dat Vlaanderen een aantal inspanningen hierop concentreert.

Onze aandachtspunten
Kennis van de Nederlandse taal wanneer men in Vlaanderen wenst te wonen is inderdaad van essentieel belang. De voorbije legislatuur zijn er onder impuls van Marino Keulen heel wat wijzigingen aan het inburgeringsbeleid gebracht. Nochtans blijft er nog een vrij grote groep welke op geen enkele wijze kunnen verplicht worden om zich in te schrijven voor een Nederlandse cursus. De categorie ‘oudkomers’. Ook zij zullen zich moeten inschakelen in het inburgeringsbeleid. Een nog belangrijker stap is ook het aftoetsen van een kennis van Nederlandse taal voor ouders met schoolgaande kinderen. Door de focus te leggen op deze groep bereik je eigenlijk twee doelen:- niet verplichte inburgeraars worden aangezet om toch de Nederlandse taal te leren- de kinderen van deze ouders krijgen hierdoor ook een beter vooruitzicht op hun toekomst.Vervolgens is er het preventiebeleid tegen jeugdcriminaliteit. Een goede opvoedingsondersteuning is hier cruciaal. Er bestaan op dit ogenblik wel een hele reeks iniatieven maar zij zijn niet gestructureerd. Dit leidt in vele gevallen tot een minder productieve aanwending van middelen, frustratie en een heel langzaam voortschrijden naar oplossingen. Een structurereing van dit luik lijkt ons een absolute voorwaarde wil men lukken in dit domein.Open Vld vindt dat er geen wildgroei aan gezinshereniging en naturalisatie mag zijn. Regularisering ivereist het voldoen aan een aantal voorwaarden. Werkbereidheid is daar een cruciaal onderdeel van.

Filips gouden elf (5): Meer renovatie als oplossing voor sociale woningnood

2009-06-01T06:31:00.001+01:00

Leven in Vlaanderen - Vlaanderen en wonen
Met een krimpend woningaanbod enerzijds en beschikbaar maar niet gebruikt potentieel anderzijds lijkt het aangewezen dat de lokale overheden middelen en mogelijkheden krijgen om op te treden.

Ons actiepunt: Meer renovatie als oplossing voor sociale woningnood

Een Vlaming, zo wordt beweerd, wordt geboren met een baksteen in zijn maag. Wie door Vlaanderen trekt zal dit niet ontkennen. Wie van Nederland naar hier reist, merkt direct het verschil. Er is echter een keerzijde aan deze medaille. De beschikbare woonoppervlakte in Vlaanderen is beperkt. Vele goede maatregelen ten spijt, lijkt het er op dat het beschikbare areaal snel afneemt. Langs de andere kant merken we dat er leegstand is. In somige verstedelijkte gebieden is deze substantieel. Leegstand leidt dikwijls tot verkrotting. En zeker tot buurten en wijken waar andere sociale accenten verschijnen die wij liever niet willen zien. Ingrijpen bij speculatie Ook al is de overheid daar voornamelijk om processen in goede banen te leiden en niet om betuttelend op te treden, soms moet ingegrepen worden als vastgesteld wordt dat bepaalde individuele beslissingen tezeer naar eigen speculatief voordeel overhellen en de gemeenschap kwaad berokkenen. Met een krimpend woningaanbod enerzijds en beschikbaar maar niet gebruikt potentieel anderzijds lijkt het aangewezen dat de lokale overheden meer middelen en mogelijkheden krijgen om op te treden.

Onze aandachtspunten
Er moet naar een evenwicht gestreefd worden tussen dure sociale woningen versus het slopen en renoveren van al dan niet verkrotte woningen in de kernen van onze gemeenten en steden. Misschien vereist dit wel een heroriëntering van de woonbestedingsbudgetten. Maar het massaal blijven optrekken van nieuwe woonwijken zoals die door sommige partijen wordt voorgestaan is niet de oplossing. De noden moeten op lokaal vlak eerst grondig worden onderzocht.Premiestelsels kunnen vereenvoudigd worden.Een woonkwaliteitbewaking op het niveau van de steden en gemeenten lijkt een uitdaging die tot een efficienter woonbeleid kunnen leiden

Filips gouden elf (4): Minder files

2009-05-30T12:49:00.001+01:00

Leven in Vlaanderen - Vlaanderen en bewegen
Het Lange Wapper-project is geen louter Antwerpse aangelegenheid. Het is Oost-Vlaanderen dat aan deze kant van de Schelde in de file staat.

Ons actiepunt: Minder files
Wij staan stil.Of het nu aan de brug van Temse is, de Ring rond Antwerpen of de Expresweg die een gedeelte van het Meetjesland afsnijdt – bijna in letterlijke zin. Wij staan stil.Mobiliteit moet beter kunnen.De Oost-Vlaming kan zijn eigen provincie niet meer in of uit. Te meer omdat hij te maken heeft met twee belangrijke verkeersaders die zijn regio aan doorsnijden. Wij slikken de lasten en dat is het...Mobiliteit moet anders.Wie over onze snelwegen raast moet mee bijdragen in de lasten. Net zoals het in het buitenland gebeurt. De infrastructuur waarover wij beschikken moet optimaler beheerd worden. De diverse regies, die nu het Vlaamse wegennetwerk beheren, functioneren soms wat traag (over jaren gespreid), coördinatie verloopt soms moeizaam, de communicatie ook. Dit moet gestroomlijnd worden.En hier is niet alleen onze mobiliteit die op het spel staat, maar ook de veiligheid van u en van uw kinderen. Veel noodlot kan vermeden worden door een snellere en vlottere doorstroming van ideëen en werken in uitvoering.

Onze aandachtspunten
Dat Antwerpen een vinger in de pap te brokkelen heeft wat het Lange Wapper-project betreft is niet meer dan normaal . Maar het is geen louter Antwerpse aangelegenheid. Het is Oost-Vlaanderen die langs deze kant van de Schelde in de file staat. En dit project wordt betaald met het geld van iedere Vlaming. Een populair verkiezingsthema dus bij de tenoren-Sinjoren zelf, maar een bekommernis voor heel Vlaanderen.Er is een fameuze onderhoudsachterstand wat wegenwerken betreft. Projecten worden onnodig lang op de lange baan geschoven en sommige administraties functioneren langzaam. Laat ons deze achterstand versneld wegwerken.Er zitten ook nog een aantal plannen in de ijskast en niemand weet wanneer deze eruit zullen gehaald worden. Vooral de ontbrekende schakels in het wegennetwerk van Vlaanderen vereisen een prioritaire behandeling omdat op deze wijze de tot stilstand gekomen verkeersstroom opnieuw op gang kan getrokken worden. Wij zijn voorstander van veilige fietsroutes voor schoolgaande jeugd en andere zwakke weggebruikers. Deze fietsroutes kosten geen handenvol geld. Maar veel meer goede wil en creativiteit om ze snel te realiseren. Hier kunnen steden en gemeenten een vooraanstaande rol spelen.Openbaar vervoer kan nog efficienter geregeld worden. De doorstroming naar bedrijventerreinen is hier een voorbeeld van. Diverse oplossingen kunnen worden onderzocht: samenwerking met privé-bedrijven, van aanbodgericht denken naar vraaggericht denken, combinaties met andere vervoermiddelen moeten in ogenschouw worden genomen.Een oplossing voor de fel gecontesteerde verbinding van de haven van Zeebrugge met de Schelde en de Seine dringt zich op. Het dossier van de verbreding van het Schipdonkkanaal zit niet wat muurvast, ook de lokale bevolking (van het Meetjesland) kan hierover geraadpleegd worden en er kunnen ongetwijfeld realistische oplossingen worden gevonden.. In datzelfde Meetjesland moet de doorstroming tussen de onderlinge gemeenten dringend verbeterd worden. Het herbekijken van deze problematiek is een absolute prioriteit.

Filips gouden elf (3): Meer steun voor innovatieve starters

2009-05-29T11:19:00.001+01:00

Leven in Vlaanderen – Vlaanderen en werk

Investeren in onderzoek en innovatie is een absolute voorwaarde die moet toelaten om de verworven intellectuele voorsprong, die het Vlaamse onderwijs biedt, te bestendigen.

Ons actiepunt: Meer steun voor innovatieve starters

Economie is de hoeksteen van elke moderne Westerse entiteit. Hoe groot of hoe klein deze ook is. Welvaart en welzijn worden gebouwd op economische meerwaardecreatie. Geen sociale programma’s, geen infrastructuurwerken, geen gezondsheidszorg, geen goedkope woningleningen, geen projecten voor de snel vergrijzende gemeenschap zijn mogelijk als Vlaanderen geen centen heeft om dit te financieren. De overheid is geen productieve entiteit op zich. Zij consumeert. Uw belastingen. Op een verantwoorde wijze. Daar zien wij op toe. Jawel, inkomsten worden grotendeels binnen gebracht via belastingen. Alleen een gezonde economie laat ons toe om de projecten die Vlaanderen voor ogen heeft, te realiseren.

Kapper en bakker
We maken graag een onderscheid tussen de primaire economische spelers en de secundaire of afgeleide economische agenten. Met de eerste categorie bedoelen wij deze marktdeelnemers die door export meerwaarde creëren die als een surplus binnen de economische en juridische omgeving die Vlaanderen is, wordt binnengebracht. De secundaire economie zijn de verstrekkers van diensten die binnen de Vlaamse entiteit zelf ageren en die via het multiplicatoreffect deelnemen aan het economische leven.Dit klinkt ingewikkeld. Maar bij de tweede categorie kan je denken aan een kapper of een bakker, terwijl bij de eerste alle bedrijven en/of personen kunnen gerekend worden die iets met export te maken hebben.Het is duidelijk dat we het hier hebben over het echte bindweefsel van Vlaanderen. Hun succes bepaalt in welke mate u en ik het hier goed hebben in Vlaanderen. Daarom ook dat speciale aandacht moet uitgaan naar deze economische entiteiten. Hier spelen een heleboel factoren waarbij de gemeenten en steden een voorname rol kunnen spelen. Wij denken aan vestiging, tewerkstelling, uitrustingsfaciliteiten, kosten, enz…

Lagere instapdrempel tot ondernemen
Belangrijk is dat ondernemingszin en –mogelijkheden gefaciliteerd worden en gestimuleerd. Ook al werd ook hier al hard aan gewerkt, toch lijkt het dat de instapdrempel nog steeds vervaarlijk hoog ligt en startende ondernemers worden geconfronteerd met een resem van kosten en voorwaarden die veel geld kosten of tot frustratie leiden. Oprichtingskosten via een notariële akte lijken niet meer van deze tijd. ook startende zelfstandigen worden al te veel beknot in hun doen en laten. KleinschaligheidHet is duidelijk dat we hier het belang van de lokale gemeenschap niet genoeg kunnen onderlijnen. Opstarten is synoniem van kleinschaligheid. Is synoniem van weinig startkapitaal. Is synoniem van geconfronteerd worden met een heel dure achterliggende administratie van indirecte kosten. Vele mensen die een goed ondernemingsidee hebben en er voor willen gaan, worden hierdoor afgeschrikt. En zetten de stap niet. Nochtans brengt een passend begeleidingskader direct zichzelf op omdat meer mensen de sprong naar het ondernemerschap zullen wagen.BijberoepNog meer Vlamingen willen wel een zelfstandige activiteit uitoefenen, maar dit eerst eens ‘proberen’. In bijberoep, bijvoorbeeld. De mogelijkheden ter zake zijn ofwel amper bekend ofwel haast onbestaande. De kosten waarmee je geconfronteerd wordt swingen in verhouding tot de activiteit die je wil uitproberen onmiddellijk de pan uit, en dit op een onverantwoorde wijze. De broodnodige begeleiding is amper voorzien. Die is niet alleen nodig om een initiatief te doen slagen maar is tevens welkom als het opzet niet lukt. Hoe kan afgebouwd worden, hoe kan teruggekeerd worden naar loonverband, wat werd geleerd en wat niet... Wij pleiten voor een lokale begeleiding die meer is dan alleen maar een ervaren gidsenhandleiding doorheen de kronkels van de betreffende administratie.

Onze aandachtspunten
Het economisch bindweefsel moet worden verstevigd, de infrastructuur verder uitgebouwd. Steden en gemeenten moeten in staat zijn om bedrijven aan te trekken die duurzame tewerkstelling voorstaan enerzijds, maar anderzijds ook over slagkracht beschikken om startersbedrijven te begeleiden (bijvoorbeeld in een bedrijvencentrum). Areaal moet beschikbaar gemaakt worden, de ruimte echter moet efficiënt beheerd worden. Ook hier kunnen steden en gemeenten, die het dichst bij de basis staan een belangrijke rol spelen.De lasten moeten logischer. Iemand met een zelfstandige activiteit in bijberoep mag niet aan het zelfde regime onderworpen worden als iemand die deze activiteit in hoofdberoep uitoefent. Omdat landbouw nog slechts een klein percentage van het gerealiseerde product uitmaakt van Vlaanderen, wordt aan deze bedrijfstak zelden aandacht besteed. Dit geeft aanleiding tot monopolisering en nog ergere praktijken van bepaalde standenorganisaties, waarbij de grens wat kan en niet kan heel vaag geworden is. Niet iedereen in deze sector krijgt gelijke kansen. Integendeel. Op zijn minst is het een plicht om ervoor te zorgen dat de lat voor iedereen weer gelijk gelegd wordt, de macht van sommige organisaties wordt ingedijkt door een betere controle. Deze wantoestanden moeten eruit. Investeren in onderzoek en innovatie is een absolute voorwaarde die moet toelaten om de verworven intellectuele voorsprong, die het Vlaamse onderwijs biedt, te bestendigen. Teveel potentieel gaat nu verloren. Haal de universitairen weg vanachter een bankloket. Daarvoor moet hij eerst en vooral gemotiveerd worden.Een lokaal economisch beleid kan bijdrage tot een vereenvoudiging van procedures en een betere en meer intensieve begeleiding.De haven van Antwerpen is niet het ‘alles’. Het economische bindweefsel vereist de gebruikmaking van alle Vlaamse haveninfrastructuur en het beschikbare hinterland.

Filips gouden elf (2): Meer sport op school

2009-05-28T15:47:00.006+01:00

Studeren in Vlaanderen
In vele omliggende landen wordt de school gezien als kern voor de sportieve ontwikkeling

Ons actiepunt: Meer sport op school

De enige grondstof die Vlaanderen heeft zijn onze hersenen. Die van u en van mij. Studeren in Vlaanderen is een uitdaging. De mogelijkheden die aangeboden worden zijn uitgebreid, de begeleiding wordt steeds beter en ondanks de meerkost die het tweenettensysteem met zich meebrengt, hebben opeenvolgende minsisters binnen de Vlaamse regering – jawel, ook van blauwe signatuur – superieur werk geleverd.In Vlaanderen gaan kinderen langer dan 15 jaar naar school. Wij kunnen stellen dat het Vlaamse kind kan genieten van een onderwijssysteem dat tot de top van de wereld behaart. Over de inhoud van het aangeboden pakket moet hier niet gesproken worden. Velen benijden Vlaanderen om het intellectueel kapitaal dat in deze regio aanwezig is en tot ontbolstering komt.

Samenwerking met sportclubs
Onze aandacht gaat echter vooral uit naar de omgevingsfactoren die nog steeds vreemd zijn aan onze traditionele onderwijscultuur, maar niet langer aan onze moderne maatschappij. Een accentverschuiving naar deze aspecten moet Vlaanderen toelaten om kinderen en jonge mensen op een meer evenwichtige manier te laten ontwikkelen. Studeren en specialiseren is belangrijk, maar jonge mensen in staat stellen om hun algemene interesses en mogelijkheden zo breed mogelijk uit te laten bouwen, is mogelijk nog een veel grotere uitdaging.Een belangrijk aspect dat nog steeds heel stiefmoedelijk behandeld wordt is sport. En vooral sport op school. In vele omliggende landen wordt de school gezien - zeker in het begin – als kern voor de sportieve ontwikkeling. De reden ligt voor de hand: de school is de centrale plaats waar kinderen het meest van hun tijd doorbrengen. In Vlaanderen is sport voor kinderen nog steeds een clubgebeuren, waarbij sportclubs vaak met weinig middelen maar met een groot hart, trachten om kinderen de eerste knepen van een bepaalde sport bij te brengen. Hier loopt duidelijk wat mis: ouders worden op continue basis verpicht om te pendelen tussen school, thuis en clubs. Kinderen die uitblinken in een bepaalde discipline krijgen te maken met stress om goede schoolresultaten te halen en tegelijk sportief te schitteren.
Kortom: de integratie van sportende jeugd in school, in samenwerking met sportclubs, zou een grote stap in de goede richting betekenen. Zonder dat hier veel extra middelen voor nodig zijn.Creatief ondernemen stimulerenEen ander aandachtspunt is de wijze waarop wij onze studenten voorbereiden op het professionele leven. Ook daar werd in onze traditionele onderwijscultuur zelden veel aandacht aan besteed. Maar de samenleving is zodanig veranderd dat de aansluiting van afstuderen en de eerste job veel meer aandacht vereist. De voordelen zijn legio: een juiste beroepskeuze kan je maar maken als je weet wat er in de wereld te koop is. Kostbare jaren kunnen verloren gaan als een pas afgestudeerde dit proefondervindelijk met vallen en opstaan moet leren. Het inbedden in het onderwijssysteem zou een belangrijk voordeel zijn. Maar bovendien kan het onderwijs meewerken om het bindweefsel voor Vlaanderen met betrekking tot creatief zelfstandig ondernemen beter uit te bouwen. Jongeren handelen dikwijls naar voorbeelden. Naar modellen. Het Vlaamse onderwijs biedt deze nauwelijks. Daar is de laatste jaren hard aan gewerkt, maar het beperkt zich nog te dikwijls tot de interactie tussen onderwijs en bedrijfsleven, als een soort erszats-kennismaking waarbij niet alle gespendeerde tijd aan stages even zinvol wordt opgevuld.

Onze aandachtspunten
Sport op school moet meer zijn dan een slogan: er moet ook effectief werk gemaakt worden van een geïntegreerd programma waarbij de wisselwerking tussen school en sportverenigingen veel intenser worden en de sportvoorzieningen zowel materieel als organisatorisch beter wordt uitgebouwd.

Het Panathlon Charter over de Rechten van het Kind in de Sport moet als basis dienen
Alle kinderen hebben het recht
• Sport te beoefenen
• Zich te vermaken en te spelen
• In een gezonde omgeving te leven
• Waardig behandeld te worden
• Getraind en begeleid te worden door competente mensen
• Deel te nemen aan training die aangepast is aan hun leeftijd, individueel ritme en mogelijkheden
• Zich te meten met kinderen van hetzelfde niveau in een aangepaste competitie
• In veilige omstandigheden aan sport te doen
• Te rusten
• De kans te krijgen kampioen te worden, of het niet te worden

De samenwerking tussen gemeenten en lager onderwijs moet geïntensifieerd worden: sport en de integratie daarvan op dit niveau moet een bevoegheid worden van de steden en gemeenten.Eén van Vlaanderen sterkste troeven is de meertaligheid: daar komt de laatste jaren steeds meer de klad in. Nochtans is de kennis van diverse talen één van Vlaanderens sterkste punten. Er moet opnieuw nagedacht worden over hoe het talenonderwijs in Vlaanderen kan opgevat worden. Bijvoorbeeld bij volwassenen. De kost om talenonderwijs te volgen zou lager moeten liggen en niet gelijk met de rest.Studentenkoten: als liberalen raken we niet graag aan de economische wetten van vraag en aanbod, maar gezien de studentensteden hun aantal studenten zien toenemen ziet men ook de prijzen van de huurappartementen de hoogte ingaan. Vlaanderen zou in samenwerking met de hogescholen en universiteiten een plan moeten uitwerken waardoor er ook in de campusgebouwen kan overnacht worden om het plaatsgebrek en de stijgende prijzen op de private markt weg te werken, naar Amerikaans model.

Filips gouden elf (1): Meer ondersteuning private kinderopvang

2009-05-28T09:05:00.001+01:00

Opgroeien in Vlaanderen
Laten we beter tegemoet komen aan het hectische leven van jonge ouders.

Ons actiepunt: Meer ondersteuning private kinderopvang

Opgroeien in Vlaanderen en laten opgroeien in Vlaanderen is geconfronteerd worden met een harde realiteit: wij betalen voor onze welvaart een hoge prijs. Materieel komen onze kinderen weinig tekort, maar de omstandigheden waarin kinderen zich ontwikkelen kunnen beter. Niemand, en zeker geen politieke partij, kan de kern van de opvoeding vervangen. Het is in de gezinnen dat nestwarmte wordt gevonden en datgene wordt aangereikt dat het kind nodig heeft om zich te ontplooien en op te groeien tot een volwassen persoonlijkheid, een grote verantwoordelijkheid die de ouders zelf moeten nemen.Maar om aan de taak van de ouders beter tegemoet te komen kunnen een aantal randvoorwaarden beter ingevuld worden. Enerzijds kunnen bestaande structuren verbeterd worden en aangepast aan de snel veranderende tijden, anderzijds kunnen nieuwe initiatieven op gang gebracht worden aangepast aan de veeleisende inspanningen die de samenleving nu van ons verwacht.

Nieuwe opvangmogelijkhedenMet oude structuren bedoelen wij opvang van kinderen in jeugdbeweging, vakantiewerking of babysiitten. Nagedacht moet worden over nieuwe iniatieven zoals de opvangmogelijkheden voor kinderen buiten de schooluren.Het leven van een jonge ouder met kinderen is dikwijls één langerekte rush en vereist een minitieuze planning om alles op tijd en stond in de juiste plooi te laten vallen. Laat ons omstandigheden scheppen die de mogelijkheid tot een rustiger bestaan creëeren. Dit komt het hele gezin ten goede. Niet alleen kinderen maar ook ouders.Daarom pleiten wij om het bindweefsel te verstevigen. Het uitbreiden van mogelijkheden voor jonge families om de levenskwaliteit van deze intensieve eerste jaren te verbeteren.

Onze aandachtspunten
Spelen: de aandacht voor speelmogelijkheden in de buurt waar iemand woont is van levensbelang. Niet alleen de creatie van speelruimte, maar ook het onderhoud, de opvolging, het betrachten van medeverantwoordelijkheid van de buurtbewoners zijn onmisbare elementen. Daarom ook dat speelruimte niet alleen voor kinderen bedoeld moet zijn maar ook voor andere Vlamingen (zoals de derde jeugd). De wisselwerking die hieruit ontstaat komt iedereen te goede.

Jeugdverenigingen: de administratieve overlast voor deze verenigingen, dikwijls gedragen door jongvolwassenen, moet laag gehouden worden. Hulp in verband met een aantal formaliteiten is zeker te overwegen en jeugdlokalen moeten comfortabelere en veiliger. Voor deze laatste is een inhaalbeweging nodig waar de Vlaamse overheid in kan tussenkomen.

Kinderopvang: er is nood aan meer kinderopvang. Dit kan gerealiseerd worden door een betere ondersteuning van zelfstandige opvanginiatieven. Momenteel ligt de kostprijs van de gesubsidieerde sector per kind/jaar om en rond 10.000 euro, terwijl in de private sector deze betoelaging per kind/jaar 540 euro bedraagt. Er is dus een aanzienlijk speelveld zonder dat de kost voor de gemeenschap de hoogte hoeft te worden ingejaagd. Natuurlijk moet de kwaliteitsbewaking verder worden opgevolgd. De kinderopvang moet nog flexibeler omdat het klassieke werken van 9 tot 5 voor vele Vlamingen definitief voltooid verleden tijd is. Nog méér kinderopvang: een beter statuut voor onthaalouders is een voorwaarde zonder dewelke hoger voornoemd punt niet kan slagen. Hier wordt op federaal niveau aan gewerkt. Maar het gaat langzaam. Lokale inbreng speelt hier een belangrijke rol. Niet alleen omdat op dit niveau de noden het best worden aangevoeld en geregistreerd maar ook omdat bijsturen vanop dit niveau het snelst kan gebeuren. Het subsidiëringssysteem voor lokale kinderopvanginiatieven zou dan ook op dit niveau moeten worden beheerd en gecontroleerd.

Oudere jeugd: een heel op zich zelf staande problematiek vormen de tieners. Het is belangrijk dat zij niet opgroeien achter hun computer, maar dat zij zich ook sociaal ontwikkelen en dat is meer dan mediagebonden contacten en het betere sociale online gebeuren. Een breed speelveld waaruit wij onder meer de nood aan lokale infrastructuur onthouden. Maar ook trachten voldoende fuifgelegenheid aan te bieden.

Filip Anthuenis 'voor dummies'

2009-05-26T18:25:00.002+01:00

Eén vraag, een kort antwoord !
Waar staat Filip voor ?

Filip staat binnen Vlaanderen als vertegenwoordiger van Oost-Vlaanderen en voor enkele specifieke problemen waar deze provincie op dit ogenblik mee af te rekenen heeft:

Te weten:
- mobiliteit - Oost Vlaanderen wordt de Bermuda driehoek waarbij alles op 'onverklaarbare' wijze stil staat. Antwerpen tracht baas te spelen over een project dat heel Vlaanderen aanbelangt - een heel regio in het Meetjesland dreigt geisoleerd te raken en Zuid OostVlaanderen wordt al jaren stiefmoederlijk behandelt en geraakt niet weg uit zijn isolement.
- de papiermolen verhindert dat efficient werk geleverd wordt op die plaatsen waar het kan geleverd worden: op het niveau van de gemeenten. Iedereen spreekt over innovatie, meer werk, maar niemand staat stil hoe dit georganiseerd kan worden. Het is op lokaal vlak dat de specifieke noden ivm economie, sociale problemen en andere het best kunnen gehoord en opgelost worden. De dienstverlening moet daar geconcentreerd worden - op maat van de gewone burger.
- de snel vergrijzende bevolking verdient speciale aandacht. Oost-Vlaanderen heeft één van de snelst verouderende populaties. Het comfortniveau moet omhoog, de dienstverlening op lokaal vlak moet completer. Anderzijds moeten er ook mogelijkheden komen voor wie verder wil en kan werken. Iniatieven op lokaal vlak kunnen hier een oplossing bieden. Dicht bij huis werken, minder stress, in een flexibele arbeidsomgeving kan een oplossing bieden aan degenen die dit willen. De lokale overheid kan hier faciliteren.

Toespraak t.g.v. voorstelling Urbanusstrip 'Lokerse Paardenworsten' en inhuldiging Urbanusroute

2009-05-18T11:17:00.006+01:00

De stad Lokeren is enorm verheugd met beide initiatieven die hier vandaag worden voorgesteld: de fietsroute en het boek.

Laat ik misschien starten met de Urbanus-route. Lokeren heeft een traditie op fietsgebied, eind 2007 werden twee mountainbikeroutes in gebruik genomen, die, u moet het maar eens controleren op een zonnige dag, een ongelooflijk succes geworden zijn. Laat ons eerlijk zijn: onze groene stad leent er zich ook uitermate toe.

Dat er wel degelijk nood was en nog steeds is aan een dergelijk opzet bewijst het aantal mountainbikeploegen, fietstoerismeploegen en de talloze gezinnen die elke dag weer door ons prachtige Lokeren fietsen. Met de Urbanus-route richten we ons tot deze laatste categorie. Een mooie tocht van 28 km is voor het hele gezin haalbaar. Overigens, alle leeftijden zijn op een of andere manier vertrouwd met Urbanus, grootouders, ouders, kinderen, kleinkinderen, enzovoort. Want als er iets is wat Urbanus heel goed begrepen heeft, is dat je een publiek kan en mag vernieuwen.

Naar ik heb vernomen is de totstandkoming van deze fietstocht heel aangenaam verlopen. Net als het boek ‘Lokerse paardenworsten’, overigens. Willy Linthout stapte zelf naar de stad toe met het idee en hoe dom zouden we niet zijn geweest als we niet onmiddellijk zouden zijn toegehapt. Als stad opduiken in de populairste stripreeks van het moment, in de titel nog wel, kan je naambekendheid alleen ten goede komen. Bovendien appreciëren we het enorm dat Willy zijn eigen Lokeren een plaatsje in de reeks wist te geven. Dat gebeurde tot op heden met kleine verwijzingen, of met decors, maar met Lokerse paardenworsten eist Lokeren en zijn streekgerecht eventjes, naast Urbanus natuurlijk, een hoofdrolletje op.

Beste Willy, in naam van het stadsbestuur wens ik je te danken voor dit initiatief en om bij ons met zoveel geestdrift te komen aankloppen. Urbanus wens ik uiteraard ook te danken, voor zijn enthousiaste medewerking. Het is voor Lokeren een eer om via deze strip, deze route ook, gelinkt te worden aan iemand die Vlaanderen en Nederland, in talloze theaters en televisieprogramma’s, jarenlang aan het lachen heeft gebracht en op die manier zoveel mensen mooie momenten heeft bezorgd. We hopen dat de fietsroute datzelfde doel kan dienen.

Verder danken we de Standaard Uitgeverij voor de vlotte en correcte aangename samenwerking – in het bijzonder Britt Vervliet en Dirk Van Laer - en de dienst communicatie en stadspromotie voor de realisatie van de luxe-editie van de strip.

Het is de gewoonte in Lokeren dat een fietsroute een peter en een meter meekrijgt. Dat de peter Hugo Lambrechts zou worden stond buiten kijf, Hugo stond in voor het opstellen en uitwerken van de tocht. Een huzarenstukje ! Meter wordt Eliane De Caluwé. Ook dat is geen vreemde keuze. Eliane heeft hier in Lokeren jarenlang pionierswerk verricht op de toeristische dienst.

Verder dank ik nog het stadsmagazijn voor het afpijlen, voor de hulp bij de opnames van Vlaanderen Vakantieland en het “opblinken” van het traject van de Urbanusroute, ik dank de seingeversploeg van de Sportraad, VVV-toerisme, Fonnefeesten en Lokerse Feesten, de Culturele Raad, Toerisme Waasland voor het verder uitwerken van de route, Toerisme Oost-Vlaanderen voor het uitgeven van de route als themaroute op het Fietsroutenetwerk.

De provincie, in het bijzonder deputé Eddy Coucquyt van het departement Economie, dank ik voor de subsidie van het Inrijfeest.

Beste vrienden,
Dit klonk misschien allemaal een beetje plechtig, maar het is altijd plezant om te weten dat er in eigen stad en daarbuiten zoveel mensen en instanties bereid gevonden worden om de schouders onder één project te steken.

Dat is – laat ons eerlijk zijn - waar Lokeren voor gekend staat. De kermisweek is daar een uitzonderlijk voorbeeld van. Lokeren is een groene stad met een warm hart, geen grootstad maar een stadje in vestzakformaat waar de sociale cohesie van enorm groot belang is.

Ik hoop van harte, als burgemeester, dat we Lokeren op deze manier met initiatieven als deze die hier vandaag worden voorgesteld, in de kijker kunnen blijven brengen.

Toespraak bij het bezoek van de ambassadeur van Taiwan aan Lokeren

2009-04-16T21:14:00.008+01:00

Your Excellency, Dear Mr. Ambassador of Taiwan, Dear Members of the Taiwanese delegation, Dear Collegues-aldermen, Ladies and Gentlemen, Dear friends,

I'd like to welcome you all in the town of Lokeren. It's a pleasure and honour for us to have mister ambassador and his delegation in Lokeren, in our humble town. I can imagine that -before your coming to Belgium- none of you has ever heard of Lokeren, the place where you are now.
Mr. Ambassador, You will commemorated in our local Guiness book of records : you come from the farthest country ever guested in our townhall.

As you know, 2009 is an election year for Flanders, for all Belgian regions and for Europe. Your country had a major election in 2008 which brought the KMT party and President Ma, who had visited Belgium just a few years ago, to power. Following these events, a less confrontational approach of Cross Strait relations by the new administration has led to a certain level of thawing and has resulted in important breakthroughs. Breakthroughs as exemplified by the signing of four agreements between the two sides end of last year: agreemants about Direct Air Transportation, Direct sea transportation, Postal cooperation including direct cargo, Food screening mechanisms.

These agreements will have a worldwide impact on increased trade and investment. The EU Parliament, The EU Commission, The EU council have all applauded these measures and of course as member of the Belgian Senate, I do the same

I also understand that China's mainland negotiator and his Taiwan counterpart are planning to hold a new round of talks on expanding cross-Straits relations in late April or early May of this year.
I hope important results will again be forthcoming.

Your Excellency,
We know Taiwan as one of the four “Asian tigers”. We also speak sometimes about the “Taiwan miracle” In fact there is even such an entry in Wikipedia.
The facts speak: in 1962 a GDP (Gross Domestic Product) less than Congo, today $30,000+ PPP (purchasing, power, parity), similar to EU, joining the top on all international indexes.

Very importantly your success has been accomplished in a democratic society with liberal economy and trade, open to the world. Your people deserve our sincerest congratulations. Your economic success is the fruit of Innovation, Technology, R&D (Research and Development), major investments.These days the world is facing a major crisis. The before mentioned ingredients can show the way out of it.

I hope that Flanders and Taiwan will be able to cooperate in these areas.
In just a few minutes we will show you our local efforts in Lokeren, with a short visit to our Industrial Parks, including the new future one that will focus on Innovation and Technology.

Your stay in Lokeren is too short to discover all things of beauty in our town. That's why I want to invite you to come back. Because our hospitality doesn't know borders of time, culture, race or age you will always be welcome here.

Filip Anthuenis wil n.a.v. Poststaking wetsvoorstel ‘minimale dienstverlening in publieke sector’ snel behandeld zien

2009-03-04T15:04:00.003+01:00

Filip Anthuenis (Open Vld) is niet te spreken over de driedagenstaking bij De Post. ‘Naar analogie met de private sector wil ik samen met de senatoren Marc Verwilgen en Nele Lijnen bedingen dat er ook in de publieke sector een kader wordt geschapen om een minimale dienstverlening te garanderen’, klinkt het. Als burgemeester van Lokeren, waar de drukkerij van de Persgroep is gevestigd, heeft hij alles in het werk gesteld dat het gezamenlijk noodplan van de dagbladuitgevers in goede banen wordt geleid.

‘Stakingen bij de NMBS, het onderwijs, de penitentiaire beambten en De Post voeden het debat rond de minimale dienstverlening’, licht Filip Anthuenis toe die samen met Marc Verwilghen het wetsvoorstel indiende in de Senaat. ‘Met dat voorstel stellen we een alternatief voor en wegen we het stakingsrecht af tegen een aantal andere fundamentele rechten voor burgers en het algemeen belang. Staken is een grondrecht, daar willen we ook niet aan raken, maar het is niet onbeperkt. Zo zijn er al bestaande wetsartikelen die stipuleren dat een staking het publiek niet mag gijzelen (o.a. bij het leger en de politie). En een wet van 1948 heeft aan de sociale partners in de private sector opgelegd te bepalen welke minimale dienstverlening er gegarandeerd moet kunnen blijven. Dit principe zouden we naar analogie met de wet van 1948 moeten uitbreiden tot de publieke sector: besturen en diensten van de Staat, maar ook van de gemeenschaps- en gewestregeringen, het onderwijs, provincies, gemeenten, OCMW’s en de autonome overheidsbedrijven. Met het aanvaarden van dit voorstel zou België zich aansluiten bij andere Europese landen zoals Duitsland, Spanje, Italië, Portugal, Groot-Brittannië en Frankrijk’, aldus Anthuenis.

Wetsvoorstel dringend agenderen
‘Ik vraag dat dit wetsvoorstel dringend geagendeerd wordt’, stelt senator Anthuenis. ‘Ik stel vast dat men weigert dit voorstel te agenderen, maar zal – zeker met de driedagenstaking van De Post in het achterhoofd – aandringen op een snelle behandeling ervan.’

Steun aan krantenuitgevers
‘Als burgemeester van Lokeren steun ik het noodplan van de krantenuitgevers’, geeft Filip Anthuenis nog mee. ‘De Persgroep, de Corelio- en de Concentragroep, de uitgevers van de Vlaamse dagbladen, bereiden een noodplan voor om de kranten tijdens de poststaking toch bij de lezers te krijgen. In een onuitgegeven overeenkomst zouden de 3 uitgeversgroepen elkaars kranten verdelen over heel Vlaanderen. De Persgroep zou vanuit Lokeren Oost- en West-Vlaanderen voor zijn rekening nemen, de Concentra-groep Antwerpen en Limburg en de Corelio-groep Vlaams-Brabant en Brussel. Lokeren is met een verdeelcentrum en de drukkerij van De Persgroep een draaischijf in dit hele gebeuren. De lokale politie is voorbereid opdat het transport van de kranten niet gehinderd zal kunnen worden.’

TV Oost vroeg Filip Anthuenis om een reactie n.a.v. de samenstelling van de Oost-Vlaamse lijst voor het Vlaams Parlement

2009-02-19T18:16:00.003+01:00

U kan het videofragment hier herbekijken.

Filip Anthuenis derde op Oost-Vlaamse lijst Vlaams Parlement

2009-02-19T12:25:00.000+01:00

Filip Anthuenis stelde zich vorige week kandidaat voor het lijsttrekkerschap van de Oost-Vlaamse lijst voor het Vlaams Parlement. Anthuenis schaart zich nu achter het voorstel dat in samenspraak met voorzitter Bart Somers en de overige twee kandidaten is tot stand gekomen. Dat betekent dat Jean-Jacques De Gucht de lijst zal trekken en Anthuenis zelf de derde plaats zal innemen. Filip geeft tekst en uitleg.

‘Ik stelde vorige week mijn kandidatuur, deed dat conform de voorziene procedure en meende, als volksliberaal en consensusfiguur met enige ervaring, een degelijk lijsttrekker te kunnen zijn’, licht Filip Anthuenis toe. ‘Als overtuigd democraat stond ik bovendien volledig achter het principe dat de basis van onze partij de lijsttrekker van Oost-Vlaanderen zou aanduiden. Ik heb daarna omtrent de lijsttrekkersproblematiek vele gesprekken gevoerd de laatste dagen. Ook met een aantal voorzitters van onze lokale Open Vld-afdelingen. Gezien de ietwat gevoelige berichtgeving in pers en media vonden velen dat het beter was om op zoek te gaan naar een consensus.’
‘Goed team’
‘Ook onze nationale partijvoorzitter, Bart Somers, heeft zich sterk geëngageerd om die consensus te bereiken’, klinkt het. ‘In een gezellige babbel zijn we er samen in geslaagd om ons achter een zeer degelijk voorstel te scharen. Jean-Jacques De Gucht, die met zijn jeugdig enthousiasme de toekomst van het liberalisme in Oost-Vlaanderen vertegenwoordigt, zal ongetwijfeld een zeer goede lijsttrekker zijn. Fientje Moerman, een intelligente en (als gewezen minister) ervaren dame zal de tweede plaats bekleden. Ikzelf de derde plaats.’

‘Ik meen dat wij drieën, samen met alle andere kandidaten en de vele Open Vld-sympathisanten een zeer goed team kunnen vormen dat zeker een meerwaarde kan betekenen voor onze partij en voor de politiek in het algemeen’, aldus Anthuenis nog. ‘Jean-Jacques, Fientje en ikzelf onderhouden overigens nog steeds de beste vriendschapsbanden.’
Aanmoediging
‘De voorbije weken hebben mij ongelooflijk veel deugd gedaan’, zegt Anthuenis. ‘Het feit dat ik kon rekenen op enorm veel steun van onze basis, is een enorme aanmoediging om in de toekomst verder op een gedreven manier aan politiek te blijven doen. Ik wens iedereen te danken voor de broodnodige steun. Op 7 juni gaan wij het verschil maken.’

Filip Anthuenis haalt moeiteloos steun van afdelingen binnen voor lijsttrekkerschap

2009-02-17T19:05:00.004+01:00

De Oost-Vlaamse Open Vld-politicus Filip Anthuenis, senator en burgemeester van Lokeren, heeft probleemloos meer dan 10 lokale Open Vld-afdelingen achter zijn kandidatuur voor het lijsttrekkerschap (Oost-Vlaamse lijst voor het Vlaams Parlement) kunnen scharen. Hij voerde hier niet eens een agressieve campagne voor.

Filip Anthuenis profileert zich als een consensusfiguur en een politicus die een nauwe band met de bevolking onderhoudt. ‘Vele Oost-Vlaamse Open Vld-sympathisanten zijn de mening toegedaan dat de politieke wereld nood heeft aan rust en consensus’, licht Anthuenis toe. ‘Zeker in deze woelige economische en politieke tijden. Ook de lijsttrekker van Open Vld Oost-Vlaanderen dient die rust en consensus uit te stralen.’
‘Daarnaast is het zeer belangrijk dat onze Open Vld-mandatarissen voeling houden met wat er leeft onder de mensen’, aldus de Lokerse politicus. ‘In Oost-Vlaanderen zijn er vele Open Vld-afdelingen die dat zogenaamde volksliberalisme hoog in het vaandel voeren. Het zou ongetwijfeld een voordeel zijn indien ook de lijsttrekker van Open Vld Oost-Vlaanderen dit ideaal uitstraalt.’

Procedure
Anthuenis had zich kandidaat-lijsttrekker gesteld conform de voorziene procedure binnen Open Vld. Hij betreurt de ietwat krampachtige benadering van sommigen. “De strijd tussen partijgenoten Barack Obama en Hillary Clinton in de VS wordt bestempeld als het toppunt van democratie. Waarom zouden soortgelijke democratische evenementen niet kunnen in Vlaanderen ?” aldus Anthuenis. De Lokerse burgemeester onderhoudt overigens de beste verhoudingen met de andere kandidaat-lijsttrekkers. “Het is evident dat zowel ikzelf als de andere kandidaten een voorname plaats op de verkiezingslijst moeten krijgen. Jean-Jacques De Gucht vertegenwoordigt met zijn jeugdig enthousiasme de toekomst van het liberalisme in Vlaanderen. Fientje Moerman is een intelligente dame die zeker een meerwaarde betekent voor Open Vld en de Vlaamse politiek in het algemeen”, aldus Anthuenis. Op zondagmiddag had Anthuenis al de steun binnen van 14 open VLD-afdelingen. De steun van zijn eigen afdeling Lokeren, maar ook de steun van andere afdelingen (Lochristi, Maarkedal, Oosterzele, Wachtebeke, Laarne-Kalken, Lebbeke, Stekene, St.Gillis-Waas, Waasmunster, Hamme en de grotere steden en gemeenten Wetteren, St.Niklaas en Dendermonde).

Ervaring als lijsttrekker
Anthuenis heeft ook ervaring als lijsttrekker. Als trekker van de gemeentelijke open VLD-lijst in Lokeren, maar ook als lijsttrekker voor de federale verkiezingen. In 1999 behaalde hij in het arrondissement St.Niklaas-Dendermonde prachtige verkiezingsresultaten die de toenmalige penetratiegraden van Verhofstadt en De Croo benaderden.

Steden en Gemeenten
‘Vlaanderen staat de komende maanden en jaren voor enorme uitdagingen. Ik wil mij inzetten om het liberale gedachtegoed te doen wegen op het beleid van de Vlaamse Regering en het Vlaams Parlement’, aldus Anthuenis. ‘Ik meen dat ik als federaal parlementslid (14 jaar) en als burgemeester van de prachtige stad Lokeren (8 jaar) heb bewezen dit aan te kunnen. Specifiek wil ik de komende jaren streven om de Vlaamse steden en gemeenten meer bevoegdheden, autonomie en middelen te geven. De gemeente is immers het politieke niveau dat het dichtst bij de mensen staat, het politieke niveau ook waar de mensen nog het meest vertrouwen in hebben.’

Mobiliteit
Een ander stokpaardje van Anthuenis is het mobiliteitsvraagstuk. Hij plaatste onlangs enorme vraagtekens bij de organisatie van de “Oosterweel-volksraadpleging” in Antwerpen. “Het is niet correct dat de Antwerpenaars een volksraadpleging gaan houden over wat er met Vlaams geld moet gebeuren”. Hij eist dat de slachtoffers van het fileleed, de Oostvlamingen die in de file staan voor de Kennedytunnel mee inspraak krijgen. Daarenboven vindt hij dat het goedkopere alternatief, de zgn. Grote Ring waarbij de E17 van in Haasdonk verbonden wordt met de Liefkenshoektunnel, niet of onvoldoende onderzocht werd. “Eerst alles in het werk stellen om de bestaande Liefkenshoektunnel te benutten, in plaats van nieuwe tunnels te graven” is een van zijn uitgangspunten. Ook de ontwikkeling van de Waaslandhaven volgt hij op de voet. Hij uitte meermaals bedenkingen bij de plannen van de havenbazen om een nieuw Saefthingedok te bouwen.

Politieke loopbaan
Filip Anthuenis (°28 november 1965) is zeker geen nieuweling in de politiek. Hij zetelt sedert 1995 in het federale parlement, steevast in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en sinds kort in de Senaat. Hij werd burgemeester in Lokeren op 1 januari 2001. Hij is een burgemeester die dicht bij de mensen staat en steeds ter beschikking is voor zijn burgers.
Thema's waar hij zich in het bijzonder voor heeft ingezet de voorbije jaren zijn de brandweerhervorming, politieaangelegenheden en het migratievraagstuk. Anthuenis blijft overigens een groot pleitbezorger voor meer autonomie voor de gemeenten. Momenteel werkt hij in de Senaat aan een bijsturing van de camerawet.

Filip vandaag ook te gast in 'Feyten en Fillet' op Radio 1.

2009-02-06T20:51:00.002+01:00

Het ging net als op radio 2 gisteren over de impact van de Antwerpse mobiliteit op het Waasland.

Herbeluisteren kan hier. Het interview met Filip start op minuut 49, maar het is zeker de moeite waard om het hele programma te herbeluisteren.

Filip Anthuenis op Radio 2-nieuws: 'Waasland moet bij Antwerpse megaprojecten worden betrokken'

2009-02-05T20:36:00.009+01:00

Filip Anthuenis verklaarde vandaag in het radio 2-nieuws van 17.30 dat het Waasland best betrokken wordt bij de mega-plannen die Antwerpen heeft. 'Uiteindelijk is het het Waasland dat elke dag in de file staat voor de Kennedytunnel en bovendien worden al die grote plannen niet met Antwerps geld betaald maar met fondsen van de hogere overheid', klinkt het.

Lees er alles over op Filips website.

Toespraak Verdienstelijke Lokeraar 2008: 'Vroege lifetime achievement award voor Dirk De Caluwe'

2009-01-20T20:40:00.009+01:00

Beste Dirk,
Geachte aanwezigen,

Ons lijstje Meest Verdienstelijke Lokeraars blijft aangroeien, en het wordt met de jaren een indrukwekkender eregalerij. Chris Van den Durpel was één van de eersten die de titel kreeg. Het toeval wil dat de laureaat van dit jaar maandenlang met deze Verdienstelijke Lokeraar op de planken heeft gestaan.

Dat alleen is uiteraard niet de reden waarom Dirk De Caluwe werd verkozen. Zijn palmares als muzikant, zowel nationaal als internationaal, is dan ook indrukwekkend. Dirk is bijgevolg meer dan terecht de eerste musicus in ons Lokers lijstje geworden. Je bent ook de eerste die van zijn verkiezing per SMS op de hoogte werd gebracht, overigens. Dat kon niet anders, je was immers op het moment van de verkiezing de musical Daens aan het dirigeren.

Beste Dirk,
Tijdens de verkiezing van de Verdienstelijke Lokeraar is het de gewoonte dat de verdiensten van de kandidaten worden voorgelezen aan de jury. Ik moet bekennen: met jouw CV was ik een tijdje zoet. Meer nog: daar kwam gewoon geen eind aan.

Vanavond moet ik hier, je zal het me vergeven, noodgedwongen een selectie maken.
In de eerste plaats kennen we je als een bijzonder begenadigd dwarsfluitist en piccolospeler. Dankzij de vele televisieoptredens met het Vlaams Radio Orkest waar je sinds 1978 aan verbonden bent weet ook heel Vlaanderen dat en kennen ze minsten jouw gezicht. Als orkestmusicus, solist, chambrist werkte je mee aan tientallen cd- en televisieopnames.

Daarnaast ben je uiteraard ook dirigent. De gedegenheid en het perfectionisme waarmee je dit vak beoefent resulteerde in jouw aanstelling als docent orkestdirectie aan het Conservatorium Antwerpen in 1992.

Wat me als leek opvalt bij het doornemen van jouw cv is de enorme verscheidenheid aan genres die je zowel als fluitist als als dirigent in de vingers hebt. We zien jou evengoed een symfonisch orkest dirigeren als een harmonieorkest - om Zelenaars naar een superieure afdeling te leiden moet je inderdaad, neem het van me aan, wel over heel goede kaarten beschikken.

We treffen je evenzeer aan de zijde van klarinettist Walter Boeykens, onze Lokerse Hendrikje Van Kerckhove, de befaamde tenor Guy De Mey als aan de zijde van musicalsterren zoals Jelle Cleymans, An Lauwereins en Hans Peter Janssen. Maar ook Clouseau stond je bij op het podium, Belle Perez, Will Tura,... Ik zou nog een tijdje kunnen doorgaan. Je voelt je evengoed in je vel naast Andrea Bocelli als naast Sting. Je voelt je als een vis in het water als je als fluitist improviserend jazz te lijf gaat, maar tegelijk kan je je als dirigent of als fluitist uitleven in een tot in de details uitgeschreven orkestpartituur, het Concerto voor Orkest van Béla Bartok bijvoorbeeld. Ik heb me laten vertellen dat dat één van jouw favoriete werken is.

Om maar te zeggen dat het gemak waarbij je van het ene genre naar het andere overschakelt weinigen is gegeven, bovendien doe je alles met diezelfde passie en bovenal met diezelfde zin voor perfectie. En ik meen ook te durven stellen: zonder onderscheid. Een mooi en goed gespeelde mars hoeft niet onder te doen, die kan verdomd ook mooi zijn. Toegevingen doen op het vlak van kwaliteit, dat is iets wat jij niet kent.

Dirk,
Je bent een geboren en getogen Lokeraar. Tot jouw vijftiende woonde je in het toenmalige café Stadion, aan het begin van de Poststraat. Jouw vader, Leon, was voetballer die in het collectieve geheugen van de Lokeraars staat gegrift. Jouw zus kennen we uiteraard allemaal omwille van haar pionierswerk voor het Lokerse Toerisme en jouw broer als uitbater van een aantrekkelijke horecazaak hier in ons centrum.
Alleen, Dirk, jouw vrouw is Limburgse. 'Maar', zeg je zelf, 'ik had voldoende troeven in huis om haar te overtuigen in Lokeren te komen wonen'. Dat vind ik nu mooi, zie. Dat in een groot musicus toch ook een beetje een ontwikkelingshelper schuilt. En dus woon je nog steeds in Lokeren, Met Marjolein, dat doet ons plezier. Op de Geuzenberg nog wel. Lokeren heeft Marjolein uiteraard met open armen ontvangen, en onze academie is er een boeiende lerares rijker mee geworden. Hoe heet dat ? Een winwin-situatie, inderdaad.

Dat is natuurlijk ook waar Lokeren jou mee associeert. Als leraar aan de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord. Als interim-directeur van die school, ook. Waar je de passie voor de muziek, bijna als een missionaris, op de leerlingen wist over te brengen. Die zending ben je nog niet kwijt. Je overtuigt iedereen met de praktijk van de muziek, maar als het moet ook met het woord. Met monologen waar advocaten genre Vermassen en Van Eeckhaut een puntje kunnen aan zuigen.

De Verdienstelijke Lokeraar, dat is inmiddels traditie, krijgt altijd een kunstwerk mee naar huis. Dit jaar is dat voor het eerst een beeldje van de kunstenares Sofie Müller. 'Pion', heet het en het werd door de stad op zeven exemplaren aangekocht. Het is een prachtig beeldje geworden. En hoewel, het er niet naar verwijst, heeft het iets van een Oscar, zeker in deze context.

Beste Dirk,
De jury voor de Verdienstelijke Lokeraar zou de voorbije jaren altijd wel een reden kunnen gevonden hebben om jou te nomineren. Het jaar van Daens, de succesmusical waar jij de muzikale leiding over had, is dat ook gebeurd. 2008. En terecht. Meer nog dan een bekroning voor het feit dat je deze musical naar onverhoopte muzikale hoogten hebt geleid is deze trofee een vroege, ik herhaal: vroege, lifetime achievement award. Een waardering van de stad die je koestert voor alles wat je op muzikaal vlak al hebt gepresteerd.

Beste Dirk,
Hou er alstublieft nog niet mee op. Schenk Lokeren, België en de rest van onze planeet nog ontelbare muzikale hoogtepunten. Ik wens het je van harte toe.
Een applaus voor de Meest Verdienstelijke Lokeraar 2008: Dirk De Caluwe.
Proficiat !

Toespraak Nieuwjaarsreceptie voor alle Lokeraars

2009-01-05T17:54:00.003+01:00

Goeienavond Lokeren !

Als fiere burgemeester van onze prachtige stad Lokeren zou ik jullie allen, beste Lokeraars, zou ik jullie allen van harte een bruisend 2009 willen toewensen. Een bruisend 2009 met vooral een goede gezondheid, een 2009 met veel geluk.
Deze Nieuwjaarsreceptie voor de Lokeraars is een mooie traditie aan het worden. Kennissen of vrienden, een hapje en een drankje, meer hebben we niet nodig voor een gezellige avond. Het is misschien wat fris vandaag, maar dat gaan we niet aan ons hart laten komen.

Op een nieuwjaarsreceptie past het om ook even terug te blikken op het afgelopen jaar. En, beste Lokeraars, u zal het met mij eens zijn … 2008 was een jaar dat ons meer dan ooit naar de toekomst doet kijken. 2008 was algemeen bekeken een jaar van crisissen: de ene politieke crisis na de andere in Brussel, nog meer financieel-economische crisissen wereldwijd. We kijken dan ook meer dan ooit hoopvol uit naar het nieuwe jaar.

En natuurlijk zorgt het huidige crisisklimaat, zorgen de weinig rooskleurige economische voorspellingen voor wat onzekerheid, dat is zeker. Maar beste Lokeraars, ik zou hier een oproep willen doen om de moed niet te verliezen en zeker niet bij de pakken te blijven zitten. Beste Lokeraars, ik zou jullie met aandrang willen vragen om er in 2009 met nog meer vastberadenheid tegenaan te gaan. Ook het stadsbestuur zal dat doen. Ook al zeg ik het zelf, dames en heren, jullie kunnen op ons, jullie kunnen op het stadsbestuur rekenen. Lokeren wordt nog steeds bestuurd met een zeer hechte ploeg, waarin het algemeen belang vooropgeschoven wordt en niet het grote individuele gelijk. Door goeddoordachte en verantwoorde beslissingen te nemen kunnen we de toekomst van onze prachtige stad Lokeren recht in de ogen kijken. Deze receptie is niet het geschikte moment om in detail te treden. Maar we gaan onze stad zeker niet in wilde avonturen storten. De financiële situatie van onze stad is meer dan ooit onder controle. En wees gerust dat we voldoende ruimte hebben om te investeren.

Investeren in de veiligheid van onze burgers, in politie en brandweer. Investeren in onze economie … bijkomende ruimte creëren voor bedrijven om zich in Lokeren te vestigen zodat er meer arbeidsplaatsen komen in Lokeren.
Investeren in de verfraaiing van straten, pleinen en fietspaden. Ook in onze deelgemeenten en buitenwijken staan er heel wat plannen op stapel.

Ook de herinrichting van de Markt, waar we ons nu bevinden, zal concreet worden in 2009.
Investeren in gebouwen ook. Ik denk aan het voormalig KBC-gebouw hier op de Markt dat binnenkort zal ingericht worden om een aantal stadsdiensten en het Vredegerecht onderdak te bieden. Er worden ontwerpen klaargestoomd voor een nieuwe polyvalente zaal tussen de sporthal en het zwembad, ontwerpen voor uitbreiding van onze muziekacademie en voor onze stadsscholen.

Kortom, beste Lokeraars, met z’n allen doen we inspanningen om onze prachtige en gezellige stad Lokeren nog prachtiger en gezelliger te maken. En daar zou ik toch nog iets over willen zeggen. Dit jaar hebben we speciale inspanningen gedaan om de kerstverlichting in de stad te verfraaien. En ik denk dat we mogen zeggen dat het resultaat toch wel schitterend is. Ik zou dan ook iedereen willen danken die hieraan heeft meegewerkt. De vele middenstandscomités natuurlijk die investeren in de kerstverlichting in hun straat, onze brandweer die de verlichting heeft opgehangen, maar speciaal dit jaar zou ik onze eigen technische diensten willen danken. Zij hebben zelf, eigenhandig de gigantische kerstboom, de prachtige lichtboten, de prachtige verlichting van ons stadhuis, … zij hebben dat zelf gefabriceerd. Ik zou hen namens alle Lokeraars willen danken voor de prachtige kerstverlichting.

Overigens, voor wie in de nieuwjaarsmaand januari nog kadootjes moet kopen. Op onze toeristische dienst zijn sinds kort cadeaucheques te verkrijgen. Cadeaucheques die besteed kunnen worden bij een Lokerse handelaar naar keuze. De verkoop ervan loopt als een trein, want we hebben al een tweede reeks moeten laten drukken. Beste Lokeraars,
Ik denk dat we met zijn allen hoopvol naar de toekomst van Lokeren mogen kijken. Ik reken in deze wat woelige tijden op de steun van iedereen.

Laten we daar, beste stadsgenoten, vandaag op klinken.
Ik wens uitdrukkelijk de organisatoren van deze receptie te bedanken, de Stedelijke Raad voor Feestelijkheden samen met de andere adviesraden (middenstandsraad, de jeugdraad, de sportraad, de seniorenraad, VVV-Toerisme), ik wens de Lokerse Feesten en de Fonnefeesten te danken voor het organiseren van de togen, ik wens het Markt-en Schoolstraatcomité te danken voor hun medewerking, ik wens de Koninklijke Beenhouwersbond en de Brood-en Bakkersbond te danken voor de lekkere hapjes.
Ik wens mijn lieve schoonzus Hilde Colman nen gelukkige verjaardag.
En ik Ik wens jullie, beste Lokeraars, een prachtig 2009, in naam van het hele stadsbestuur !
En laat nu het vuurwerk maar knallen.

Criminaliteitsgraad in Lokeren daalt

2008-12-09T16:29:00.000+01:00

‘Eén van de kerntaken van een stad is het het waarborgen van de veiligheid van zijn burgers’, weet Filip Anthuenis met grote stelligheid.

‘Wij beschikken over een sterk, ietwat uitgebreid, professioneel politiekorps’, licht Anthuenis toe. ‘Bovendien hebben wij een aantal nieuwe preventieprojecten opgestart en hebben we voortaan camerabewaking in de binnenstad. Vijf jaar geleden lag de criminaliteitsgraad in Lokeren nog 16 procent hoger dan het gemiddelde van het gerechtelijk arrondissement. Ondertussen haalt Lokeren (als centrumstad) dat gemiddelde.’

Civiele expertiseIn het kader van de civiele veiligheid volgt Anthuenis – als voorzitter van de brandweerzone Oost – ook de brandweerhervorming op de voet. ‘We hebben de afgelopen jaren enorm veel energie gestoken in het voorkomen van rampen en vooral in het leren beheersen van rampsituaties,’ aldus Anthuenis. ‘We hebben er een hoop expertise mee opgedaan die we in de toekomst hopen in het voordeel van onze burgers te gebruiken .’

Toespraak t.g.v. Barbarafeest Lokerse brandweer

2008-12-09T14:52:00.003+01:00

Ik ben blij dat ik elk jaar samen met jullie voltallige korps, dat wij Barbara mogen vieren. Iedereen weet natuurlijk dat op tijd en stond eens goed feesten goed is voor de samenhorigheid binnen een korps of binnen een team. Het is een goede motivatie om er nadien, eens de kater uitgedreven is, met vereende krachten opnieuw tegenaan te gaan. Hier op ’t stadhuis noemen we dat teambuilding, we zijn daar dit jaar mee gestart, maar de brandweer doet dat al jaren…

Brandweer Lokeren is ongetwijfeld het beste en meest samenhangende team van alle stadsdiensten samen. Voor een brandweerkorps is dat overigens geen overbodige luxe, dat teamgevoel. Heel dikwijls komen jullie in situaties terecht die ook mentaal belastend zijn, in de eerste plaats voor de slachtoffers, maar hoe je het ook draait of keert, ook voor jullie, voor de hulpverleners zelf.

Het is dan ook duidelijk dat we voor jullie, als stadsbestuur, het best mogelijke kader willen scheppen. Dat willen we trouwens voor alle partners die aan de Lokerse veiligheid werken. Laat dat duidelijk zijn. De afgelopen maanden werd intens verder gewerkt aan het veiligheidsvraagstuk in onze stad. Wij beschikken over een sterk ietwat uitgebreid en professioneel politiekorps (korpschef), wij hebben een aantal nieuwe preventieprojecten opgestart en we hebben voortaan camerabewaking in de binnenstad. Maar er is meer. Het stadsbestuur heeft ook bijkomende fundamenten gelegd voor ons sociaal welzijn, ook dat is veiligheid natuurlijk. De Lokerse kliniek, nu AZL, is in enkele jaren tijd omgetoverd tot een moderne, hedendaagse kliniek met professionele dokters, professioneel personeel en gedreven bestuurders.

Maar ook in verband met de brandweer, beste vrienden, werden de laatste maanden en jaren vele inspanningen gedaan. We hebben veel energie gestoken in het voorkomen van rampen en vooral in het leren beheersen van rampsituaties. En gelukkig maar . Het is nog maar van enkele weken geleden dat we bijna groot alarm moesten afkondigen n.a.v. een zwaar ongeval aan de E17 op ons grondgebied.

Het stadsbestuur wenst structureel te investeren in ons brandweerkorps. We blijven daarbij resoluut kiezen voor een vrijwillig korps, maar willen tegelijkertijd ook wederzijds voordeel halen uit samenwerking met naburige korpsen. De infrastructuur en het wagenpark van de brandweer willen we ook op punt blijven stellen.

In dit kader kan ik jullie meedelen dat er in de begroting voor 2009 opnieuw enkele investeringen voor ons Lokerse brandweerkorps staan ingeschreven. Bijkomend bevrijdingsmateriaal, een nieuwe aanhangwagen voor jullie (knalrode) gummiboot,… zijn nog bescheiden investeringen. Maar we voorzien ook de aankoop van een nieuwe brandweerwagen ter waarde van 750.000 euro, dat is in oude Belgische frankskes meer dan dertig miljoen. Het zou een combinatie worden van een hoogtewerker en halfzware autopomp. We gaan die investering natuurlijk doen in samenspraak met de andere korpsen binnen onze zone. We zien wel hoe dit verder loopt. In ieder geval is de commandant al op zoek naar een mooie babe om die nieuwe wagen te dopen.

Ik weet dat jullie, dat wij, nog een drukke dag voor de boeg hebben maar ik wil het toch nog eens hebben over de brandweerhervormingen. Sinds een tijdje zit ook het principe van de snelst adequate hulp in een opstartfase. In theorie een goede zaak natuurlijk… de bevolking moet op de snelst mogelijke manier kunnen geholpen worden. Maar wij weten ook wel dat er in de praktijk nog een aantal problemen zijn, en dat er binnen de korpsen pro’s en contra’s zijn. De op til zijnde evaluaties zullen uitwijzen hoe dit in de toekomst best wordt aangepakt.

Maar vrienden, het moet duidelijk zijn dat de brandweerhervorming stilaan in de praktijk wordt omgezet. Ook op bestuurlijk vlak is de speeltijd voorbij. Hier in Lokeren zijn we uiteraard tevreden dat de zone waartoe Lokeren behoort niet werd uitgebreid en dat we op een ietwat kleinschalige manier kunnen verder werken. Een principe waar ik als voorzitter van de zone met man en macht heb voor gestreden. Het is nu aan ons, vrienden, het is nu aan ons om ook te bewijzen dat we het waard zijn. Nu dinsdag staat er een belangrijke vergadering van het beheerscomité gepland waar toch een aantal belangrijke knopen zullen doorgehakt moeten worden. Want in de loop van volgend jaar zal de zone Oost rechtspersoonlijkheid krijgen. En daar moeten we kost wat kost op voorbereid zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat de hervorming uiteindelijk tot grotere tevredenheid en tot gunstige resultaten zal leiden bij de bevolking en bij de brandweerkorpsen. Stilstaan is immers achteruitgaan, het feit dat er werkelijk dingen bewegen op het terrein van de brandweer en de civiele veiligheid is een teken aan de wand van het feit dat onze overheden, zowel de lokale als de hogere overheden, jullie werkzaamheden bijzonder ernstig nemen.

Beste vrienden,
Heel veel langer ga ik het niet trekken vandaag.
Een prettig Barbara-feest gewenst en schol !

Toespraak t.g.v. 25 jaar Schizo's

2008-12-01T13:36:00.000+01:00

Lokeren is een sportstad, dat is waar. Maar Lokeren is evenzeer een cultuurstad. Jullie zullen dat graag beamen, denk ik. Vanuit de stad wordt er heel veel georganiseerd. Ik denk alleen nog maar aan ons Cultureel Centrum waar jaarlijks tientallen voorstellingen van allerlei pluimage staan geprogrammeerd. Wie en wat er allemaal al op dat podium heeft gestaan, grenst aan het ongelofelijke. Muziek, dans, theater – in al zijn – vormen.

Nog belangrijker dan onze eigen programmering, in het Cultureel Centrum en museum is de inbreng van alle verenigingen aan het Lokerse cultuurleven. Dat cultuurleven is werkelijk immens. Dat uit zich onder andere ook in het cultureel centrum, dat alle dagen bezet is, bijna overbevraagd. Want hoe je het ook draait of keert. Je kan een mega-cultuurpaleis op trekken in massief goud, zolang er geen verenigingen zijn die er gebruik van maken is het een holle doos en is het niets waard. Het feit dat verenigingen jaar in, jaar uit, in de weer zijn om producties klaar te stomen, om projecten uit de grond te stampen, om samen te komen en hun ding te doen, dat maakt een stad tot een echte cultuurstad.

Beste vrienden,
De Schizo’s maken al 25 jaar theater. 25 jaar zeggen jullie zelf hebben jullie je hart gevolgd, een hart dat theater klopt. Als ik dus een beetje goed kan rekenen werd het startschot gegeven in 1983. Preciezer: in de zomer van ’83. Alain en Pascale Pringels verzamelden in hun garage, wat voor repetitielokaal moest doorgaan, om er een cabaretprogramma in elkaar te boksen. De eerste sketches werden op de straat uitgeprobeerd. Geen eerlijker publiek dan mensen op straat, moeten jullie gedacht hebben. Als het goed is blijven ze staan, is het slecht dan wandelt men verder. Uit dat eerste programma ‘Bang’ bleek overigens meteen jullie maatschappelijke geëngageerdheid. Wat jullie deden, was niet vrijblijvend.

Jullie hebben de grenzen van het theater afgetast, durf ik wel zeggen. Tot op de radio, radio Lora, waar jullie een Leugenpaleis avant la lettre maakten.

Langzamerhand begon de cabaretgroep zich te profileren als een echte theaterbende. In het seizoen ’87-’88 speelden jullie maar liefst zes producties, gaande van een sprookje over een zwarte komedie tot een echt drama. En die verscheidenheid in de genres bleven jullie uitspelen. Kolder, klassiek toneel, docudrama, komedie, thriller, dit alles is de Schizo-revue gepasseerd.

Beste vrienden,
Dat een vereniging als deze het 25 jaar uitzingt, soms letterlijk, is het ultieme bewijs dat ze aan een aantal noden beantwoordt. Sociaal contact zal wel het belangrijkste zijn, maar tegelijk ook de liefde voor het theater en voor het spel. Uiteraard, acteurs zijn altijd een beetje ijdel, mogen we het contact en de appreciatie van het publiek niet vergeten.

Dat die 25 jaren niet altijd rozegeur en maneschijn zijn geweest, dat is in elke vereniging zo. In verenigingen gaat het vaak met conjuncturen. Zo ook bij jullie, heb ik me laten vertellen. Het voortbestaan van de Schizo’s is blijkbaar al enkele malen hevig op de proef gesteld. Maar, zoals jullie zelf stellen, ‘we leven nog’. Dat bewijst dat De Schizo’s taaie mannen en vrouwen zijn die nog steeds gedreven zijn om goed theater te maken.

Positief is ook dat de jeugd klaar staat om de fakkel langzaam over te nemen. Hoe je het draait of keert, een jeugdwerking is de toekomst van elke vereniging. Dat jullie in ’95 de beslissing namen om met de SchizoKids te starten was een prachtige optie. De Schizo’s bieden de jongeren een platform om hun ding te doen onder begeleiding van de aciens, maar met ruimte voor hun eigen en het zouden de Schizo’s niet zijn ook hun eigenzinnige ideeën.

In dit jubileumseizoen brengen jullie opnieuw twee producties: Pro Ana Oberesk en Moeder in de Wolken. Het publiek zal alvast opnieuw in de wolken zijn, daar ben ik van overtuigd, al moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat jullie het publiek niet steeds gemakkelijk hebben gemaakt. Veel medelijden hebben jullie er niet mee gehad in al die jaren. Schrik van een beetje experiment hebben jullie nooit gehad.

Beste Schizo’s,
25 jaar lang het publiek entertainen, tegelijk hen enkele zaken bijbrengen ook, en er zelf nog heel veel plezier aan beleven is een bijzonder sterke formule.

Beste aanwezigen,Van harte proficiat met dit jubileum, in naam van het hele stadsbestuur, en doe er op zijn minst evenveel jaren bij !

Filip Anthuenis betreurt beslissing NMBS om verkoop internationale tickets te beperken tot 40 stations

2008-11-24T19:13:00.002+01:00

Senator Filip Anthuenis heeft in de senaat Minister van Overheidsbedrijven Inge Vervotte aan de tand gevoeld omtrent de beslissing van de NMBS om voortaan de verkoop van internationale biljetten te beperken tot een 40-tal stations. Voordien kon dat nog in 108 stations. Anthuenis vroeg of de minister akkoord gaat met dat initiatief en of het niet in strijd is met de beheersovereenkomst tussen staat en NMBS.

‘De reorganisatie van de verkoop van internationale tickets via de stations is van toepassing op het internationale reizigersverkeer, wat geen deel uitmaakt van de beheersovereenkomst tussen de Belgische staat en de operator NMBS’, antwoordde minister Vervotte. ‘Wij kunnen tegen de maatregel dus niets inbrengen, omdat we enkel gebonden zijn door de beheersovereenkomst. De NMBS heeft haar voorstel van reorganisatie op 8 september 2008 toegelicht op mijn kabinet. De NMBSmoest dus geen verantwoording afleggen aan de bevoegde minister, maar uiteraard wel aan haar klanten.’

‘De vraag rijst of dit commercieel gesproken wel een goede keuze is geweest’, repliceerde Anthuenis, ‘In een aantal Belgische stations kan voortaan geen internationaal ticket meer worden gekocht. De beslissing over de ticketverkoop contrasteert evenwel met het feit dat vakbondsorganisaties meer dan 8 miljoen euro doorgestort krijgen. Een dergelijke uitgave lijkt me minder prioritair dan een hedendaags ticketsysteem dat toegang geeft tot het buitenland.’

‘Over de bedragen voor de vakbonden is verkeerd gecommuniceerd’, gaf de minister toe. ‘Voor alle duidelijkheid: de toegekende middelen gaan naar syndicale premies, en niet naar de werking van de vakbonden. Anderzijds wijs ik erop dat de middelen voor de premies niet zomaar kun worden overgedragen naar commerciële activiteiten. Het is dus totaal zinloos om het ene met het andere te vergelijken.’

Anthuenis vroeg ook nog of de NMBS advies had ingewonnen bij de steden en gemeenten omtrent het terugschroeven van het aantal stations waar internationale tickets worden verkocht. Daarop zei de minister: ‘Voor de NMBS is het onmogelijk hierover advies in te winnen bij alle betrokken steden en gemeenten. De NMBS meent dat ze optimaal heeft gecommuniceerd tegenover reizigers die internationaal willen reizen.’

Filip Anthuenis blijft de foute commerciële keuze van de NMBS betreuren.

Vlaai snijden

2008-11-18T19:23:00.005+01:00

Vandaag en gisteren heb ik vlaaien aangesneden in het kader van de Week van de Smaak. Gisteren in Hof van Eksaarde, vandaag in Hof ter Engelen en overmorgen in Hof ter Durme, allemaal rusthuizen.
De bewoners werden niet alleen op vlaai getrakteerd, maar ook op een smakelijk verhaal en accordeonmuziek.

Filip Anthuenis ziet Lokerse toekomst rooskleurig in

2008-11-12T14:09:00.005+01:00

Burgemeester Filip Anthuenis (open Vld) heeft op 11 november een boodschap van hoop en vertrouwen uitgedragen aan alle Lokeraars. ‘Het huidige crisisklimaat en de weinige rooskleurige economische voorspellingen zorgen voor onzekerheid, maar door goeddoordachte en verantwoorde beslissingen te nemen kunnen we de toekomst van onze prachtige stad Lokeren recht in de ogen kijken’, stelt Anthuenis vastberadener dan ooit. ‘Ondertussen werden er ook ontwerpers aangeduid voor de polyvalente zaal aan de Sportlaan en voor de herinrichting van de Markt’, onthult Anthuenis.

'Zeker in deze woelige tijden mogen wij onze stad niet in wilde avonturen storten. Wij moeten ons meer dan ooit concentreren op onze kerntaken', vertelt Anthuenis.

‘Begroting 2009 zal belastingdaling zonder enig probleem opvangen’
Het huidige crisisklimaat, wereldwijd, speelt zich vooral af op het financiële vlak. ‘Zeker op dat domein kunnen wij de Lokeraars geruststellen’, klinkt het. ‘De financiële situatie van onze stad is meer dan ooit onder controle. Volgende maand zal het stadsbestuur opnieuw een gezonde sluitende begroting klaarhebben voor 2009, die meteen wordt gekoppeld aan een duidelijke meerjarenplanning. In die begroting wordt zonder enig probleem de belastingdaling van 8 naar 7,5 procent die we onlangs doorvoerden opgevangen. We hebben nooit risico’s genomen, ook nu zullen we ons niet in wilde avonturen storten.’

‘Criminaliteitsgraad niet langer hoger dan gemiddelde’
Een andere kerntaak van de stad is het waarborgen van de veiligheid van onze burgers. ‘Wij beschikken over een sterk, ietwat uitgebreid, professioneel politiekorps, wij hebben een aantal nieuwe preventieprojecten opgestart en we hebben voortaan camerabewaking in de binnenstad’, licht Anthuenis toe. ‘Vijf jaar geleden lag de criminaliteitsgraad in Lokeren nog 16 procent hoger dan het gemiddelde van het gerechtelijk arrondissement. Ondertussen haalt Lokeren (als centrumstad) dat gemiddelde.’

‘Aandacht voor Noodplanning’
Ook de brandweerhervorming volgt Anthuenis – als voorzitter van de brandweerzone Oost - op de voet. ‘We hebben de afgelopen jaren ook enorm veel energie gestoken in het voorkomen van rampen en vooral in het leren beheersen van rampsituaties’ aldus Anthuenis .’En gelukkig maar. Het is nog maar van vorige week geleden dat we bijna groot alarm moesten afkondigen n.a.v. een zwaar ongeval aan de E17 op ons grondgebied’.

‘Modern ziekenhuis’
Anthuenis heeft ook oog voor het sociaal welzijn en de gezondheid in zijn stad. ‘De Lokerse kliniek, nu AZL, is in enkele jaren tijd omgetoverd tot een moderne, hedendaagse kliniek met professionele dokters, professioneel personeel en gedreven bestuurders’, stipt hij als voorbeeld aan.

‘Florerende industrieparken’
Ook voor het versterken van het economisch weefsel van onze stad – nog zo een kerntaak – werden enorme inspanningen gedaan de afgelopen jaren. ‘Onze industrieparken floreren als nooit tevoren, en we plannen de komende jaren nog een uitbreiding van meer dan 50 ha. Lokeren heeft die industrie broodnodig.’

‘Gelukkig is en blijft er – naast de ruime aandacht voor de kerntaken en fundamenten van onze welvaart – voldoende ruimte voor investeringen', verkondigt Anthuenis. ‘Dit stadsbestuur is meer dan ooit een investeringsbestuur. De komende jaren gaan we het verschil maken met enkele noodzakelijke en toonaangevende investeringsprojecten. Investeren in gebouwen bijvoorbeeld. Ik denk aan het voormalig KBC-gebouw op de Markt dat binnenkort zal ingericht worden om een aantal stadsdiensten en het Vredegerecht onderdak te bieden. Het oude Vredegerecht zal dan worden afgestoten. Want we moeten ook het lef hebben om de niet-bruikbare gebouwen van de hand te doen. Een rationalisering van het gebouwenbeheer is een prioriteit voor het stadsbestuur. Die rationalisering uit zich ook in het afstoten van het oude politiekantoor. Het werd vorige week verkocht voor meer dan 1,250 miljoen euro.’

‘Jeugd en sport samen in Sportlaan’
Dat de sport- en jeugdfaciliteiten zullen worden samengebracht aan de Sportlaan in een nieuwe polyvalente zaal is ondertussen algemeen bekend. ‘Vorige week hebben we een ontwerper aangeduid’, onthult Anthuenis het nieuws. ‘Daarmee zit er ook in dit dossier vaart. Alles zal een pak logischer worden. Verder hebben we ook plannen voor de stadsscholen van Staakte en Spoele klaar. Er worden totaalrenovaties voor tal van straten en fietspaden klaargestoomd en vanzelfsprekend wordt er verder geïnvesteerd in ons afwaterings-en rioleringsstelsel.’

‘Ontwerper voor Markt aangeduid’
Stadsvernieuwing is voor het huidige stadsbestuur niet zomaar het zoveelste modewoordje. Voor de herinrichting van de Markt werd een ontwerper aangeduid. ‘We hebben deze week een eerste gesprek gehad met de firma Technum’, licht de burgemeester een tipje van de sluier op. ‘Op middellange termijn worden enkele grote private projecten uitgevoerd in het hartje van onze stad. Hierbij zal zeker rekening gehouden worden met de bezwaren en opmerkingen van iedereen. Vanzelfsprekend wordt een globale visie uitgewerkt, die aandacht heeft voor de mobiliteit in onze stad, voor het opkrikken van het handelsleven in onze stad en – niet onbelangrijk - voor de bestaande middenstand en het behoud van het Lokerse Feesten-terrein.’

‘Troeven’
Anthuenis sloot af met een oproep aan alle Lokeraars. ‘Lokeren is en blijft een prachtige stad met enorme troeven. Het stadsbestuur wil van onze gezellige stad nog gezelliger maken dan ze nu reeds is. Ik reken in deze wat woelige tijden op de steun van iedereen, op mijn collega’s in het schepencollege, gemeenteraad en OCMW-raad, op de administratie, op de veiligheidsdiensten, op alle Lokeraars.’

Toespraak ter gelegenheid van honderdjarig bestaan Oud-soldatenbond Daknam

2008-11-10T15:12:00.002+01:00

De oud-soldatenbond van Daknam bestaat honderd jaar. Dat is verdorie niet niks. Voor een vereniging is dat een respectabele leeftijd. In tijden van materiële overvloed is het niet vanzelfsprekend dat mensen nog bereid zijn zich in te zetten voor een vereniging en voor elkaar. De moderne mens wordt belaagd door duizenden gemakkelijke prikkels, duizenden verleidingen die hem willen overhalen om passief te consumeren. En tegelijk verdwijnen in onze maatschappij zaken die van primordiaal belang zijn. Samenhorigheidsgevoel bijvoorbeeld, de nood om samen met andere mensen te leven, iets bij te leren, zich te ontspannen, zich sportief uit te leven,… Heel dikwijls zijn we allemaal individueel bezig onze eigen doelstellingen na te jagen, zonder even stil te staan en tijd te nemen voor elkaar. Juist in deze tijd is het noodzakelijk dat er mensen zijn die de kunst van het samenleven in ere proberen houden.

Als ik even vlug uitreken stel ik vast dat de Oud-soldatenbond in 1908 moet opgericht zijn. Dat is een hele poos geleden. Het kan ook 1907, of 1909 geweest zijn, zeggen jullie zelf. Feit is dat rond deze periode te Daknam, enkele naar huis gekeerde oudgedienden van Leopold I en II elkaar vonden en afspraken om herinneringen op te halen.
Drie historische aanduidingen zijn er om jullie stichtingsdatum te rechtvaardigen: in 1955 ging bij een brand jullie oorspronkelijke vlag in vlammen op, maar de nieuwe versie vermeldt het jaartal 1908. In het kerkarchief van Daknam bestaat een document waarop vermeld staat dat jullie het 25-jarig jubileum vierden in 1933. In 1958 werd een herinneringsmedaille geslagen ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan. In al die tijd bleef de vereniging groeien en soldaten die dienst hadden gedaan onder Albert I en Leopold III dienden zich aan. Begin dit jaar kregen jullie dan ook terecht het predikaat ‘Koninklijk’ toegekend door gouverneur André Denys tijdens een plechtig moment.

Beste vrienden,
De oud-soldatenbond in Daknam is een begrip in Lokeren. Toen ik enkele jaren geleden een boek over Lokeren schreef moest er zeker een foto van de 11-novemberviering in Daknam in. Het is een bepalend beeld voor onze stad.

Voor onze stad, u hoort het goed. Toch druk ik me enigszins voorzichtig uit want de jaren ’70, de jaren van de gemeentefusies, waren voor de soldatenbond een woelige periode. Na verhitte discussies, heb ik me laten vertellen, werd toen beslist het lidmaatschap van de bond uit te breiden tot geïnteresseerden van wat toen genoemd werd ‘Groot Daknam, Lokeren inbegrepen’.

Die Lokeraars erbij nemen, dat was uiteindelijk nog het minste. Op een bepaald moment hebben jullie beslist het mannenbastion te doorbreken en ook vrouwen toe te laten. Ja, een mens weet niet waaraan hij begint, denk ik dan. Maar uiteindelijk, ik kan erin komen, vrouwen werden toen al in het leger toegelaten. En in het zog van de vrouwelijke militairen werden ook echtgenotes en weduwen van oud-militairen toegelaten tot de vereniging. Nog later ook voor beroepssoldaten en rijkswachters.

Beste leden van de oud-soldatenbond,
Het honderdjarige bestaan van een vereniging betekent niet dat een vereniging niet springlevend kan zijn.
Dat bewijst het feestprogramma dat jullie dit weekend op poten hebben gezet. Deze plechtigheid is nog maar een kleine aanzet tot de feestelijkheden van morgen. Morgen staat er nog een groots opgezette stoet op het programma, een plechtige eucharistieviering en een bloemenhulde aan het monument Andries op het kerkhof. Dit gedenkteken ter ere van Gustaaf Cyriel Andries, een soldaat uit Daknam die in de eerste wereldoorlog sneuvelde te Zevekote wordt al geruime tijd als monument van de vereniging erkend. Voor jullie zal het morgen een wel zeer heuglijke dag zijn. Op de Middendam, tussen de Reynaertbank en de sluis zal ik heel graag samen met jullie voorzitter en de overige 155 leden een monument inhuldigen ter gedachtenis van jullie honderdjarig bestaan. Op die manier zal Daknam steeds aan jullie werking worden herinnerd.

Beste leden van de oud-soldatenbond,
Laten we op dit alles een glas drinken.
Van harte proficiat aan de voorzitter, Amedée De Bock, aan ondervoorzitter Gaston Anthuenis, secretaris André Taelman, vaandrig André Braem, bestuursleden Maurice De Groeve, André Van Driessche, Guido De Bock en Jacques Van Damme en alle leden.
Jullie kunnen er voor nog een stevige eeuw tegenaan. En nu er ook vrouwen toegelaten zijn tot de vereniging kan het alleen maar plezanter worden.

Toespraak t.g.v. 100 jaar landbouwcomice

2008-10-15T14:21:00.001+01:00

Het is de eerste keer in mijn carrière dat ik hier een plechtigheid leid om een vlag te vieren. Meestal gaat het om een jubileum van een vereniging of een verdienstelijke Lokeraar. Vandaag vieren we het honderdjarige vandel van de Koninklijke Landbouwcomice van Lokeren.

Een vlag is uiteraard meer dan een lapje stof.
Een vlag dekt altijd een lading. Dit gegeven is niet voor niets spreekwoordelijk geworden. Achter een vlag en zijn vaandeldrager scharen zich steeds mensen. Mensen bovendien die samen werken aan een gemeenschappelijk project.

Dit gemeenschappelijk project is duidelijk de Lokerse landbouwcomice. Een vereniging die het sinds 1893 uitzingt. Honderdvijftien jaar lang al. Dat is verdorie niet niks. (...)

De landbouwcomice werd dus in 1893, op 21 januari om 14.30 uur in de feestzaal van de Lokerse academie, in het leven geroepen. Ze heeft nog veertien à vijftien jaar moeten wachten op een vaandel. Maar zelfs voor de vlag er was, zette de vereniging zich al in om haar doel te verwezenlijken. Landbouwers hebben het, in al die tijden niet altijd even gemakkelijk gehad. Samenwerken was dus, boven alle ideologieën heen, een noodzakelijke optie om ieder van hen een behoorlijk inkomen te verzekeren.

Volksvertegenwoordiger en raadslid – later burgemeester – August Raemdonck werd de eerste voorzitter. Uit sympathie met zijn vereniging hield Raemdonck eraan zijn eerste openbaar optreden als burgemeester van Lokeren aan de landbouwcomice te wijden. Voorafgaand aan zijn inhuldiging werd het vaandel in de kapel van zijn kasteel, huis Ueberg, ingewijd. Buiten speelde de fanfare van Heiende het Belgisch volkslied. Eveneens buiten stonden 72 groepen klaar voor een stoet rond de stad. Uit erkentelijkheid voor de schenker van het vaandel besloot de landbouwcomice in 1991 de vlag uit te hangen op iedere algemene vergadering.

Beste aanwezigen,
Dat de landbouwcomice het als sinds 1893 uitzingt bewijst dat de vereniging aan bestaande noden beantwoordt. En die noden zijn duidelijk: menselijk contact en samenwerking tussen landbouwers. Nog steeds licht de comice zijn leden voor en bezoeken ze bedrijven. Want van elkaar kan men heel wat leren. Met twee weet ge immers meer dan alleen.

Het doet mij veel genoegen dat ik hier vandaag namens het stadsbestuur mijn waardering en dank mag uitdrukken voor het honderdjarige bestaan van jullie vlag, het uithangbord van de vereniging waarachter jullie zich allen scharen.

Dames en heren, laten we er een glas op drinken.
Een dikke proficiat aan het bestuur: aan erevoorzitter Roger Coene, voorzitter Frans Lootens, ondervoorzitter Gaston Vermeulen, Secretaris Marc De Borger en alle leden.

Toespraak t.g.v. 100 jaar Raemdonckkermis in Lokeren

2008-09-15T16:09:00.001+01:00

De Burgemeester Raemdonck Kermis in Lokeren bestaat honderd jaar. Dat is verdorie niet niks. Voor een vereniging is dat een respectabele leeftijd. (…)

Als ik even vlug uitreken stel ik vast dat de Burgemeester Raemdonck Kermis dus voor het eerst in 1908 moet gevierd zijn, het jaar dat Raemdonck burgemeester werd. Dat is een hele poos geleden, van voor de eerste wereldoorlog zelfs. En wat meer is, waarschijnlijk werd de wijkkermis Bergendries al veel langer gevierd, alleen niet onder de naam van deze burgemeester van de katholieke partij. De levensloop van Auguste Raemdonck Van Megrode is trouwens indrukwekkend, hij was 31 jaar lang en onafgebroken burgemeester van deze stad, van opleiding doctor in de rechten en ook nog eens volksvertegenwoordiger. Als je dan geen kermis verdiend hebt, weet ik het ook niet.

Zoals dat gewoonlijk was speelde de kermis zich in de beginperiode af rond de herbergen. Er werden vooral volksspelen gespeeld en er werd animatie voorzien voor de kinderen. Maar in de loop van de geschiedenis heeft de Raemdonckkermis zich geprofileerd met grootsere organisaties: ik denk hierbij aan de Gouden Eierenstoet die van 1973 tot 1990 uitging in de wijk. In het bijzonder herinner ik me de reuzenkippen Sis en Kato en ook Coppe. In het kaarthuisje in het Sparrenhof hielden jullie geruime tijd kunsttentoonstellingen en sinds 1982 wordt er jaarlijks een criterium wielrennen ingericht. Koersen en kermissen, het heeft altijd heel goed samengegaan.

Het feest van de derde leeftijd is ook een begrip geworden in Lokeren, sinds 1978 wordt dit al georganiseerd en sinds een tiental jaren komen de Truckers met een hart langs in Lokeren. Op zondagnamiddag mogen honderd andersvaliden tijdens deze gebeurtenis een ritje maken in een truck rond Lokeren, een hartverwarmend initiatief overigens. Het vuurwerk is natuurlijk de klap op de vuurpijl.

Beste aanwezigen,
Dat de burgemeester Raemdonckkermis het al een eeuw uitzingt bewijst dat de vereniging aan enkele noden beantwoordt. En die noden zijn duidelijk: menselijk contact en ontspanning.

Het doet mij veel genoegen dat ik hier vandaag namens het stadsbestuur mijn waardering en dank mag uitdrukken voor jullie honderdjarig jubileum.

Dames en heren, laten we er een glas op drinken.
Een dikke proficiat aan het bestuur: aan Norbert Baeyens, Rudolphe van Rossem, Yvan Podeveyn, Anne Marie Maris, Willy De Beul en alle medewerkers.Van harte proficiat. Ik wens jullie nog veel leuke kermisdagen en –jaren toe in de tent aan het Grijze Bosplein.

Toespraak t.g.v. opendeurdagen Lokerse brandweer op 6 september

2008-09-08T19:10:00.000+01:00

De jaarlijkse opendeurdagen van de Lokerse brandweer tijdens de eerste week van september in de Pompierstraat zijn ondertussen een traditie geworden. Deze opendeur geeft me elk jaar weer de mogelijkheid om jullie namens het stadsbestuur te feliciteren en te danken voor de dagelijkse inzet en inspanningen voor de veiligheid van onze Lokerse burgers. Daarvoor zijn naast de zuivere beroepskennis vooral menselijke kwaliteiten nodig als moed, doorzettingsvermogen, collegialiteit en engagement.

Ook op hoger niveau heeft men oog voor het belang van de brandweer. Inzake de fameuze brandweerhervormingen werden onlangs een aantal nieuwe stappen gezet. Zoals jullie wellicht weten en van dichtbij hebben kunnen volgen werden de brandweerzones in het kader van de hervorming van de civiele veiligheid in de provincies opnieuw vastgelegd. Elke provincie werd in een aantal zones verdeeld.

Het nationaal raadgevend comité heeft een tijdje geleden beslist om de huidige zes brandweerzones in Oost-Vlaanderen te behouden.
Voor Oost-Vlaanderen is er dus weinig veranderd. Gelukkig maar, zou ik zeggen. De zes huidige brandweerzones blijven behouden. De meeste burgemeesters uit de provincie, waaronder ikzelf, waren hiervoor vragende partij en werden daarbij gesteund door de gemeenteraad. Wij behoren dus nog steeds tot de Zone Oost die naast ons eigen Lokeren ook Dendermonde, Lebbeke, Buggenhout, Berlare, Hamme en Zele omvat. Deze zone telt 404 vrijwilligers en dertien beroepsbrandweermannen.

Ik ben steeds de mening toegedaan geweest dat we in Oost-Vlaanderen beter van start gingen op basis van de bestaande, de huidige hulpverleningszones. Waarom is heel duidelijk. De zones zijn qua inwonersaantal en qua brandweerpersoneel voldoende ruim om alle kernopdrachten van de nieuwe wet te waarborgen. Want, laat ons eerlijk zijn: binnen onze zone heerst een realistische en goede hiërarchie waarbij er een normaal contact is tussen alle rangen en standen. Binnen onze zone, zo heeft de praktijk uitgewezen, komen ook de lokale besturen nog steeds voldoende betrokken. Zijn het overigens niet de lokale besturen die de brandweer financieren ? Het is dus belangrijk dat zij voldoende inspraak en zeggenschap behouden.

Starten op basis van de bestaande zones heeft overigens het onmiskenbare voordeel dat er gestart wordt op basis van een bestaand en goed werkend samenwerkingsverband.

Maar de belangrijkste reden waarom die hulpverleningszones best kleinschaliger bleven en de zones werden behouden zijn natuurlijk de vrijwilligers. Geloof me vrij, dames en heren,... de brandweer in België, in Vlaanderen, in Oost-Vlaanderen en zeker in Lokeren kan niet zonder die vrijwilligers. Zoniet evolueert de brandweer in de toekomst naar een ambtenarij, wordt de brandweer overigens ook een onbetaalbaar verhaal.

En uiteraard moeten we onze brandweermensen zo goed mogelijk uitrusten teneinde zoveel mogelijk risico’s uit te sluiten. De dood van twee brandweermannen in Ukkel, in wat schijnbaar een routineopdracht ging worden, toont nog maar eens aan dat het gevaar om elke hoek loert als een korps eenmaal is uitgerukt.

Beste vrienden,
Dames en heren, de bedoeling van deze opendeurdagen is vooral om mensen kennis te laten maken met de werking van de brandweer. Waar kan je beter met de werking van de brandweer geconfronteerd worden dan op de werkvloer zelf, in de kazerne, tussen de slangen en de brandspuiten?

Ik wens jullie prachtige opendeurdagen toe en hoop dat er binnen de geconstelleerde zone Oost even goed mag worden samengewerkt als in het verleden, dit in het belang van alle burgers die in de zone woonachtig zijn.

Speech ter gelegenheid van colloquium 'Church & State and Religious Freedom in the 21st Century'

2008-07-14T18:20:00.005+01:00

Voor een verslag van het colloquium, klik hier.

Your Excellency Minister of State, Dear professors, Dear colleagues and participants,
I am very honored to welcome you all here in the Belgian Senate.
As most of you know, I am no member of the academic world, and it is therefore at the same time a pleasure and an honor to me to have professor Torfs to co-organize this colloquium.

On the other hand, for some of the experts and eminent professors présent, the political world might be somewhat new, strange or notorious, and in Belgium especially very complex.
But there are exceptions, there are persons, familiar with both worlds, the political as well as the academic one.
First of all, professor Rik Torfs who succeeds in feeling at home, as a scholar, in the media in many different fields. And who knows, perhaps in the future in politics too… if we may believe some press-rumours.
Another exception of course is Herman De Croo, eminent politician for almost half a century but also professor, and of course a specialist in agriculture, horses and good wines and beers.

Ladies and gentlemen, as for today’s colloquium, it will be very interesting to hear more about the history of human rights, such as freedom of religion, relation between church and state and the different situations in several parts of the world. It might lead to a better understanding between different cultures.

Ladies and gentleman, besides being a member of the Belgian Senate , I am also the mayor of the city of Lokeren. For those of you, unfamiliar with the map of Belgium, Lokeren is a small city of nearly 40.000 inhabitants between Gent and Antwerp. Lokeren is a good example of a multiethnic, multicultural, polylingual, multi religious city.
Most of this evolution happened in the last few decades.
There is the rise of Islam, the downward trend of catholic church attendance, the growth of the number of citizens from North-African origin.
The goal of a multicultural well integrated society has not been achieved.
On the contrary: problems, imaginary or real, have risen: such as ritual slaughtering, the wearing of head scarves (pros and cons), rising criminality among certain groups, unemployment, lack of school attendance,...
All these have contributed to driving communities further apart.

I hope to hear today some suggestions for better integration and cohesion.
I am a long time liberal, not practicing any religion, but having the greatest respect for anybody’s faith or belief.

In the world, religions are on the rise. It is my wish that the teaching of religions, today often divisive to say the least,… that the teaching of religions can be used to create more understanding on this globalized planet.

The Belgian constitution protects freedom of religion. There can be no exceptions. We have to be open to new entrants. This multitude of religions is relatively new in Belgium.
An adapted approach should therefore be developed.
In my opinion there is only one clear criterion: in practising a religion (whether traditional, new, or minority) and in the recognition of it by the state, there must be respect for our cultural values. Cultural values such as human rights, rights of women and children, education of children etc..

All religions should underwrite a kind of protocol or sign a contract to that effect.
And of course the execution of this contract needs to be monitored. This can be done in different ways, but it needs to be done by a totally independent, non political organ. I think this can be a great task for the universities.

I wish you all a very interesting and successful meeting, and I now have the pleasure to introduce the Minister of State, former President of House of Representatives, my dear friend mister Herman De Croo,…

Foto: Giovanni Van Avermaet

'25 jaar Reynaert Wijngilde'

2008-06-21T21:17:00.000+01:00

Toespraak ter gelegenheid van het 25-jarige bestaan van de Reynaert Wijngilde in Eksaarde.

Reynaert wijn-, maar ook biergilde viert vandaag zijn 25-jarig bestaan. ¨Prachtig”, zou ik zeggen. Eens de veertig voorbij, zien alle twintigers er behoorlijk jong en fris uit, maar voor een vereniging is 25 jaar al een behoorlijk een respectabele leeftijd.

In tijden van materiële overvloed is het niet vanzelfsprekend dat mensen nog bereid zijn zich belangeloos in te zetten voor een vereniging en voor elkaar. De moderne mens wordt belaagd door duizenden prikkels, duizenden verleidingen die hem willen overhalen om passief te consumeren. En tegelijk verdwijnen in onze maatschappij zaken die van primordiaal belang zijn.

Samenhorigheidsgevoel bijvoorbeeld, de nood om samen met andere mensen te leven, iets bij te leren, zich te ontspannen, zich sportief uit te leven,… Heel dikwijls zijn we allemaal individueel bezig onze eigen doelstellingen na te jagen, zonder even stil te staan en tijd te nemen voor elkaar. Juist in deze tijd is het noodzakelijk dat er mensen zijn die de kunst van het samenleven in ere proberen houden. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat nieuwe technologieën – zoals het internet – ook bijdragen tot hernieuwd maatschappelijk contact, maar anderzijds kan het belang van een traditionele socio-culturele vereniging niet worden onderschat.

Dat de Reynaert wijn- en biergilde het al een kwarteeuw uitzingt bewijst dat de vereniging aan enkele noden beantwoordt. En die noden zijn duidelijk: menselijk contact, het aspect vorming mag niet vergeten worden, en de kunst te genieten van een al dan niet zelf gebrouwen of zelf gemaakt biertje of wijntje.

Jullie nieuwsgierigheid om het brouwproces onder de knieën te krijgen is groot. Als ik even jullie website bekijk zie ik een aantal doelstelingen: het leren fruit- en druivenwijn te maken volgens een wetenschappelijke methode, het leren bier brouwen en het maken van een eigen bierrecept of –type, het leren snoeien en onderhouden van een wijngaard én het leren degusteren en beoordelen van commerciële wijnen en bieren. Dat is niet niks. Jullie weten allemaal dat ik graag een glaasje drink, maar het staat vast dat ik dat met veel minder kennis van zaken doe. Alleszins, wel met evenveel goesting.

Deze viering, dames en heren, is heel terecht. De Reynaert Wijngilde is vandaag 25, en heeft met heel wat enthousiaste leden en een prachtige toekomst voor zich. Dat jullie springlevend en in de fleur van het leven staan bewijzen ook de andere activiteiten die jullie op poten zetten: de jaarlijkse kerstmarkt op het pittoreske dorpspleintje van Daknam, de deelname aan het jaarlijks ambachtelijk weekend dat in het Waasland en Zeeuws-Vlaanderen op poten wordt gezet, de bloemschik-activiteiten en de jaarlijkse familiale zoektocht. Jullie gaan trouwens ook op reis, heb ik me laten vertellen. Als burgemeester van Lokeren wens ik de vereniging het allerbeste toe voor de toekomst. Verenigingen als deze, waar gezelligheid vooropstaat, zijn het beste middel om verzuring in de maatschappij tegen te gaan. Ik breng straks dan ook graag een toost uit op de Reynaert Wijngilde en tracht tegelijkertijd mijn nieuwsgierigheid naar jullie producten, een wit of een rood Reintje, een straffe Miel of een dubbel abdijbiertje te lessen.

'Nieuwe Infogids voor Lokeren'

2008-06-20T21:11:00.000+01:00

Toespraak ter gelegenheid van de voorstelling van de nieuwe Infogids voor de Lokeraars.

Elke twee jaar geeft het stadsbestuur een Infogids uit. Dit past volledig binnen de intentie van het bestuur om een doorgedreven communicatie met de burger te voeren, liefst in twee richtingen. Onze producten zijn inmiddels genoegzaam bekend: de maandelijkse Infokrant, de website, persconferenties, recent werd gestart met een elektronische Nieuwsbrief. Op al deze manieren hopen we de band tussen stad en burger zo hecht en transparant mogelijk te maken. Want, hoe we het ook draaien of keren, de organisatie van een stad is en blijft voor de burger vaak een ingewikkeld kluwen. Nochtans moet die zo gemakkelijk mogelijk zijn weg vinden in het grote aanbod van stadsdiensten. Een Infogids als deze draagt daar in grote mate toe bij. Dat blijkt ook uit de reacties van de Lokeraar die deze gids steevast een vaste plaats geeft in de huiskamer, dikwijls ergens in de buurt van de schrijftafel of het telefoontoestel.

De voorbije maanden werd de organisatiestructuur van onze stad grondig gewijzigd. Uiteraard met de bedoeling om de dienstverlening efficiënter te laten verlopen. Enkele diensten gingen op in een andere, een andere dienst op haar beurt scheurde zich af, enzovoort. Sommige diensten kregen ook een andere naam. Dit alles mag geen hinderpaal vormen voor de burger die zich tot het stadsbestuur wendt voor de een of andere verrichting. Vandaar, beste aanwezigen, dat de aanpak van deze Infogids, zoals vanouds thematisch is opgevat, op basis van trefwoorden. Bij het redigeren van de tekst van deze Infogids werd zoveel mogelijk vanuit de logica van de burger gedacht, eerder dan vanuit de logica van de stadsdiensten. Want, laat ons eerlijk zijn, de burger is niet echt geïnteresseerd in hoe onze stadsdiensten zijn georganiseerd, of hoe het organigram van de stad eruit ziet. Dat hoeft ook niet, de burger wil in de eerste plaats zo snel mogelijk en zo correct mogelijk worden geholpen. Dat is trouwens ook de voornaamste bekommernis van het stadsbestuur. Wij zijn ervan overtuigd dat deze nieuwe Infogids daar een belangrijk hulpmiddel zal bij zijn.

Voor de realisatie van deze Gids wens ik uitgeverij S&G te bedanken, voor het geduld en de mooie realisatie. De dienst Communicatie en Stadspromotie wens ik te danken voor het urenlange werk dat gespendeerd werd aan het schrijven en – vooral – het minutieus nalezen van de teksten en de proeven. Keer na keer. Ook fotograaf Freddy Meert verdient een pluim omdat hij deze Infogids illustreerde met een tiental paginagrote foto’s. Ze tonen dat Lokeren een stad is waar het goed is om ‘samen’ te leven. Uiteraard gaat mijn dank ook uit naar de vele sponsors dankzij wie dit project kon gerealiseerd worden. We zijn hen oprecht dankbaar voor al die duwtjes in de rug.

'Lokeren met Agora vereniging rijker'

2008-05-24T19:47:00.000+01:00

Toespraak academische zitting ter gelegenheid van stichting Agora Lokeren

Dames en heren,

Ik ben niet weinig verheugd hier vanavond een woordje te mogen doen op deze academische zitting ter gelegenheid van jullie charter meeting. Het Lokerse verenigingsleven is vandaag een nieuwe club rijker. Officieel althans, want – ik heb even naar jullie blog gesurft – én gezien dat jullie al een tijdje activiteiten ontplooien.

Agora, het is wel een raak gekozen naam voor een club als deze, lijkt me. Als ik me niet vergis was de agora voor de oude Grieken wat voor ons, Lokeraars, ons marktplein en de andere kleinere pleintjes in de binnenstad zijn: gezellige plaatsen waar mensen samenkomen, om iets te drinken misschien, maar vooral om een goed babbelke te slaan. Vrouwen zijn daar, heb ik van horen zeggen, blijkbaar goed in, in babbelkes slaan.
Desalnietteming, de vlag dekt de lading. Ik lees er jullie doelstellingen even op na: het bevorderen van vriendschap tussen de leden, het organiseren van sociale en culturele activiteiten,… enzovoort. Waar kan je dat beter dan op een – weliswaar spreekwoordelijk – plein ?

Agora Club 7 Lokeren-Waasland is meteen een plein met internationale uitstraling. Een plein waar niet alleen Nederlands wordt gesproken, maar waar het gonst van anderstalige klanken. De oproep tot deze chartermeeting bijvoorbeeld verscheen meteen in drie talen op jullie blog, Agora Paris is jullie metervereniging, morgen trekken jullie met een internationale delegatie naar Brugge. Bovendien maken jullie deel uit van de wijdvertakte en internationale Agora-organisatie.

En, ik haal de het al even aan, jullie zijn al een tijdje aan de gang. Ik vernam dat jullie al een Soirée Parfumée achter de rug hebben, zelfs een dropping overleefden. Op een warme maandagavond kwam een seksuoloog, met de wel zeer toepasselijke naam Tom Speelman, spreken over Madonna’s, huisvaders en casanova’s. Eerlijk, toen ik dit allemaal las, vond ik het steeds interessanter om te weten te komen waar vrouwen van boven de 45 jaar zoal mee bezig zijn. Onder ons, het moet niet altijd haken, breien of patchworken zijn.

Agora is niet echt een serviceclub, las ik in jullie pamflet. Er stond onmiddellijk bij: elke club kan zelfstandig beslissen of ze aan service zal doen of niet. En blijkbaar moet het gekriebeld hebben want in 2009 zullen jullie van start gaan met die dienstverlening. Jullie deden zelfs een oproep om instanties te melden die een financieel ruggensteuntje kunnen gebruiken. Jullie hebben die keuze heel bewust gemaakt om dit te doen en sociale projecten in Lokeren en omgeving te steunen. Jullie filosofie daarbij is niet om alleen grote projecten financieel te ondersteunen maar ook om klaar te staan waar acute hulp nodig is.

Beste dames, dit initiatief, juich ik, samen met natuurlijke alle andere die jullie al op het getouw hebben gezet of nog zullen organiseren, van harte toe. Chapeau !

In naam van het hele stadsbestuur wil ik jullie nu alvast danken voor het engagement dat jullie opnemen binnen het Lokerse verenigingsleven. Ik wens jullie een bloeiende werking toe, heel veel amusement, dat jullie heel veel van elkaar en de sprekers die jullie zullen uitnodigen of van jullie uitstappen zullen mogen opsteken.

In de numerologie, niet dat ik daar veel van afweet, is zeven – het getal van jullie club - een geluksgetal. Waarschijnlijk omdat het de som is van de heilige getallen 3 en 4. Of we daar belang aan moeten hechten weet ik niet. Hoewel, het getal zeven draagt nog wel meer voortekens in zich mee: er zijn zeven wereldwonderen, zeven noten in een toonladder, de regenboog telt zeven kleuren, de stippen op tegenoverliggende vlakken van een dobbelsteen zijn opgeteld steeds zeven, enzovoort… Stuk voor stuk prachtige voortekens.

Natuurlijk zijn er ook zeven hoofdzonden. Een boeiend getal, zeven !

Het ga jullie goed !
Ik wens jullie een boeiende werking toe, zeven maal zeven jaren lang, en – wat mij betreft - nog langer ook.

Toespraak: 'Uitreiking brevetten Rode Kruis'

2008-05-10T16:19:00.000+01:00

De veertiendaagse van het Rode Kruis is een goede week voorbij. Tijdens die twee weken hebben wij Lokeraars, en bij uitbreiding wij, Vlamingen, wij Belgen, onze gulheid tegenover jullie organisatie kunnen tonen. En… geloof me vrij… het Rode Kruis is een organisatie waar we graag voor geven, graag eens voor in onze portemonnee tasten, een organisatie ook die we niet voor onze deur laten staan, als ze – één keer per jaar – met hun stickers geld komen inzamelen.

Hoe dat komt ? Dat lijkt me eenvoudig. Het Rode kruis is een instantie met een ongelooflijke geloofwaardigheid, een organisatie waarvan je wéét dat je geld goed besteed is. We ervaren de werking van het Rode Kruis jaarlijks een paar keer aan den lijve, het Rode Kruis is immers heel dichtbij. Op het volleybaltornooi van de parochiefeesten, op grote feestelijkheden, op de wandeltocht die de plaatselijke wandelclub organiseert,… Ik hoop het eigenlijk van niet, maar ik weet dat heel wat Lokeraars al van de goede zorgen van het Rode Kruis gebruik hebben moeten maken. Dit zijn regionale initiatieven waar ik het over heb, maar iedere burger weet even goed dat het Rode Kruis de drijvende kracht is achter een heleboel grootschalige levensnoodzakelijke humanitaire acties.

Vandaar dat het een goed idee blijft dat het Rode Kruis eens per jaar veertien dagen in het straatbeeld aanwezig is. Als stadsbestuur bieden we jullie dan ook – het lijkt me logisch – graag de nodige hulp aan tijdens de veertiendaagse. Als vanzelfsprekend bevlaggen we de officiële gebouwen van de stad met de vlag van het Rode Kruis, nog vanzelfsprekender verlenen we jullie de toelating om op de markt stickers en promotieproducten te verkopen, om een huis-aan-huisverkoop te doen en aan drukke kruispunten stickers te verkopen.

Beste cursisten,
Laat ik me vanavond heel speciaal even tot jullie richten.

Stel !
Je kleinkind schaaft zijn elleboog, je zus verzwikt haar voet tijdens een wandeling, je grootvader grijpt naar zijn borstkas wanneer hij de trap afkomt... het zijn situaties, dat weten jullie ondertussen als de beste, waar eerste hulp goed van pas komt.
Tijdens de cursus leerden jullie over kleine en grote wonden verzorgen, leerden bloedingen stelpen, omgaan met verslikking, breuken, verstuikingen en ontwrichtingen. Ook vergiftigingen en hoofd- en wervelletsels kwamen aan bod, en de aanpak van een hartaanval of een beroerte. Bovendien leerde je reanimeren. En het belangrijkste van allemaal, je leerde hoe je zo’n eerstehulpsituatie nu eigenlijk aanpakt, of het nu om een groot of een klein ongeval gaat.

Rode Kruis Lokeraar organiseerde het afgelopen jaar één gewone EHBO-cursus en twee bedrijfscursussen. Daarnaast vonden nog tal van andere activiteiten plaats. Jullie, die vandaag het EHBO-brevet behalen wil ik van harte feliciteren. Want WILLEN helpen is in sommige gevallen niet genoeg. Men moet ook KUNNEN helpen. Dat wil zeggen: voldoende onderlegd zijn om te weten hoe er het beste, het efficiëntste en het veiligste hulp kan worden geboden. Daarom is dit soort cursussen zo waardevol. Rode Kruis-helpers zijn een onmiskenbare schakel in een snelle en deskundige hulpverlening. In afwachting dat gespecialiseerde medische hulpverlening op gang komt kan een eerste hulpverlening levens redden. Dat was ook wat ik onlnags las op de site van Rode kruis België: ‘Wie snel kan optreden na een ongeval, voorkomt vaak erger. Eerste hulp verlenen is makkelijker dan je denkt want met kleine, eenvoudige handelingen kun je al veel doen. Een brandwonde afkoelen onder de kraan, een bloeding onder controle houden met een drukverband... Het Rode Kruis wil het je graag leren. Zo is er altijd iemand in de buurt die hulp kan bieden als er iets gebeurt.’
Ik zou het niet beter kunnen formuleren.

Beste vrienden,
Ik wil jullie bij deze een extra stimulans geven om op de ingeslagen weg verder te gaan en hoop dat jullie ook andere mensen uit jullie omgeving zullen kunnen aanzetten tot het volgens van deze cursus.

Ik, als burgemeester, en met mij het hele stadsbestuur, hebben bijzonder veel waardering voor uw inzet, uw enthousiasme, uw begeesterd engagement. Dat enthousiasme merk ik elk jaar bij de mensen die de cursussen van het Rode Kruis volgen, en bij elke deskundige die de lessen doceert. Namens het stadsbestuur wens ik u van harte proficiat en dank ik u nu al voor jullie toekomstige inzet.

Bedankt en een dikke proficiat !

Toespraak brandweercongres 26/4: Pleidooi voor behoud zone Oost

2008-04-29T19:57:00.002+01:00

Geachte Heer Kabinetschef, dames en heren collega’s burgemeesters,
Geachte heer voorzitter, bestuursleden en leden van de koninklijke Oost-Vlaamse Brandweerbond, beste brandweercommandanten, officieren en brandweermannen, (-en vrouwen ?)
Dames en heren,

Ik heet jullie in eerste instantie van harte welkom hier in de brandweerkazerne van Lokeren op dit congres van de Oost-Vlaamse Brandweerbond. Lokeren heeft de eer vandaag de gaststad te zijn van jullie congres dat jaarlijks wordt georganiseerd. Vermits ons brandweerkorps dit jaar 150 jaar bestaat, vonden wij het gepast om ook jullie congres te organiseren. Wij zullen verder op het jaar nog uitgebreid de mogelijkheid hebben om dit jubileum te vieren.

En ik heet jullie als burgemeester natuurlijk in het algemeen van harte welkom in onze stad Lokeren. Want er zijn ongetwijfeld een aantal mensen onder jullie die Lokeren niet echt goed kennen.

Wel, Lokeren is een supergezellig provinciestadje. Een provinciestad van ondertussen toch ook meer dan 38.000 inwoners. Maar een provinciestad op mensenmaat die toch nog overzichtelijk is, maar die tegelijkertijd een groot en gevarieerd aanbod heeft op commercieel, sociaal, cultureel en recreatief vlak. Ook op sportief vlak natuurlijk. Ik zie hier mensen van Beveren, Sint-Niklaas en Aalst zitten. Wel Lokeren heeft een eersteklassevoetbalploeg.

Uniek aan Lokeren is eigenlijk dat het water en het groen doordringen tot in het hart van het centrum. Als jullie straks nog tijd hebben, moeten jullie maar nog eens gaan wandelen. Maar jullie kunnen het ook van hier zien. We hebben parken op nauwelijks 50 meter van onze Markt, en we hebben een schitterende rivier de Durme die door ons centrum stroomt.

Maar jullie zijn hier natuurlijk niet op toeristische uitstap deze namiddag.
Jullie zijn hier om kennis op te doen, om te discussiëren waarschijnlijk ook over thema’s, brandweerthema’s, die onze samenleving en het leven van de burgers nog beter, nog veiliger, nog gezonder moet maken. Ik zie dat jullie het gaan hebben over pijpleidingen, over asbest, over meetploegen. Veelal thema’s die mijn petje te boven gaan.

En vanzelfsprekend gaan jullie het ook hebben over de brandweerhervorming. Vanzelfsprekend heb ikzelf die evolutie van nabij gevolgd. Het zou nogal spijtig zijn. Ik ben tenslotte burgemeester en dus administratief hoofd van de Lokerse brandweer. Maar ik heb de discussie ook gevolgd in het parlement. Ik ben namelijk ook senator en zetel in de commissie Binnenlandse Zaken van het federale parlement. Men heeft mij overigens ook gebombardeerd als voorzitter van de huidige brandweerzone Oost.

En ik zou eigenlijk heel kort toch ook een aantal dingen over die brandweerhervorming willen zeggen.
Eerst en vooral is het goed dat er nagedacht wordt hoe we de organisatie van onze brandweer, van onze civiele bescherming kunnen verbeteren en optimaliseren. Ik denk dat we daarvoor gerust een pluim mogen werpen richting de minister van Binnenlandse Zaken, Patrick De Wael, die zijn verantwoordelijkheid heeft opgenomen. In deze warrige moeilijke politieke tijden is het goed dat er mensen hun verantwoordelijkheid opnemen.
Wat de hervorming zelf betreft, er zijn natuurlijk nog vele onbekenden, nog vele vragen die een oplossing vergen. Op dit moment is de vastlegging van de hulpverleningszones aan de orde. De hulpverleningszones waarvan het de bedoeling is dat zij rechtspersoonlijkheid krijgen en bijgevolg als autonome overheden zullen kunnen optreden. Binnen onze provincie dient het provinciaal raadgevend comité, alle burgemeesters van Oost-Vlaanderen, een advies te geven aan de minister op 9 mei.

En ik ga niet rond de pot draaien. Ik ben de mening toegedaan dat we in Oost-Vlaanderen beter van start gaan op basis de bestaande, de huidige hulpverleningszones.
De zones zijn qua inwonersaantal, qua brandweerpersoneel een ruim voldoende schaal om alle kernopdrachten van de nieuwe wet te waarborgen.
Binnen de huidige zones heerst een realistische en goede hiërarchie waarbij er een normaal contact is tussen alle rangen en standen.
Binnen de huidige zones zijn ook de lokale besturen nog steeds voldoende betrokken. Het zijn overigens de lokale besturen die de brandweer financieren, dus het is belangrijk dat zij voldoende inspraak en zeggenschap behouden.
Starten op basis van de huidige zones heeft overigens het onmiskenbare voordeel dat er gestart wordt op basis van een bestaand goed feitelijk samenwerkingsverband. Bijvoorbeeld in de zone Oost draait dat allemaal uitstekend. Er zijn nauwelijks problemen.

Maar de belangrijkste reden waarom die hulpverleningszones best kleinschaliger blijven, zijn natuurlijk de vrijwilligers. Geloof me vrij, dames en heren, beste kabinetchef, … de brandweer in België, in Vlaanderen, in Oost-Vlaanderen en zeker in Lokeren kan niet zonder die vrijwilligers. Zoniet wordt de brandweer in de toekomst een onbetaalbaar verhaal. Vandaar dat het naar mijn mening geen goed idee om met al te grootschalige zones te gaan werken.

Ik deel jullie misschien ook nog mee dat alle burgemeester binnen de zone Oost mijn mening delen, en dat dan ook het advies zal zijn van de volledige zone.

Ik wens jullie allemaal nog een aangenaam en leerrijk congres toe. En als jullie nog tijd hebben, bezoek gerust ons prachtig centrum.

Toespraak: '25 jaar Aikidoclub Taiwa'

2008-04-05T11:53:00.000+01:00

De voorbije jaren heb ik noodgedwongen niet echt veel kunnen sporten. Op wat lopen na. Maar dat ik de voorbije jaren niet echt veel gesport heb neemt niet weg dat ik sport echt belangrijk vind en dat ik geloof in de rol die de maatschappij terzake kan en moet spelen.

Het maatschappelijk belang van sport is groot. Sport was vroeger een doel op zich. Nu is sport ook een middel geworden om brede maatschappelijke doelstellingen te realiseren. Sport – weliswaar in een voor iedereen aangepaste dosis – bevordert de gezondheid. Meer dan één Vlaming op de drie heeft last van overgewicht. Een betere fitheid door genoeg te bewegen is dus belangrijk voor het welzijn van onze bevolking. En overigens niet alleen voor hun welzijn, maar ook voor dat van de schatkist. Men heeft berekend dat meer beweging jaarlijks een besparing van 50 miljoen euro voor ons land zou opleveren, de kosten van sportblessures inbegrepen. Sport verhoogt ook de levenskwaliteit. Mensen vinden het plezierig, ze voelen zich beter in hun vel, ze komen er in contact met anderen. Dat kunnen mensen zijn met andere interesses, met andere sociale achtergronden.

Beste vrienden van Taiwa,
Ik denk dat jullie zich in het voorgaande zeer goed herkennen. Jullie bestaan immers al 25 jaar als Aikidoverenigiging. Ik heb me laten vertellen dat het allemaal begon in 1983 in jeugdhuis Den Hert. Ondertussen zijn jullie uitgegroeid tot een hechte groep van meer dan 30 sportievelingen die op wekelijkse basis Aikido beoefenen. ‘Sensei’ (betekent leraar) Dirk Van de Voorde toont jullie daarbij ruim 14 jaar de weg.

De woorden ‘de weg tonen’ zijn hierbij niet lukraak gekozen, want als ik me niet vergis betekent de lettergreep ‘do’ uit aikido, het ‘zoeken naar de weg’.
‘Ai’ zou dan op zijn beurt ‘harmonie’ betekenen en ‘ki’ energie, een soort van adem, een soort van energie die levende wezens in stand houdt.

Aikido lijkt me dus meer dan een sport alleen te zijn. Ik heb me laten vertellen dat in tegenstelling tot andere gevechtssporten het competitie-element helemaal niet zo belangrijk is. Jullie trainen jullie lichaam en geest vooral ter verbetering van jezelf. Door een aanval op de juiste manier onschadelijk te maken leren jullie dus vooral wat op welk moment de juiste handeling is om de situatie te overzien en te controleren. Op minstens drie terreinen lijken jullie me actief: op het sportieve vlak, het tactische vlak maar ook op het spirituele vlak.

Jullie hebben sinds geruime tijd een onderkomen gevonden in de gevechtssporthal in de Kazernestraat, een accommodatie die destijds door de stad in het leven werd geroepen om de beoefenaars van gevechtssporten in alle comfort hun favoriete sport te kunnen laten uitoefenen. Dat deze investering rendeert is duidelijk te merken aan de drukke bezetting van de gevechtssporthal. En laat ons eerlijk zijn: de dojo mag gezien worden. En de matten zijn heel wat comfortabeler om op te vallen dan pakweg het parket in uw living. Ik ben ervan overtuigd dat deze zaal, samen met het enthousiasme van jullie leraren en leden, aan het succes van jullie club bijdraagt. Als ik me niet vergis telde Taiwa, bij het intrekken in de nieuwe hal acht leden, en momenteel 30 leden. De stad hoopt op deze bescheiden manier een bijdrage geleverd te hebben tot de ontplooiing van jullie club.

Beste Aikido-beoefenaars,
In naam van het hele stadsbestuur wens ik jullie van harte proficiat met het vijfentwintigjarige jubileum van Aikidoclub Taiwa.

Ik stel voor dat we er eentje op drinken !

Toespraak: Kris De Beule verdienstelijke Lokeraar

2008-01-27T11:49:00.001+01:00

Van harte welkom op deze plechtigheid ter ere van de verdienstelijke Lokeraar 2007. Vandaag voegen we opnieuw iemand toe aan onze Lokerse eregalerij. Als we bedenken dat deze titel al te beurt viel aan - ik noem er maar enkele - Chris Van den Durpel, Marleen Temmerman, Aliplast, Galerij De Vuyst, Parktheaterfestival, Lokerse Feesten, Aimé Anthuenis, … dan kunnen we maar één ding concluderen: de titel van Verdienstelijke Lokeraar is geen futiliteit. Of om het in het Lokers te zeggen: dat is hier gene kattenpis.

Beste Kris,
Jouw eerste reactie na de bekendmaking van onze Verdienstelijke Lokeraar 2008 was dat je het helemaal niet had verwacht. Het typeert je helemaal: ten allen tijde bescheiden. Bescheidenheid, een kenmerk dat u siert, beste Kris. Misschien dat je er zelf niet echt bij stilstaat maar je hebt in uw loopbaan al heel wat gepresteerd. Op professioneel vlak, vooral in televisie- en regieland. In 1990 ben je afgestudeerd aan het HTRITCS, en daarna ben je op jonge leeftijd, 23 of 24 jaar oud, je loopbaan begonnen in het bedrijf van Paul Jambers. Het was overigens ook rond die tijd dat wij elkaar leerden kennen, niet. Maar liefst acht jaar heb je het volgehouden bij Jambers. Gezien de reputatie van pieken Paultje is het woord ‘volgehouden’ misschien wel op zijn plaats, dacht ik. Uiteraard zal dat een prachtige leerschool zijn geweest. Ik herinner mij overigens – in onze jonge tijd – dat wij samen nog eens een alternatieve Jambers-reportage in elkaar hebben gebokst. Een Jambers-reportage over een aantal stadsbestuurders van destijds. Jij de regisseur en ik vermomd in Paul Jambers … weet je nog. Nadien stapte je over naar het productiehuis van Johan op de Beeck. De laatste jaren werkte je voor Telesaurus samen met coryfeeën als Jan Van Rompaey en Dirk Tieleman. Met zulke grote namen mogen werken moet enorm boeiend zijn en leerrijk. Al lachend zeg je wel eens dat je bij hen geleerd hebt hoe het moet, maar ook hoe het net niét moet. Tussen haakjes : naast zijn professioneel leven was Kris ook nog 12 jaar gemeenteraadslid van onze prachtige stad Lokeren. Hij weet zeker hoe Lokeren en elkaar zit.
Nu, het zijn niet uw prestaties als gemeenteraadslid die er voor hebben gezorgd dat je Verdienstelijke Lokeraar 2007, werd. Hoe verdienstelijk jouw werk – vooral achter de schermen - daar ook was.
Heel Lokeren weet dat je de voorbije twee jaar drie prachtfilms over Lokeren hebt gerealiseerd. Je bent uit de schaduw van anderen getreden, met prachtig documentairewerk. Naar het schijnt was het trouwens altijd jouw droom om historische documentaires te maken.

Als ik me niet vergis was ‘Lokeren Haarsnijderijstad’ de eerste. In deze film wordt een stukje – zeg maar een stuk – Lokers industrieel erfgoed nieuw leven in geblazen. De haarsnijderij is verdwenen – of toch zo goed als – maar dankzij de documentaire van Kris is de essentie ervan niet verloren gegaan en herinnert niet langer alleen het kwik in onze grond aan deze wel heel bijzondere nijverheid.

Bij het bekijken van deze documentaire ervoer ik onmiddellijk de voordelen van het medium waar Kris een meester in is: de film. Heemkundige publicaties zijn bijzonder waardevol: je kan er getuigenissen in optekenen, het verhaal achter de geschiedenis brengen, foto’s en historische documenten publiceren. Dat is al heel wat. Maar film kan nog ietsje meer: beelden tonen levende mensen, die op een bepaalde manier over het onderwerp praten, - doorleefd en met trots in het geval van de Haarsnijderijfilm. Een vergeelde foto kan dergelijke zaken wel suggereren, maar we zijn nooit helemaal zeker. Mensen van vlees en bloed heeft Kris vastgelegd in een bijzonder informatieve documentaire, die - laten we eerlijk zijn – laagdrempeliger en toegankelijker is dan een geschreven historische studie. Uiteindelijk, hoe we het draaien of keren, hebben we momenteel te doen met een publiek dat in een audiovisuele wereld, maar dan vooral in een beeldcultuur, is opgegroeid. Vandaar het niet te onderschatten belang van dit staaltje, en dat mag ook eens benadrukt worden, professioneel in elkaar gepoot documentairewerk.

Hetzelfde gevoel had ik bij de film ‘Stamnummer 282, 100 jaar voetbal’, een filmisch project dat zelfs onder niet-sportfanaten werd gewaardeerd. Kris schetst er de geschiedenis van het Lokerse professioneel voetbal. En… hij doet dat heel eerlijk. Want, wat deze documentaire zeker niet is, is een creatie van een hevige supporter die enkel vanuit zijn blinde supporterschap en vanuit een al even blinde idolatrie zijn club heeft getekend. Nee, uiteraard worden de hoogtepunten getekend, maar ook de dieptepunten komen aan bod. En de film krijgt een wel heel ontroerend einde, met eerlijke getuigenissen van de huidige Sporting-bonzen, van een generatie Sporting-mensen die duidelijk sportief zoekende is.

In opdracht van de stad Lokeren maakte Kris heel recent de toeristische promotiefilm ‘Lokeren, stad aan de Dume’. De film wordt getoond bij het onthaal van de nieuwe bewoners, is een dankbaar werkinstrument voor onze toeristische dienst en kan door verenigingen op aanvraag bekeken worden.
Zelden is er in een tiental minuten een dergelijk volledig beeld over Lokeren geschetst. De film toont vanzelfsprekend onze toeristische troeven, maar evengoed komt onze economie, het beleid en de administratie van onze stad, ons cultureel, sportief en verenigingsleven aan bod.

Beste Kris, beste aanwezigen,
Als Stad Lokeren kunnen we alleen maar boffen. Wat voor heel wat verenigingen en steden die met hun eigen geschiedenis en heden bezig zijn, onbetaalbaar is, heeft men in Lokeren kunnen realiseren: drie prachtig in elkaar gestoken reportages over het leven in onze stad. Op een meer dan professionele manier gedraaid en gemonteerd.
Kris, leg je bescheidenheid opzij, je hebt je in Lokeren geprofileerd als de grondlegger van een nieuw genre: de heemkundige documentaire. De kennis over ons eigen verleden kan er alleen maar wel bij varen. Ik heb trouwens vernomen dat je plannen hebt om eventueel nog andere aspecten van ons Lokerse stadsleven – pellicule is een beetje achterhaald of gewoon te duur, vermoed ik - op DVD vast te leggen. Onze verzetsstrijders, of de strijd van Lokeren tegen het water zijn onderwerpen, las ik in de krant, waar je interesse naar uit gaat. Ik kijk er alvast naar uit.

Uiteraard wens ik je ook alle succes toe met al je projecten die de grenzen van Lokeren overschrijden.

Dames en heren,
Een applaus voor de Verdienstelijke Lokeraar 2007: Kris De Beule !

'Bezorgd over controle buitengrenzen EU'

2008-01-12T11:14:00.000+01:00

Sta me toe even bezorgd te zijn over de controle op de buitengrenzen van de EU. Ik verklaar me nader.

Op 21 december laatsleden werd de Schengenzone uitgebreid tot de nieuwe lidstaten en werden ook daar dus de onderlinge grenscontroles afgeschaft, behalve voor Roemenië en Bulgarije. De EU-buitengrenzen verplaatsten zich plots veel verder Oostwaarts.

Nochtans rezen in september 2007 nog ernstige twijfels in het Europese Parlement of die landen wel klaar waren om alle Schengen-procedures toe te passen en de buitengrenzen van de Europese Unie te controleren en te beveiligen.
Uiteindelijk werd, voornamelijk onder druk van enkele nieuwe lidstaten en het Portugese voorzitterschap, het licht toch op groen gezet. Speelden louter politieke overwegingen mee? Waarschijnlijk wel, want de Europese Commissie zelf had in 2005 aangedrongen op een verdaging tot 2008 of zelfs 2009.

Ik maak me zorgen over deze gang van zaken: ikzelf en Open VLD zijn natuurlijk voorstander van een afschaffing van de interne grenzen, dat betekent een verbeterde mobiliteit en een versterkt Europees samenhoren. Maar dit kan niet ten koste gaan van een verzwakking van de EU-buitengrenzen en de veiligheid van de EU-burgers. Twee instrumenten, een geavanceerde versie van het Schengen Informatie Systeem (SIS 2) en een Gemeenschappelijk Visa Systeem (VIS) zijn namelijk niet klaar. Nochtans werden beide een aantal jaren terug bestempeld als een conditio sine qua non om Schengen uit te breiden.

Onze openheid moet gepaard gaan met een efficiënte controle van de migratiestromen. Eventuele zwakke punten van de EU-grensovergangen kunnen een evenwichtige migratie verstoren. Ik verwijs hierbij naar vroeger geciteerde potentiële problemen aan de grens van Polen, Estland en Slovakia.

Daarom ondervroeg ik vice-premier en Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael hierover tijdens de Plenaire Vergadering van de Senaat, donderdag 10 december.
In zijn antwoord, in naam van de regering, zei de vice-premier dat aan de huidige Schengenuitbreiding jaren voorbereiding waren voorafgegaan met een grondige evaluatie door experten. Hij bevestigde de vertragingen met SIS 2 en VIS, maar wees erop dat het huidige systeem SIS 1 op tijd werd aangepast om de nieuwe lidstaten te accomoderen. Er zijn nog onvolmaaktheden hier en daar, maar die waren niet van aard om de uitbreiding van Schengen uit te stellen. Trouwens, merkte hij nog op, er komt later in 2008 een grondige evaluatie van de toestand. De vice-premier bevestigde me verder nog dat zowel in SIS 2 en VIS waarborgen zijn ingebouwd voor de beveiliging van persoonlijke gegevens en privacy.

Uiteindelijk vroeg ik de minister om toch waakzaam te blijven.